Oud-CDA'er Mona Keijzer lonkt in peiling van Maurice de Hond naar negen rechtse zetels als ongevaarlijke kartelbuffer

Het veelzeggendste cijfer uit het onderzoek van Maurice de Hond staat onderaan bij de herkomst van haar mogelijke achterban. Van alle fracties ter linkerzijde van het CDA stapt letterlijk nul procent over naar een nieuwe lijst van Keijzer. Haar potentieel van 6 procent komt dus volledig uit de rechterhelft van het spectrum, en daarbovenop geeft nog 9 procent van de kiezers haar partij een kans.

In de uitsplitsing komt 37 procent van die overstappers bij JA21 vandaan en 29 procent bij FVD. Vooral de opportunistische wannabe-VVD'ers van Joost Eerdmans dreigen één tot twee zetels kwijt te raken, nadat ze spaarders eerder al in hun zorgtoeslag wilden raken. Keijzer raakt links met geen vinger aan en versplintert rechts op het moment dat het minderheidskabinet van Rob Jetten wankelt.

Dat patroon kennen teleurgestelde stemmers inmiddels pijnlijk goed. Eerst moest JA21 het redelijke alternatief spelen en daarna beloofde BBB het platteland te bevrijden. Vervolgens parkeerde Pieter Omtzigt twintig rechtse protestzetels keurig terug in de schoot van de gevestigde orde. Nu die ballonnen leeglopen, staat de volgende opvangbak met haar beweging Project2029 alweer klaar langs de zijlijn.

Ondervraagden wijzen bij Maurice de Hond op haar ontslag in de coronatijd en prijzen haar als "fatsoenlijk rechts" met ervaring. Strategische stemmers hopen eindelijk iemand gevonden te hebben die bij een formatie niet bij voorbaat in de ban wordt gedaan. Een ondervraagde kiezer vindt haar inhoudelijk op Geert Wilders lijken, alleen is zij "nog niet door anderen uitgesloten van deelname".

Precies die redenering draait elke rechtse verkiezingswinst steevast de nek om. Waarom sluiten D66, PRO en het CDA wel anderen uit, maar Keijzer tot nu toe niet? Het kartel weet dat zij aan tafel nooit EU-verdragen openbreekt of de asielinstroom naar nul dwingt.

Wie door het partijkartel niet wordt uitgesloten, bedreigt het partijkartel op geen enkele manier. Gaat een politicus bedelen om het stempel fatsoenlijk van D66 en de NPO-tafels, dan sneuvelt elke belofte over migratie en lagere belastingen direct.

Naar de koers van Keijzer hoef je niet te raden, want haar loopbaan op Parlement.com leest als een doorsnee bestuurders-cv. Na lokale CDA-posten vanaf 1994 zat zij negen jaar voor het volgzame CDA op het Binnenhof, waarvan bijna vier jaar als staatssecretaris in Rutte III. Pas op de valreep van dat demissionaire sloopkabinet trok ze één keer haar mond open over het coronatoegangsbewijs.

Daarna trad zij in het kabinet-Schoof aan als vicepremier en minister van Volkshuisvesting, vanaf juni 2025 ook belast met de huisvesting en opvang van asielzoekers. De woningnood bleef torenhoog, de dwang op gemeenten ging door en de asielinstroom stopte geen seconde. Haar breuk met BBB op 23 februari kwam pas toen de fractie Henk Vermeer en niet haar aanwees als opvolger van Caroline van der Plas. Gekrenkte ambitie, verpakt als 'vertrouwensbreuk' en koersverschil.

Sindsdien bouwt zij als eenmansfractie Groep-lid Keijzer aan haar eigen vehikel voor 2029. Na het verraad van de VVD, het gestuntel van BBB en de implosie van NSC heeft rechts genoeg van zulke nep-alternatieven. Niemand zit te wachten op de volgende salonfähige fopspeen van oud-CDA-regent Mona Keijzer.

Rechtse kiezers moeten deze doorzichtige kartelreserve links laten liggen en eisen dat het wankelende kabinet-Jetten plaatsmaakt voor echte koerswijziging. Nederland heeft partijen nodig die de grenzen sluiten en het mes in de overheidsuitgaven zetten. Geen stem meer voor brave schijnoppositie die na de verkiezingen meteen weer bij het midden aanschuift!