VIDEO: Ollongren live op TV vernederd door Iraanse schrijver: "De Mullahs lachen u keihard uit"

Het optreden van Ollongren was exemplarisch voor alles wat er mis is met de Europese buitenlandpolitiek. Daar zat ze dan. De vrouw die als minister van Defensie ons leger verder heeft uitgekleed, mag nu namens Brussel met het vingertje wapperen naar dictators. Ze sprak over diplomatieke druk, over sancties die "pijn doen", en over de "boodschap" die Europa moet uitdragen.

Het is taal die het goed doet op recepties in Brussel en Straatsburg. Het is taal die bedoeld is om de eigen gemoedsrust te sussen. "Kijk ons eens deugen," stralen ze uit. Maar in de echte wereld, de wereld van bloeddorstige regimes zoals de Islamitische Republiek Iran, betekent dit geneuzel helemaal niets. Nul. Nada. Ollongren leeft in een papieren werkelijkheid waarin ze denkt dat een boze brief van de EU indruk maakt op de Revolutionaire Garde.

Keyvan Shahbazi zat erbij en keek ernaar met de blik van iemand die de wanhoop nabij is over zoveel naïviteit. Hij liet Ollongren niet wegkomen met haar mooie praatjes. Op het moment dat Ollongren suggereerde dat de EU invloed heeft, greep hij in.

"Ze halen hun schouders op en lachen u uit," zei hij recht in haar gezicht. Bam. Die kwam binnen. Of althans, dat zou je hopen. Bij D66'ers is het bord voor de kop vaak zo dik dat zelfs de realiteit er niet doorheen komt. Shahbazi voegde er nog een pijnlijke waarheid aan toe: "Nederland en Europa zijn altijd te laat".

Waarom lachen de Mullahs om Ollongren? Omdat ze weten dat Europa tandeloos is. Terwijl Donald Trump in de VS (zeker in zijn huidige tweede termijn in 2026) laat zien wat power projection is door simpelweg de geldkraan dicht te draaien of te dreigen met militair ingrijpen, komt Europa met... vergaderingen.

De Mullahs zien een continent dat verscheurd is door interne twisten, dat zijn eigen energievoorziening heeft gesloopt voor een klimaatreligie en dat bang is voor zijn eigen schaduw. Als Ollongren dan langskomt met een mapje papieren over "mensenrechten", dan is dat voor het regime in Teheran geen bedreiging, maar entertainment. Ze weten: zolang wij olie en gas hebben, en zolang Europa zwak is, gebeurt er niets.

Shahbazi heeft gelijk: Europa is altijd te laat. We waren te laat toen de protesten begonnen, we waren te laat toen de eerste executies plaatsvonden, en we zijn nu weer te laat. En waarom? Omdat we leiders hebben die "escalatie" vrezen. Leiders die denken dat je met terroristen kunt polderen.

Wat dit fragment bij WNL zo pijnlijk maakt, is de houding van Ollongren. Ze luistert wel, maar ze hoort het niet. Ze kijkt naar Shahbazi met die typische, meewarige D66-blik van: "Ach, wat schattig, deze man is emotioneel, maar ik weet hoe de diplomatieke spelletjes werken."

Het is die arrogantie die de burger - en blijkbaar ook de slachtoffers van regimes - tot waanzin drijft. Ollongren zit daar niet voor de mensen in Iran. Ze zit daar voor zichzelf. Voor haar carrière. Voor het vinkje op haar CV dat zegt dat ze "EU-gezant" is geweest. Als ze echt gaf om de mensenrechten, had ze jaren geleden al gepleit voor het op de terreurlijst plaatsen van de Revolutionaire Garde. Maar dat deed ze niet, want dat "lag gevoelig".

Dit incident legt het totale failliet van het Europese model bloot. We hebben een gigantische bureaucratie opgetuigd met gezanten, commissarissen en werkgroepen, die miljarden kost, maar nul resultaat levert. Ollongren is de personificatie van die bureaucratie.

Terwijl Shahbazi smeekt om echte actie, om echte steun voor het Iraanse volk dat snakt naar vrijheid, krijgt hij van Ollongren een bureaucratisch antwoord. "We kunnen wel degelijk wat doen," zegt ze. Ja, wat dan, Kajsa? Een resolutie aannemen? Een regenboogvlag hijsen bij de ambassade?

De Iraanse beulen, die vrouwen doodslaan omdat ze hun hoofddoek niet goed dragen, liggen er niet wakker van. Ze zijn alleen bang voor taal die ze begrijpen: macht. En macht is precies wat Ollongren en haar partijgenoten in Brussel verafschuwen.

Het is te hopen dat Shahbazi's woorden ("Ze lachen u uit") nog lang blijven nagalmen in de lege gangen van het Brusselse kantoor van Ollongren. Maar waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk stapte ze na de uitzending in haar dienstauto, reed ze terug naar haar bubbel en vergat ze de hele discussie. En de Iraniërs? Die betalen de prijs.