Islamitisch antisemitisme in Nederland

Screen Shot 2015-01-30 at 15.48.43
Foto:

Terwijl honderd meter verderop in het Wertheimpark de jaarlijkse Auschwitzherdenking van start ging, bracht het programma Buitenhof afgelopen zondag zowaar een discussie over ‘de olifant in de kamer’ met betrekking tot het groeiend antisemitisme in Europa: het islamitisch antisemitisme.

Een goede zaak want je moet toch diep in het GroenLinks ‘weg met ons’ moeras zijn weggezonken – zoals types die gaan demonstreren bij een actiefilm over Michiel de Ruyter – om te blijven ontkennen dat een nieuw soort openlijk en agressief antisemitisme in Europa rondwaart. Deze nieuwe vorm van antisemitisme vindt zijn oorsprong in het mondiaal groeiende politieke Islamisme van de afgelopen vijftig jaar en is vanuit de landen van herkomst geëxporteerd om vervolgens in vruchtbare aarde te vallen binnen de Europese moslimgemeenschappen. Omdat de deelnemers aan de discussie in buitenhof wat betreft de oorzaak, de aard en de oplossing van het probleem er niet helemaal uitkwamen zal ik hier beknopt een Jip en Janneke poging doen.

Joden en de Islam tot 1948

In vergelijking met het religieus, economisch en vanaf de 19e eeuw racistische antisemitisme dat de Joden in ‘christelijk’ Europa ten deel viel, hadden Joden het in de Islamitische wereld relatief goed tot 1948. Er is overigens geen reden om daar al te rooskleurig over te berichten. Hoewel de profeet Mohammed aanvankelijk nog wel sympathie had voor Joden, veranderde dat snel toen zijn bekeringsdrift in Medina in 622 tegenstand ondervond van de Joodse gemeenschap aldaar. Talrijke negatieve stereotyperingen van Joden in de Koran en de Hadith waren het gevolg. In de door de opvolgers van Mohammed gestichte Islamitische staten en rijken kwam het er in de praktijk op neer dat Joden als tweederangs burgers mochten leven op voorwaarde dat zij de Islamitische overheersing aanvaardden en respecteerden. Joden moesten daarvoor een belasting betalen, de djizja, hadden minder juridische rechten dan moslims, mochten geen paard rijden en geen wapens dragen. Deze situatie van tweederangs burgerschap van Joden duurde tot het einde van de 19e eeuw en had begrijpelijkerwijs een breed gedragen, diep geworteld, vanuit de koran en religie geïnspireerd antisemitisme tot gevolg dat overigens relatief onschuldig was. Het is enigszins vergelijkbaar met het latente katholieke antisemitisme in Europa van de 20e eeuw waarbij Joden als onbetrouwbaar en op geld belust werden afgeschilderd. Zo luidt een oud Marokkaans gezegde: ‘Als een Jood een moslim bedriegt, dan is hij de rest van de dag gelukkig’.

Na 1948

Deze traditionele relatief onschuldige vorm van antisemitisme bleek echter een vruchtbare bodem voor een uit Europa geïmporteerd virulenter en agressiever antisemitisme dat vooral na de stichting van de staat Israël in 1948 in de gehele Islamitische wereld de kop op stak. Het feit dat westerse Joden, zionisten, in de nasleep van het Europees kolonialisme, een eigen staat hadden gesticht in Palestina – een gebied dat binnen de Islam heilig is en voor eeuwig islamitisch dient te zijn – was de aanleiding voor de introductie in de Islamitische wereld van het oorspronkelijk Europese irrationele ‘verlossingsantisemitisme’, dat de Nazi’s slechts enkele jaren ervoor tot haar uiterste consequenties door hadden gevoerd. De Protocollen van Zion en Mein Kampf werden bestsellers in Islamitische landen. De Joden zouden in het geheim de westerse wereld beheersen en zaten achter het kolonialisme en zionisme dat de staat Israël had voortgebracht. Hoe viel anders te verklaren dat de Arabische islamitische staten onder de vlag van de heilige oorlog er in 1948 niet in geslaagd waren het voor de Islam heilige Palestina te heroveren op de Joden?

Politiek opportunisme en irrationaliteit in de Arabische wereld

De vernederende nederlaag tegen Israël in 1948 had een structureel van staatswege gepropageerd antisemitisme in de Arabische landen tot gevolg. Ook om de aandacht van binnenlandse problemen in de autoritaire en veelal mislukte Arabische staten af te leiden, bleek dit staatsantisemitisme met Israël en het ‘westen’ als referentiepunt een probaat middel. Dit resulteerde overigens in de massale vlucht van bijna een miljoen Arabische Joden uit de Arabische wereld naar de nieuw opgerichte staat Israël. Eeuwenoude Joodse gemeenschappen uit landen als Egypte, Marokko, Irak, Iran en Syrië hielden, een paar duizend geïsoleerde zielen daargelaten, op te bestaan. Na de opnieuw vernederende nederlaag tegen Israël in de zesdaagse oorlog in 1967 waarbij bovendien Jerusalem met de Haram al- Sharif – na Mekka en Medina de heiligste plek op aarde voor moslims – door Israël veroverd werd, nam het staatsantisemitisme in de Arabische wereld alleen maar toe. Binnen de ongeletterde massa’s werd dit irrationele staatsantisemitisme geïnternaliseerd en vermengd met het traditionele islamitische antisemitisme dat uit de Koran en de Hadith voortkwam. In deze nieuwe vorm van antisemitisme viel het onderscheid tussen Joden als bevolkingsgroep, de staat Israël en zionisme maar moeilijk te maken.

Lees verder op pagina 2.

 Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel
Dagelijksestandaard.nl gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën (cookies) onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren. Cookies van onszelf en van derden kunnen worden gebruikt om advertenties te tonen en artikelen aan te bevelen op dagelijksestandaard.nl die aansluiten op uw interesses. Ook derden kunnen uw internetgedrag volgen. Cookies kunnen gebruikt worden om op sites van derden relevante advertenties te tonen. Cookies van derde partijen maken daarnaast mogelijk dat u informatie kunt delen via social media zoals Twitter en Facebook.

Like nu onze nieuwe pagina voor nieuws en opinie!