Over Yernaz Ramautarsing:

    De grootste egoïst of de grootste bedelaar?   7

    Hoe SBS6 altruisme boven egoïsme verkoos.

    Op 16 december 2010 liep ik vol vertrouwen het kantoor binnen van SBS Broadcasting in Amsterdam. Ik had namelijk samen met een goede vriend een afspraak om een nieuw programma-idee te presenteren. Ons plan was controversieel en zou dit land op stelten zetten, tenminste dat was onze overtuiging. We hadden alle reden om optimistisch te zijn, John de Mol had net de omroep overgenomen en er zou een frisse wind waaien door SBS 6 werd ons verteld.

    Ons programma heette ”De grootste egoïst”. Het idee was dat kandidaten met een eigen geldbedrag aan de uitzending zouden meedoen. In de eerste ronde konden ze kiezen voor een behoudende of een meer risicovolle tactiek om zich langs verschillende vragen te werken in de hoop hun initiele bedrag te verhogen. Men kreeg de keuze tussen 3, 6 of 9 tegels, elke tegel die werd omgedraaid had drie mogelijke uitkomsten. Of de kandidaat verloor 5% van de inleg of er werd 5% toegevoegd, de laatste optie was het beantwoorden van een persoonlijke vraag. 

    In de tweede ronde werd de kandidaat aan het publiek voorgesteld door middel van een sympatiek filmpje waarin vrienden en familieleden aan het woord kwamen. En dan werd het tijd voor de grote finale: De kandidaat zou zijn verdiende bedrag kunnen verdrievoudigen als hij het publiek kon overtuigen van zijn kwaliteiten en voornemens. Tegenover de kandidaat zouden we een goed doel plaatsen, WNF, Greenpeace, Unicef etc…

    Als het goede doel zou winnen zou de kandidaat zijn bedrag na ronde 2 overhouden en krijgt het goede doel de verdrievoudiging mee. 

    Eenmaal aan tafel bij SBS kregen wij niet eens de kans om ons verhaal af te maken want toen het woord goede doelen viel was het snel over. ”Wij werken innig samen met de cliniclowns” kregen wij te horen van de dame aan de andere kant van de tafel. ”Goede doelen zijn heilig en niemand zit te wachten op een confrontatie tussen egoïstische ondernemers en zieke kinderen in Afrika”, hoorde ik haar denken, de droom was ten einde. 

    Sinds een aantal weken zendt SBS6 een programma uit getiteld ”geld maakt gelukkig”.

    Hoewel de titel veelbelovend is kan niet hetzelfde worden gezegd voor de inhoud en de achterliggende filosofie van het programma. 

    Het programma uit de koker van John de Mol komt neer op drie zielige mensen die bedelen bij de 100 toeschouwers om een bepaald aandeel van de te verdelen 10 000 Euro binnen te slepen. Er is zelfs een jury die kandidaten kritisch bevraagt en tips geeft over welke overheidsfondsen ze kunnen aanwenden. Drie persoonlijke tragedies worden voor het oog van de natie breed uitgemeten in een wedstrijd van zieligheid.  

    De slogan van het programma luidt: ”wie heeft de sympathie van het publiek, wie heeft het geld het meest nodig”? Dit allemaal geheel in lijn met de marxistische notie dat de middelen van de maatschappij dienen te worden verdeeld op basis van noodzaak. Geheel in tegenstelling tot een kapitalistische visie waar prestaties de verdeling van goederen bepalen. 

    Eén van de doelen van mijn programma was om een maatschappelijke discussie op gang te krijgen ”over het eeuwenoude conflict tussen het individu en het collectief”. Ik wist dat alleen een programma met in de titel het woord egoïst de denkers in het land zou verleiden tot een analyse. 

    Het nieuwe programma van SBS wordt daarentegen door bijna niemand als controversieel ervaren, en dat is een teken aan de wand. Er was wel één criticus, van een links medium. Thijs Lijsters beklaagt zich over het programma omdat het armoede exploiteert en de- politiseert, want armoede is een politiek probleem. Het is de quiz vorm die zo storend is en vooral het feit dat de arme mensen hun best moeten doen sympathiek te worden gevonden. Volgens Lijsters hebben alle arme mensen recht op steun ook de klootzakken onder hen. 

