Tweede Kamer weigert terug te komen voor debat over geweld in Ter Apel

En daarmee weten de inwoners van Ter Apel dus weer precies waar ze aan toe zijn: als puntje bij paaltje komt, mogen zij het uitzoeken.

Volgens het Forum voor Democratie heeft De Vos vervolgens 21 schriftelijke vragen ingediend. Ze wil onder meer weten hoeveel arrestaties er zijn verricht, wat het geweld betekent voor omwonenden en welke maatregelen het kabinet eindelijk bereid is te nemen. Ook vraagt FVD naar een avondklok, preventief fouilleren, het terugsturen van gewelddadige asielzoekers en een algehele asielstop.

Het zijn geen wereldvreemde vragen. Het zijn vragen die iedere normale volksvertegenwoordiger allang had moeten stellen.

De situatie rond het aanmeldcentrum is immers zo ernstig dat de omgeving is aangewezen als veiligheidsrisicogebied. Er worden extra beveiligers, boa’s en camera’s ingezet en er komen voorzieningen om te voorkomen dat grote groepen mensen buiten het centrum blijven rondhangen. Het Rode Kruis en VluchtelingenWerk hadden hun activiteiten eerder zelfs tijdelijk stilgelegd vanwege de onveiligheid. Dat meldde ook de NOS.

Een terrein waar hulporganisaties hun werk neerleggen omdat hun medewerkers niet meer veilig zijn, is geen klein bestuurlijk incident. Dat is het zoveelste alarmsignaal dat het Nederlandse asielsysteem volledig uit zijn voegen is gebarsten.

Toch weigert een meerderheid van de Tweede Kamer terug te komen.

Natuurlijk zullen de verantwoordelijke partijen zeggen dat er schriftelijke vragen kunnen worden gesteld, dat de minister “de situatie nauwlettend volgt” en dat er tijdelijke maatregelen zijn genomen. Den Haag kent inmiddels een complete woordenboekenkast vol formuleringen waarmee bestuurlijke machteloosheid kan worden vermomd als daadkracht.

Maar tijdelijke beveiligers en een paar extra camera’s lossen het fundamentele probleem niet op. Nederland laat structureel meer mensen binnen dan het systeem, de woningmarkt, de politie en de lokale gemeenschappen aankunnen. Vervolgens wordt iedere consequentie daarvan behandeld als een op zichzelf staand incident.

De inwoners van Ter Apel hebben geen boodschap aan Haagse procedurepraat. Zij willen veilig over straat kunnen. Ondernemers willen niet telkens worden geconfronteerd met overlast en diefstal. Hulpverleners moeten hun werk kunnen uitvoeren zonder bang te zijn dat een situatie ieder moment escaleert.

FVD heeft gelijk dat hierover onmiddellijk een debat nodig is. Niet omdat één debat alle problemen oplost, maar omdat volksvertegenwoordigers gedwongen moeten worden kleur te bekennen. Wie vindt dat Nederland deze instroom moet blijven faciliteren, moet ook openlijk uitleggen hoeveel overlast en onveiligheid de inwoners van Ter Apel volgens hem dan maar hebben te accepteren.

Daar lopen veel partijen liever voor weg. Zodra het over de abstracte term “vluchtelingen” gaat, worden de verheven morele verhalen uit de kast gehaald. Zodra Nederlandse burgers de concrete gevolgen ondervinden, verschuilen dezelfde politici zich achter het COA, de politie, de staatssecretaris of een volgend onderzoek.

Dat is geen medemenselijkheid. Dat is bestuurlijk cynisme.

Het wordt tijd dat gewelddadige asielzoekers veel sneller uit de reguliere opvang worden verwijderd, dat overlastgevers onder streng toezicht worden geplaatst en dat het uitzetten van afgewezen of criminele vreemdelingen eindelijk prioriteit krijgt. Daarnaast moet de instroom fors omlaag. Zolang Den Haag weigert die oorzaak aan te pakken, blijft iedere extra beveiliger niet meer dan een pleister op een gapende wond.

De weigering om de Kamer terug te roepen is daarom symbolisch voor alles wat er misgaat. Voor de bewoners van Ter Apel is de crisis dagelijks werkelijkheid. Voor een groot deel van de Tweede Kamer is het kennelijk een onderwerp dat ook na het reces nog wel een keer op de agenda kan.

Ter Apel verdient geen nieuwe beloften, werkgroepen of tijdelijke noodverbanden. Ter Apel verdient een regering en een Kamer die eindelijk erkennen dat de grens is bereikt. De Vos probeert dat debat af te dwingen. De rest van politiek Den Haag laat vooral zien dat het reces blijkbaar belangrijker is dan de veiligheid van Nederlandse burgers.