D66-minister Hans Vijlbrief wil het mkb opzadelen met een uitzendverbod na 36 maanden terwijl het kabinet klaagt over de regelreflex

Je kunt deze Haagse hypocrisie werkelijk niet verzinnen. Diezelfde donderdag houdt D66-staatssecretaris Van Bruggen tijdens de Dag van de Wetgeving een vrome toespraak voor de juristen van de Rijksoverheid waarin zij hen oproept om vaker tegengas te geven en de poot stijf te houden zodra politieke wensen leiden tot ingewikkelde, onuitvoerbare wetten. Het rapport constateert dat kabinetten al sinds de jaren tachtig beloven de wetgeving te vereenvoudigen, maar dat het aantal regels en uitzonderingen alleen maar blijft exploderen waardoor burgers en bedrijven compleet vastlopen.

En nog diezelfde dag, nadat die krokodillentranen in Den Haag zijn gedroogd, drukt het ministerie van Sociale Zaken onder leiding van D66-minister Hans Vijlbrief op de verzendknop voor het volgende bureaucratische gedrocht waarmee de arbeidsmarkt verder in het beton wordt gegoten. Geen schrappen van regels, geen streep in het zand, maar een keihard wettelijk tijdslot op de inzet van uitzendkrachten bij dezelfde inlener.

Wat houdt het nieuwe wetsvoorstel van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid precies in, waarop tot en met 24 november gereageerd kan worden? Volgens de officiële aankondiging van de Rijksoverheid mag een uitzendkracht straks nog "maximaal 3 jaar (36 maanden) bij dezelfde inlener werken". Wil de ondernemer daarna langer met die arbeidskracht doorwerken, dan mag dat niet meer via het uitzendbureau, maar moet er direct een arbeidscontract bij de inlener zelf worden aangeboden.

En alsof die harde grens van 36 maanden nog niet genoeg juridische rompslomp oplevert voor het midden- en kleinbedrijf, voegt het wetsvoorstel daar nog een extra mijnenveld aan toe voor uitzendkrachten die al een vast contract bij het uitzendbureau hebben. In het persbericht van de Rijksoverheid staat namelijk letterlijk: "Voor uitzendcontracten met een dienstverband voor onbepaalde tijd geldt ook dat het werk tijdelijk moet zijn, maar dat verschilt per situatie en kan de rechter beoordelen."

Lees die zin nog eens met de blik van een mkb-ondernemer die een transportbedrijf, een metaalwerkplaats, een tuinbouwbedrijf of een horecazaak runt. Zelfs als een vakkracht een volwaardig contract voor onbepaalde tijd bij een uitzendonderneming heeft en met volle tevredenheid bij jouw bedrijf op de werkvloer staat, hangt er straks het zwaard van Damocles boven je hoofd dat het werk "tijdelijk moet zijn" en dat dat "verschilt per situatie en kan de rechter beoordelen"!

Leg die vage bepaling over wat de rechter "per situatie" kan beoordelen eens naast de waarschuwing uit de Staat van de wetgeving 2026 die Claudia van Bruggen op dezelfde dag naar de Kamer stuurde. Daarin waarschuwen de onderzoekers dat ingewikkelde wetgeving leidt tot langdurige juridische procedures en rechtsongelijkheid: wie een leger dure bedrijfsjuristen op de loonlijst heeft staan, vindt zijn weg wel door het doolhof, terwijl de kleine ondernemer zonder juridische afdeling kopje-onder gaat in de onzekerheid.

Dat is exact wat het wetsvoorstel van Hans Vijlbrief gaat veroorzaken. Een multinational of de Rijksoverheid zelf, die notabene miljarden uitgeeft aan externe inhuur omdat haar eigen ambtenarenapparaat vastzit, heeft tientallen juristen en hr-afdelingen om met constructies en wisselschema's om de 36-maandengrens heen te laveren. Maar de bakker, de installateur of de kleine fabrikant met vijftien man personeel die bij piekdrukte of ziekte steunt op een vaste, vertrouwde uitzendkracht, durft door al die onzekere ontslag-, loondoorbetalings- en rechterlijke risico's straks helemaal niemand meer in te huren.