    ”Ook wie slecht uit zijn woorden kan komen, of een klootzak is, of ongemanierd of contactgestoord, of wie het simpelweg vertikt om in een SBS show te gaan zitten (omdat hij het, pak ’m beet, beneden zijn waardigheid vindt) heeft recht op hulp in moeilijke tijden. Dat is precies de reden dat sociale zorg in de loop van de twintigste eeuw steeds meer geïnstitutionaliseerd werd, uitmondend in de verzorgingsstaat.”

    Het argument is dus dat dit programma de morele basis van de verzorgingsstaat ondermijnt. Door armoede te commercialiseren zullen mensen zich minder snel naar de politiek wenden om armoede te bestrijden. 

     

    Dit argument zou juist zijn als dit programma als doel had om arme mensen onafhankelijk te maken, als het programma zou gaan om het opzetten van een bedrijf of het verhogen van de productie. Dit programma onderschrijft juist de kern van de verzorgingsstaat, geld vangen op basis van je behoefte. Het klopt dat armoede een politiek probleem is, armoede wordt in stand gehouden door de verdedigers van de verzorgingsstaat. 

    Net zoals modebladen die dikke vrouwen uitroepen tot schoonheden zeggen het goed voor te hebben met deze vrouwen terwijl ze niets doen aan obesitas, behalve dan obesitas aantrekkelijker te maken met deze dikke ”modellen” Afgezien van dit ene ”kritiekstuk” geen commentaren in de krant over de wanstaltigheid van zo een programma, geen kritische noot over hoe overheidsteun als vanzelfsprekend wordt gezien door de jury. De droevige waarheid is dat in het televisielandschap van Nederland dit de norm is geworden. Bespeel de emotie, leg een vergrootglas op leed en koop het collectieve schuldgevoel af met een geldbedrag, de moderne aflaatbrief.  

    Het is een trieste notie dat een geniale televisiemaker en ondernemer als John de Mol aan de wieg staat van deze verheerlijking van de armoede. Maatschappelijk verval zet rap in als de grote producenten van ideeen en goederen in staking gaan. Dit kan een letterlijke staking zijn maar het kan ook de vorm van overgave aannemen. Als Nederland dit soort titanen in hun industrie verliest aan de politieke correctheid en linkse idealen weten we dat het niet lang kan duren voor het Hollands licht echt gedoofd is. 

    De linkse definitie-fobie   45

    Links intellectueel Nederland zit flink met zichzelf in de knoop. Ze komen maar niet tot een principiële visie op racisme, de zin van het feminisme of de (radicale) islam. Waar in de economische sfeer links nog tenminste tracht de schijn op te houden door gebruik van gangbare termen zien we dat links op andere gebieden elk perspectief lijkt te hebben verloren. 

    De linkse definitie-fobie houdt verband met de linkse marxistisch-keynesiaanse visie op de economie. Als men socialisme predikt of een verwaterde versie daarvan is het essentieel om de werkelijkheid (gedeeltelijk) te negeren. De betere omstandigheden mogelijk gemaakt door het systeem van vraag en aanbod staat bij geen econoom ter discussie, daarom wordt emotie het debat binnen gesmokkeld. Socialisten adopteren de heersende termen als vraag, aanbod, arbeid en loon maar ze hollen deze concepten van binnen uit. Geen van deze termen is tegenwoordig nog puur, dat wil zeggen in overeenstemming met de werkelijkheid. In een gemengde economie als de onze is de directe en indirecte invloed van overheidsinterventies zo dominant dat geen burger hieraan ontsnapt. Elke prijs, elk loon, elke norm en elke standaard is dankzij overheidsbeleid niet authentiek, dat wil zeggen het product van een vrije interactie. Dankzij deze gemengde economie vertegenwoordigen deze concepten een lege huls. Denk aan de daling van werklozen na een ”investering” van de overheid of de prijsverhogingen als gevolg van hogere accijnzen. Vaste eenduidige definities van ”waarde” ”kosten”,” investeringen” en ”subsidies” behoren al lang tot het verleden. Men spreekt nu over sociale akkoorden en banenplannen, totaal diffuse termen die enkel een positieve associatie trachten op te roepen. Wie wil er niet sociaal zijn? En wie is er nu tegen banen?

