De grote Nexit-farce van Geert Wilders

Gisteren, midden in het heetst van de strijd tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen, slingerde Wilders plotseling weer een bericht de digitale ether in. Met grote letters schreef hij op X: "Nederland moet weer baas worden in eigen land en zelf bepalen wie we binnenlaten en wie we wegsturen, #NEXIT dus!"

Voor wie gisteren voor het eerst naar het politieke nieuws keek, klinkt dat ongetwijfeld als muziek in de oren. Baas in eigen land, grenzen dicht, kappen met de Brusselse dwang. Het is exact de boodschap waar miljoenen Nederlanders al decennialang naar smachten.

Maar wie ook maar een klein beetje heeft opgelet, kan bij het lezen van deze tweet maar tot één enkele reactie komen: een cynische lachsalvo. Niemand, werkelijk helemáál niemand die zijn verstand nog op een rijtje heeft, neemt Wilders op dit onderwerp nog serieus. De PVV-leider heeft zijn geloofwaardigheid op het dossier van de nationale soevereiniteit allang definitief verkwanseld.

👉 Steun ons direct via BackMe:

📬 Wilt u zich liever zelf direct inschrijven voor onze gratis column op Substack? Dat kan uiteraard ook (en staat open voor iedereen, ook als u niet doneert): https://dagelijksestandaard.substack.com/

Laten we de feiten maar weer eens genadeloos op tafel leggen, want Den Haag heeft er een handje van om het eigen falen onder het tapijt te vegen.

Wat deed Geert Wilders toen hij na de verkiezingsoverwinning de kans rook om mee te besturen? Toen de verlokkingen van de macht en het pluche van Vak-K lonkten tijdens de onderhandelingen voor het kabinet-Schoof?

Hij dumpte zijn allergrootste speerpunt - Nexit - zonder ook maar een seconde met zijn ogen te knipperen bij het grofvuil.

Om salonfähig te worden voor het kartel, om Pieter Omtzigt en de VVD te behagen, zette Wilders zijn handtekening onder verklaringen waarin de trouw aan de Europese verdragen, de internationale rechtsorde en de instituties plechtig werd bezworen. De eis voor een referendum over ons EU-lidmaatschap verdween in een diepe vrieskist en werd met een zware ketting op slot gegooid. In plaats van daadwerkelijk te knokken voor het herwinnen van onze soevereiniteit, kwam de PVV aanzetten met het laffe sprookje van een Brusselse 'opt-out' op asiel.

Iedereen met twee functionerende hersencellen wist op dat moment al dat de Europese Commissie dat verzoekje lachend in de versnipperaar zou mikken. En dat is exact wat er gebeurde. Wilders leverde zijn hele ideologische kroonjuweel in voor een plek aan tafel, om vervolgens te moeten toezien hoe Nederland klem bleef zitten in het Brusselse keurslijf van stikstofdictaten, open grenzen en torenhoge afdrachten.

En nu het kabinet-Schoof verleden tijd is en we opgescheept zitten met het wankele minderheidskabinet van Rob Jetten, trekt Wilders ineens weer een grote broek aan vanuit de veilige oppositiebankjes. Nu mag de Nexit-vlag plotseling weer triomfantelijk uit de mottenballen worden gehaald.

Wat een stuitend opportunisme. Soevereiniteit is geen jojo die je naar beneden gooit als je wilt regeren en weer omhoog trekt zodra je felle filmpjes voor sociale media nodig hebt. Als je werkelijk gelooft dat Nederland kapotgaat aan de Europese Unie - en dat gáát het - dan wijk je daar geen millimeter van af. Dan verkoop je dat principe niet voor een paar ministerszetels en een handvol compromissen.

Wie heeft er in al die tijd wél standgehouden? Wie heeft geen enkele concessie gedaan aan de Brusselse superstaat en bleef consequent benoemen dat echte verandering binnen de EU volstrekt onmogelijk is? Dat was Forum voor Democratie.

FVD heeft vanaf de allereerste dag gezegd: binnen de Europese Unie kun je je eigen grenzen niet sluiten, binnen de EU kun je onze boeren niet redden van de stikstofwaanzin, en binnen de EU blijf je een provincie van ongekozen bureaucraten. FVD hield de rug recht, terwijl Wilders door de knieën ging om mee te mogen doen met de gevestigde orde.

Wilders voelt de bui natuurlijk al hangen. Hij ziet dat zijn achterban mort, hij merkt dat de kiezer schoon genoeg heeft van loze beloftes en hij voelt de hete adem van een wankelend politiek landschap in zijn nek. Deze draai is niets minder dan een paniekerige poging om de weggelopen rechtse kiezers weer te paaien met de vertrouwde retoriek.

Maar de kous is af. Een hashtag op X maakt nog geen soevereiniteitsstrijder. Je kunt niet eerst maandenlang meebesturen onder de Brusselse vlag en vervolgens doen alsof je de grote revolutionair bent die de ketenen gaat breken.

De mensen die een vrij, soeverein en zelfstandig Nederland willen, trappen niet meer in deze doorzichtige trucjes. Die kiezen voor standvastigheid, voor ruggengraat en voor politici die niet buigen zodra het pluche in zicht komt. Wilders heeft zijn kans gehad en gefaald. Tijd voor échte soevereiniteit zonder politieke maskers.

👉 Steun ons direct via BackMe:

📬 U kunt zich ook altijd direct en geheel gratis inschrijven voor onze Substack via: https://dagelijksestandaard.substack.com/