PvdD-Kamerlid Ines Kostić neemt het op voor dijkenslopende muskusratten als 'deze weerloze dieren' en valt jagers aan

Kijk eerst eens om welke twaalf uitheemse diersoorten het in de ministeriële regeling (Staatscourant 2026, 38132) precies gaat. Dat zijn geen beschermde Nederlandse weidevogels of bedreigde inheemse diersoorten, maar stuk voor stuk invasieve exoten die hier van nature helemaal niet thuishoren en schade aanrichten, of die hier nog niet eens voorkomen en uit voorzorg op de lijst staan: "axisherten, beverratten, Indische mangoesten, muntjaks, muskusratten, rode neusberen, wasberen, wasbeerhonden, heilige ibissen, nijlganzen, roodbuikbuulbuuls en treurmaina’s".

Iedere boer, dijkgraaf en plattelandsbewoner weet wat beesten als de muskusrat, de beverrat, de wasbeerhond en de nijlgans in Nederland aanrichten. Muskusratten en beverratten graven complete gangenstelsels in onze waterkeringen, kades en polderdijken, waardoor trekkers wegzakken en de waterveiligheid van laaggelegen polders direct in gevaar komt. Nijlganzen vreten duizenden hectaren grasland van melkveehouders kaal en verjagen agressief elke inheemse vogel, en roofzuchtige exoten als de wasbeer en de wasbeerhond roven de nesten van onze eigen bodembroeders leeg.

Maar hoe noemt Partij voor de Dieren-Kamerlid Ines Kostić deze schadelijke plaagdieren in haar eerste vraag? Houd je vast: "Waarom bent u van mening dat voor het afschieten van deze weerloze dieren geen aparte toestemming van het provinciaal gezag wenselijk is?" Je leest het echt goed: dijkenslopende exoten worden zonder gêne weggezet als "deze weerloze dieren".

Een volwassen beverrat van acht kilo die een polderdijk lek graaft, een agressieve wasbeerhond die hele weidevogelpopulaties uitroeit of een kolonie nijlganzen die het land van een boer verwoest: voor Ines Kostić zijn het allemaal zielige, weerloze slachtoffertjes die tegen de boze Nederlandse jager beschermd moeten worden.

Terwijl D66 en premier Jetten onlangs nog schamper lachten om de bescherming van het ongeboren menselijke leven, stort de Partij voor de Dieren tranen met tuiten wanneer een jager aan de slootkant een muskusrat of een Indische mangoest uit de polder haalt.

Maar wie de vragen van Kostić verder leest, ontdekt al snel waar de echte pijn bij de Partij voor de Dieren en haar bevriende dierenactivisten zit. Dat is niet eens de muskusrat zelf, maar het feit dat hun geliefde juridische vertragingsindustrie door deze landelijke vrijstelling buitenspel wordt gezet.

Lees de vragen van Kostić over bezwaar en beroep maar eens achter elkaar: "Klopt het dat daarmee ook de mogelijkheid verdwijnt tot bezwaar en beroep op opdrachten voor afschot van deze dieren? Klopt het dat tegen deze ministeriële regeling geen bezwaar en beroep openstaat bij de rechter?" Daar komt de ware aard van de extremistische natuur- en dierenlobby boven water.

Jarenlang hebben fanatieke dierenclubs talloze provinciale ontheffingen of opdracht voor faunabeheer tot aan de bestuursrechter toe aangevochten met stapels bezwaarschriften, voorlopige voorzieningen en Europese verordeningen.

Terwijl de populaties exoten en nijlganzen in de polder explodeerden en boeren machteloos toekeken hoe hun oogst werd opgevreten, verdienden activistische juristen een dik belegde boterham aan het blokkeren van jagers via de provincies. En nu tegen een landelijke ministeriële regeling géén eindeloos bezwaar en beroep bij de bestuursrechter meer openstaat per geschoten muskusrat, is het huis bij de Partij voor de Dieren te klein.

Uit pure wanhoop haalt Kostić er in haar vragen zelfs Artikel 19 van EU-verordening 1143/2014 bij, een Europese verordening die nota bene bedoeld is om invasieve uitheemse soorten zo snel mogelijk uit te roeien, en insinueert ze dat gediplomeerde Nederlandse jagers die een zware jachtopleiding hebben gevolgd het verschil niet zouden weten tussen "een wasbeerhond met een das of een vos? Of een muntjak of axishert met een (jonge) ree?".

Het is een goedkope schoffering van duizenden vakbekwame Nederlandse jagers die in hun vrije tijd en op eigen kosten ons landschap en onze dijken beheren.

Als de Partij voor de Dieren haar zin zou krijgen, zou een jager voor elke muskusrat, wasbeer of nijlgans eerst een gemotiveerd verzoekschrift bij het provinciehuis moeten indienen, zes weken moeten wachten op de bezwaartermijn van stadse dierenstichtingen en pas mogen schieten nadat de muskusrat al drie dijken verderop een nieuw nest heeft gegraven. Dat is precies de bureaucratische waanzin waardoor Nederland op elk ander dossier, van de wolf in Drenthe tot de populieren en vleermuizen bij de weerradar in Herwijnen, volledig is vastgelopen.

Gelukkig staat er over de schadelijke exoten nu eindelijk eens een streep door de provinciale vergunningenmolen. In plaats van te buigen voor de klaagzang van Ines Kostić, zou het ministerie van Landbouw deze aanpak juist veel breder moeten trekken: geef jagers, boeren en faunabeheerders óók bij de exploderende wolvenpopulatie, bij overlastgevende ganzen en bij de vossen die onze weidevogels opvreten de vrije hand zonder papieren rompslomp.

Want wie een dijkenslopende muskusrat of beverrat een 'weerloos dier' noemt en liever de dijken laat verzakken dan een jager zijn werk te laten doen, hoort geen dag langer invloed te hebben op het beheer van het Nederlandse platteland.