    Feminisme
    Waar het feminisme betreft zit links in een spagaat, enerzijds kan feminisme zolang politiek correct een handig politiek vehikel zijn om electoraat te bereiken, anderzijds is een werkelijk serieus feminisme funest voor het electoraat omdat deze gepaard zal gaan met fundamentele islam-kritiek. Het laatste dat links zal doen is Geert Wilders gelijk geven over de Islam. Er is de kant die stelt dat de term feminisme betekenisloos is want het kan staan voor alles en in de praktijk dus nergens voor en er zijn de verdedigers van de term die wijzen op het bestaan van seksisme. Het afzweren van de term zal geen wondermiddel zijn is de kritiek. De tegenstanders van feminisme wordt verweten ”Tante Toms” te zijn, ze willen eigenlijk bij de mannen horen en daarom verraden ze hun sekse-genoten. Zie hier het linkse één-tweetje. De tegenstander verwijten geen perfect alternatief te hebben en als klap op de vuurpijl wordt de criticus afvalligheid verweten. Links vermijdt in debatten vooral elke formele definitie. Het feminisme streeft naar gelijke rechten en mogelijkheden voor man en vrouw. Waarom steunt het feminisme dan geen wapenbezit om vrouwen in staat te stellen zich te verdedigen tegen fysiek sterkere mannen? Waarom staat de feministische beweging niet achter kapitalisme in zijn puurste vorm, wat is een grotere vorm van vrijheid dan het recht eigendom te vergaren en bezitten? Vanwaar de twijfel over de hoofddoek, sinds wanneer is jezelf bedekken uit naam van religie een verworvenheid? Waarom de steun voor vrouwenquota, seksisme is toch onverenigbaar met een gelijkwaardige behandeling?

    Al deze vragen worden door links vermeden, hun ware ideaal is namelijk niet een gelijkwaardige samenleving maar een gelijke samenleving. Niet een samenleving gebaseerd op het individu maar op collectieve resultaten. Met als resultaat gelijkheid in armoede en mogelijkheden, dankzij de staat.

    Racisme
    Op het gebied van racisme zien we hetzelfde patroon. Links stelt dat het institutioneel racisme wil bestrijden maar steunt tegelijkertijd positieve discriminatie en een diversiteitsbeleid van de overheid, met andere woorden institutioneel racisme. Wanneer je durft om links op hun hypocrisie aan te spreken krijg je dezelfde verwijten. De criticus is natuurlijk een racist en in het geval dat de afzender van kritiek niet blank is maakt dat deze persoon vast een ”Uncle Tom” oftewel een verrader van zijn of haar ras. Het lijkt de linkse gemeente niet te deren dat alleen al denken dat mensen ”horen bij hun ras” racistisch is. Als linkse mensen werkelijk niet zouden willen dat mensen worden beoordeeld op basis van hun afkomst dan zouden zij een economisch systeem moeten voorstaan waarin ras zo irrelevant mogelijk is. Dat systeem heet kapitalisme, en het was verantwoordelijk voor de afschaffing van de slavernij! Als links raciale verschillen in armoede wenst te bestrijden zouden ze voor het systeem moeten zijn dat de meeste welvaart produceert, wederom kapitalisme. Als links vreest voor armoede die minderheden harder zal raken dan zouden ze de armen moeten helpen door het minimumloon af te schaffen in plaats van te verhogen. Het mag duidelijk zijn dat links geen barst geeft om de werkelijkheid. Links wil macht en het liefste ongebreidelde macht over zoveel mogelijk mensen. Ze zijn niet echt anti-racistisch, ze zijn principieel anti-vrijheid en ze misbruiken het racisme debat om de overheid meer macht te geven.