En wie is uiteindelijk de klos van deze betutteling die zogenaamd bedoeld is om werknemers te beschermen? De uitzendkracht zelf. Precies zoals we eerder zagen bij de doorgeslagen ketenbepalingen in de Wet werk en zekerheid en de Wet arbeidsmarkt in balans, zorgt een wettelijk plafond van 36 maanden er in de praktijk niet voor dat elke uitzendkracht een vast contract krijgt bij de inlener. Het zorgt ervoor dat goede arbeidskrachten na maand 35 gedwongen de deur worden gewezen omdat het mkb-bedrijf het financiële risico van een vast contract met twee jaar loondoorbetaling bij ziekte niet kan dragen.

Natuurlijk wijst het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid in zijn toelichting meteen met de vinger naar Brussel en Luxemburg.

"De Europese rechter heeft bepaald dat op grond van de Uitzendrichtlijn uitzendwerk tijdelijk moet zijn", zo verdedigt de Rijksoverheid het voorstel. Het is het favoriete excuus van elk kartelkabinet: wanneer Den Haag ondernemers wil insnoeren met nieuwe dwangregels, verschuilt men zich achter een Europese richtlijn of een uitspraak van het Hof van Justitie, zonder ooit de vraag te stellen waarom Nederland altijd het braafste jongetje van de Europese klas wil zijn dat elke Brusselse vingerwijzing omzet in een verstikkend nationaal harnas.

Bovendien past dit uitzendverbod na 36 maanden in een veel bredere kruistocht van D66, CDA en VVD tegen elke vorm van flexibele arbeid en vrij ondernemerschap in Nederland. Eerst werd de zelfstandige zonder personeel (zzp'er) opgejaagd met handhavingsacties op schijnzelfstandigheid en het verder afbouwen van de zelfstandigenaftrek naar 900 euro in 2027. En nu ondernemers die geen zzp'ers meer durven in te huren uitwijken naar uitzendbureaus en detacheerders, sluit minister Vijlbrief ook die vluchtroute af met een 36-maandenslot en vage rechterlijke toetsingen.

Het einddoel van deze Haagse bemoeizucht is dat geen enkele ondernemer en geen enkele werkende in Nederland nog in vrijheid een eigen afspraak mag maken over hoe en hoe lang zij met elkaar willen samenwerken. Alles moet in de mal van de ambtenaren van Sociale Zaken worden geperst, zelfs als zowel de ondernemer als de gedetacheerde of ingeleende vakkracht dolgraag na drie jaar op dezelfde voet met elkaar verder wil.

Het meest lachwekkende detail uit het bericht over de Staat van de wetgeving 2026 van staatssecretaris Van Bruggen is wel hoe het kabinet denkt de regeldruk op te lossen: het rapport bevat nog "geen concrete voorstellen voor wetswijzigingen", maar het kabinet gaat de komende maanden praten om in het voorjaar van 2027 met een heuse "Agenda wetgevingskwaliteit" te komen. Terwijl Van Bruggen tot het voorjaar van 2027 praatgroepjes organiseert over hoe Nederland minder regels kan maken, pompte haar collega Vijlbrief afgelopen donderdag al de volgende lading verbodswetgeving de consultatie in.

Als D66-staatssecretaris Claudia van Bruggen de woorden uit haar eigen rapport over de "regelreflex" serieus neemt, hoeft ze helemaal niet te wachten tot het voorjaar van 2027 en hoeft ze ook geen toespraak te houden voor anonieme wetgevingsjuristen. Dan hoeft ze alleen maar bij de eerstvolgende ministerraad naar haar eigen partijgenoot Hans Vijlbrief te lopen en zijn uitzendwet rechtstreeks in de prullenbak te gooien.

Het Nederlandse mkb heeft geen behoefte aan een inleenverbod na 36 maanden en al helemaal niet aan rechters die per werkplek komen beoordelen of een klus tijdelijk genoeg is. Laat ondernemers ondernemen en haal de Haagse regelreflex van de werkvloer.