    Islamofobie
    Waar links in de vorige twee gevallen een reeds bestaande term heeft uitgehold presteren ze het ditmaal een geheel nieuwe term te introduceren. Islamofobie wordt de laatste jaren herhaaldelijk gebruikt door journalisten en academici ook al is de term een verzinsel. Een fobie is een irrationele angst, hoe kan je naar de wereld van vandaag kijken en beweren dat niet-moslims niets te vrezen hebben van de islam? We zien nu ook steeds vaker dat de term wordt gebezigd als gelijkwaardig aan homofobie of antisemitisme. En ook dat is een valse voorstelling van zaken, homoseksueel zijn of joods zijn is geen keuze, islamitisch zijn wel. Dat fundamentele verschil negeert links omdat ze moslims nodig hebben voor hun zogenaamde strijd tegen racisme. De islam is geen ras dus elke morele afwijzing van sharia-predikers is mogelijk discriminatoir maar niet racistisch, net zoals minachting tegenover nazi’s of communisten niet racistisch is. Het kan volkomen legitiem zijn om een groep mensen te veroordelen op basis van hun politieke ideologie, sterker nog het is essentieel willen we overleven in het westen. De enige fobie die links met recht mag claimen is de eigen definitie-fobie.  

    Conclusie
    Links is elke schaamte voorbij en hoe meer ideologische conflicten deze wereld beheersen des te duidelijker dat wordt. Links is hypocriet, schizofreen en simpelweg leugenachtig, niet alleen in haar kijk op de economie maar ook waar het ”sociale” vraagstukken betreft. Zolang linkse denkers en politici weigeren rationele definities te hanteren kunnen we geen woord vertrouwen dat over hun lippen komt. Waar er ooit mogelijk nog een argument was voor het nastreven van bepaalde linkse idealen zien we dat vandaag de dag links enkel vergif aanbiedt als wondermiddel tegen vergif.

    Ontmasker de linkse elite en vraag naar een heldere definitie, de stilte die zal volgen is oneindig lang.

    De onderstroom: de vrijheidsgedachte wint aan invloed   19

    In de Verenigde Staten is het over twee jaren al zover, Rand Paul zal het libertarische moment in de Amerikaanse geschiedenis markeren door president te worden, tenminste die theorie is met de dag meer plausibel.

    De vraag die liefhebbers van vrijheid zich stellen in Nederland is ”wanneer breekt ons moment aan”? Ik kan mijn medestanders nu al vertellen dat we nog heel ver zijn van een Nederlandse premier die voor een laissez faire economie zal pleiten, maar er liggen mogelijkheden.

    Het is waar dat de Amerikaanse cultuur meer dan de Nederlandse beinvloed is en wordt gekenmerkt door individualisme, kapitalisme en scepcis tegen de overheid. Wat weinig mensen weten is dat Nederland evenals Vlaanderen een zeer rijke vrijheids-traditie kent, welke zelfs de inspiratie vormden voor de latere Franse en Amerikaanse revolutie. Zo was het Benjamin Franklin die zei:

    “In de liefde voor vrijheid en de moed in de verdediging hiervan is Holland ons voorbeeld geweest”

    Hierom hulde aan Geerten Waling en Coos Huijssen voor het bundelen en publiceren van de revolutionaire geboortepapieren van onze natie, de geboortepapieren van Nederland. Deze documenten, die dankzij de verregaande linkse indoctrinatie ver weg worden gehouden van onze beinvloedbare jeugd, bevatten een waarheid die hen de ogen kan openen. 

    Maar er zijn meer positieve tekenen…

    Naast de strijd tegen linkse indoctrinatie in het onderwijs is ook de EU propaganda machine zwaar beschadigd. Dankzij het werk van denkers en schrijvers als Thierry Baudet en Alexander Sassen van Elsloo zien steeds meer mensen in dat dit supranationale project niet in ons belang is en gedoemd is te mislukken. Het Europees opgelegde socialisme staat (in het publieke debat) onder steeds grotere druk.

    Ook als we naar de media kijken zien we dat links in een steeds nauwere hoek wordt gedreven. De Correspondent is een sterk merk met een magere inhoud, naast staatssubsidie- blog Joop.nl is het op links verder een doffe armoede. Sargasso en Kapruul zijn vooral haatsites ingericht om rechts slecht af te schilderen. In het midden vinden we TPO en op de rechterkant is er de Elsevier, DDS en das Kapital. Links wint de strijd tussen de kranten op punten maar zij weten ook dat kranten hun langste tijd hebben gehad.

    Als het om de televisie gaat is er nauwelijks enige objectieve duiding van de politiek maar ook hier is rechts in opkomst. Powned komt dit seizoen met een serieuzer platform en het afvallen van Witteman voor de nieuwe talkshow van Pauw maakt weer een Pvda’er minder.

    Het klopt dat links nog steeds het NOS journaal en nieuwsuur heeft maar dankzij sites als  GeenStijl en een medium als Twitter wordt hun reputatie met de dag minder. Linkse mensen kijken het journaal om in hun eigen bubbel te blijven en de rest kijkt om te zien welke linkse onzin we vandaag weer krijgen gepresenteerd. De tijd is rijp voor een rechtse zender maar zoals wel vaker is een gebrek aan geld hier het probleem. Nederlanders zijn niet zoals Amerikanen bereid te betalen voor het promoten van hun principes. En gezien links ons al laat betalen voor hun propaganda via de staat zouden niet-linkse mensen dus naast de hoge belastingen ook nog eens moeten investeren in rechtse media, voor velen (vooralsnog) een brug te ver.

    Onze cultuur is er significant slechter aan toe helaas. Een enorme focus op emotie, zoals duidelijk werd tijdens de rouwporno na de aanslag op MH17. Er is een duidelijke hunkering naar erkenning maar geen idee waar deze erkenning op gebaseerd moet zijn. Elke twee jaar vult Oranje kortstondig die leegte maar velen komen niet verder dan ”voor Nederland, want Nederland”.

    Het beoogde doel van de linkse indoctrinatie kwam tot voltooing: Totale fragmentatie van concepten en begrippen. Deze taal-inflatie is in het belang van hen die spreken in tongen. Onze cultuur wordt nog steeds gedomineerd door denkers die ons vertellen dat altruistisch handelen moreel juist is. Sprankjes van hoop zien we terug in het grote aantal studenten dat ondernemer besluit te worden en onderzoeken die verklaren dat de jeugd steeds egoistischer wordt.

    Als we cultuur bespreken mag de botsing der beschavingen niet ontbreken. En laat me de lezer vertellen, links verliest grandioos. Hun steun voor de Islam is een letterlijke ondertekening van het eigen doodsvonnis. Dit ging er mis voor mis voor links: Ze vonden racisme bestrijden belangrijker dan onze grondrechten verdefigen. Ze hadden de islamitische stemmers nodig om rechts blank Nederland te bestrijden, en nu zitten ze in het drijfzand. En wat doet iemand die in het drijfzand zit? Die probeert zijn tegenstander ook in het drijfzand te gooien. Vandaar al die ”creatieve” vergelijkingen tussen Isis/Hamas en Israel. Vandaar het gebruik van woorden als genocide en massamoord waar het Israellische vergelding betreft. Links heeft zich oprecht verkeken, wat een electoraal vehikel moest worden blijkt een paard van Troje. En dat zand dat in de ogen werd gestrooid van onze jeugd heeft ook links beschadigd. Ook hun concepten, begrippen en principes werden een mengelmoes van emoties en zalvende woorden.

    Maar dankzij mensen als Geert Wilders, Theodor Holman en Pat Condell weten Nederlanders hetgeen inmiddels bijna ieder weldenkend mens weet. Dat het westen de Islam tolereert maar dat dit niet wederzijds is. Het westen heeft nooit als doel gehad om de Islam te vernietigen, wij hebben genoeg andere belangrijkere zaken aan ons hoofd. Maar ditzelfde geldt niet voor groepen als Isis, Boko Haram, Al Shabaab of de Hofstadgroep. Niet-moslims zijn het spuugzat en het kan ons diep in ons hart geen donder schelen hoe sharia-freaks zich voelen. Wij willen leven in vrijheid met een ieder die hetzelfde wenst, ongeacht de religie.

    Eenmaal aangekomen bij de politiek zien we het resultaat van linkse doctrines in de media en de verdere cultuur tot vol wasdom komen: brute staatsmacht. Op economisch gebied is de score dramatisch. Alle partijen, geloven heilig in de verzorgingstaat. Dat komt neer op 148 socialisten in de Tweede Kamer die zich alleen laten remmen door de onmogelijkheid van socialisme, hier zijn ze zich van bewust, en de belangen van lobbyisten die hun op het pluche houden.

    Die ene uitzondering is VNL, de naam waardeer ik want egoïstisch en compromisloos. Hun (economisch) programma ziet er op het eerste oog ook uitstekend uit. Het feit dat zo een partij, zij het ontstaan door een interne PVV-ruzie, in Nederland kan bestaan voor naar waarschijnlijkheid nog een aantal jaren is een positieve zaak voor alle voorstanders van kapitalisme. Dat politieke ”moment” laat nog even op zich wachten maar van een Libertarische Partij die 18 jaar in winterslaap was naar 2 klassiek-liberalen in de Tweede Kamer is met recht een kwantumsprong.

    De vrijheidsbeweging bestaande uit libertariers(klassiek liberalen en anarchisten), objectivisten en de betere conservatieven vormt momenteel een onderstroom, maar wel een stroom met enorme potentie. Steeds meer Nederlanders balen van de overheid, zien dat hun belastingscenten gaan naar buitenlandse dictators en een megalomane EU en deze mensen zullen hun conclusies trekken. Het verband tussen linkse indoctrinatie, moreel relativisme, groepsdenken, haat voor kapitalisme en de kwaadaardigheid van de overheid zal worden gelegd. Zoals de grote linkse held Bob Marley zou zeggen ”Je kan sommige soms voor de gek houden maar niet alle mensen de hele tijd.”

    Een westerse egoïstische coalitie   19

    De toegenomen spanningen in de internationale betrekkingen en de gevolgen voor Nederland vragen om een objectieve analyse. Hoe moet Nederland zich verhouden tot de rest van de wereld? Welke plichten hebben we uberhaupt tegenover andere landen? En vooral, welke plicht heeft de staat tegenover de burger en de eigen soldaten?

    Om bij die laatste vraag te beginnen, de staat heeft in essentie maar één taak, het beschermen van de individuele rechten van haar inwoners. Het recht op leven vrijheid en het streven naar geluk. HetD efensie-apparaat evenals de diplomatie zou dit ene gebod moeten erkennen en nastreven. Een natie moet net als een mens egoistisch zijn om te overleven, anderen kunnen simpelweg niet op de eerste plaats komen. Egoistisch betekent allerminst oorlogszuchtig, de initiatie van geweld dient nooit de belangen van de egoist. Een egoist wil in vrijheid handelen om te kunnen floreren. Staten die in vrede leven kennen meer vrijheid en dus meer geluk. Net zoals bij menselijke interactie hebben we gezien dat geweld verbannen uit de sociale sfeer in ieder zijn voordeel is.

    Waar het gaat om onze verhouding tot de rest van de wereld dienen we ons eerst bewust te zijn van onze eigenschappen. We zijn een klein rijk land met een excellente marine maar een verder uitgedunde defensie. We zullen om onze veiligheid zeker te stellen bondgenoten nodig hebben. We hebben vrienden nodig in de wereld en dan zoek je uiteraard naar die landen die in de grootste mate onze kijk op individuele rechten delen.

    We hebben echter als Nederland geen inherente plicht tegenover andere landen. Dit is dezelfde perverse denkwijze die onze economie corrumpeert. Het is een Kantiaanse plichts- ethiek die ons wil doen opofferen voor de belangen van een ander. De recente bombardementen op Isis doelen in Irak worden precies zo gepresenteerd, en nog erger geaccepteerd. De notie dat landen een morele plicht hebben om tragedies in andere landen te voorkomen is bijkans suïcidaal. Er zijn wel duizend goede redenen om ISIS van de aarde te verwijderen maar dit is er niet één van. De Verenigde Staten en elke staat vrijer dan het Islamitische Kalifaat hebben het morele recht om te interveniëren maar zeker niet de plicht.

    Ayn Rand verwoordde het als volgt:

    Dictatorship nations are outlaws. Any free nation had the right to invade Nazi Germany and, today, has the right to invade Soviet Russia, Cuba or any other slave pen. Whether a free nation chooses to do so or not is a matter of its own self-interest, not of respect for the non-existent “rights” of gang rulers. It is not a free nation’s duty to liberate other nations at the price of self-sacrifice, but a free nation has the right to do it, when and if it so chooses. Ayn Rand, Collectivized ethics, 1961.

    De tijd is aangebroken voor een westers offensief tegen ISIS op egoisische gronden gestoeld.

    Hier is een voorbeeld van zo een argumentatie:

    ”Wij in het Westen erkennen dat radicale islam een objectieve en concrete dreiging vormt voor het westen en stellen ons daarom als doel om exponenten zoals Isis van deze aardbodem te doen verdwijnen. Onze eerste en voornaamste plicht is de bescherming van de individuele rechten van onze burgers en soldaten in actie.”

    Er dient een onmiddelijk eind te worden gemaakt aan de huidige schizofrenie van het westen waar het gaat om het Midden-Oosten. We doen er beter aan landen in één van drie categorieën te plaatsen, bevriende naties, niet-bevriende naties en en naties waarmee we op voet van oorlog staan. Als het Westen een dergelijk egoistisch beleid zou omarmen staan we sterker. Dan zou het westen weer staan voor individuele vrijheid. Nu blinken we uit in selectief korte-termijn handelen geinspireerd door een vrachtlading aan moreel relativisme.

    De invloed van de staat op de economie is de grootste oorzaak van dit vermeende ”pragmatische” beleid. Het sluiten van vriendschappen en aangaan van handelsrelaties met naties die terreurgroepen sponsoren welke vervolgens onze bondgenoten in Israel bombarderen is hier een voorbeeld van, wie gaat zo om met zijn vrienden? Geen moreel land in mijn optiek, en de rest van de wereld die geen boodschap heeft aan vrede kan zich voeden aan ons moreel gebrek. Het zo door links gecultiveerde schuldgevoel van het Westen ligt hieraan ten grondslag. Wij zaten fout, anders waren we nooit zo welvarend toch? Het westen wordt verantwoordelijk gehouden voor corrupte Afrikaanse regimes tot aan de opkomst van radicale Islam, schijnbaar dragen wij altijd de verantwoordelijkheid.

    Achter de wens om het Westen te demoniseren zit een in diepe haat voor commercie, de vrije markt en exceptionalisme. Postmoderne academici als Chomsky formuleren een diepe haat voor het westen en in het bijzonder de Verenigde Staten. Zij zien geen moreel verschil tussen het westen en de rest van de wereld

    “If something is right (or wrong) for us, it’s right (or wrong) for others. It follows that if it’s wrong for Cuba, Nicaragua, Haiti, and a long list of others to bomb Washington and New York, then it’s wrong for Rumsfeld to bomb Afghanistan (on much flimsier pretexts), and he should be brought before war crimes trials.” Noam Chomsky, januari 2004.

    Het mag ons niet verbazen dat Chomsky niet maalt om vrijheid als we ons realiseren dat deze intellectueel de Rode Khmer in Cambodja en de Culturele revolutie in China een warm hart toe droeg. Dit zijn dezelfde figuren die over ongelijkheid fulmineren als oorzaak voor aanslagen. Een socialist blijft een socialist, het uiteindelijke doel is herverdeling van welvaart en daarom ijveren ze voor een internationale herverdeling van (militaire) macht.

    “Globalization is the result of powerful governments, especially that of The United States, pushing trade deals and other accords down the throats of the world’s people to make it easier for corporations and the wealthy to dominate the economies of nations around the world without having obligations to the peoples of those nations.” Noam Chomsky, Profit over people.

    De VN is één van de corrupte instanties die reeds door deze koorts is bevangen. Het is in het directe belang van het westerse landen om de VN drastisch te hervormen of nog beter te verlaten. Nu is de analyse dat al het kwaad van westerse makelij is een karikatuur maar het westen heeft wel een oplossing in eigen handen.

    Het Westen houdt dit gezwel dat nu de vorm heeft van islamitisch geinspireerde terreur zelf in leven. We zijn er niet verantwoordelijk voor maar we hebben wel de middelen om deze 7de-eeuwse barbarij een halt toe te roepen.

    Als de subdidies en investeringen uit het westen opdrogen dwingen we overheden in het Midden-Oosten tot een fundamentele keuze, de financiering van terreur stopzetten of kiezen voor een toekomst als vijand van het militair en economisch superieure Westen.

    De keuze is aan hen en de gevolgen zijn voor hun rekening. Deze landen begrijpen dan meteen dat elke steun aan radicale islam een daad van agressie is tegen het westen. Een diep principiële opvatting zal onze morele positie sterker maken en die van hun verzwakken. Geen enkel land ter wereld zal de gok aandurven om in oorlog te raken met een moreel overtuigde westerse coalitie. Het Westen is toe aan een diepe vorm van zelfreflectie, hopelijk met als resultaat een nieuw hervonden egoisme en een morele overtuiging dat de wereld nooit een hogere standaard heeft mogen aanschouwen van menselijke ontwikkeling als de onze. Met het besef dat de bakermat van filosofie, de vrije markt en wetenschappelijke methode de laatste hoop is voor de mensheid. Die realisatie nodigt niet uit tot nederigheid maar tot dankbaarheid. Als we die waardes bereid zijn te verdedigen kunnen we ook waarlijk trots zijn.

    Yernaz Ramautarsing, oprichter nieuw Europees initiatief ter bevordering van objectivisme

    Het valse linkse monopolie op racisme   31

    Hoe heeft het zover kunnen komen dat links met toestemming van rechts een monopolie heeft verkregen op het politiseren van racisme? Hoe kan een legitieme klacht over een traditioneel feest uitmonden in een verzoek om herstelbetalingen? Is het niet opmerkelijk dat oprechte klachten over discriminatie op de arbeidsmarkt, als oplossing een voorstel voor een leerstoel diversiteit aan de universiteit oplevert? Is het niet hypocriet dat linkse intellectuelen pleiten voor het verbannen van denkers die zich racistisch uitlaten over zwarte mensen, maar met geen woord prevelen over antisemiet Karl Marx, die dominant aanwezig is in het curriculum?  

    Het mag ons eigenlijk niet verbazen, als je ideologie botst met de realiteit ontkom je niet aan vals spelen. Hoe is links erin geslaagd het racisme-debat te claimen? Links maakte gebruik van de beproefde techniek van geschiedvervalsing en de introductie van een nieuwe verlosser: de overheid. Wanneer links de geschiedenis tracht te herschrijven zien we dat ze de eigen handen in onschuld wassen. Vervolgens geven ze hoofdfiguren uit de geschiedenis, al dan niet terecht, een links predikaat.  

    Geschiedsvervalsing

    Laten we beginnen in de Verenigde Staten, het land waar links Nederland graag haar inspiratie vandaan haalt om het racisme debat op eigen grond te voeden. Het waren namelijk de Republikeinen die voor afschaffing van de slavernij waren, niet de Democraten. Het racistische feodale zuiden kende geen kapitalistische economie zoals het republikeinse noorden. De Klu Klux Klan was de facto een terreur-organisatie in dienst van de Democratische Partij, ze werken momenteel samen met de Nationaal Socialistische Partij in de Verenigde Staten. De bevrijding van de zwarte bevolking was dus geen linkse overwinning maar een logisch gevolg van kapitalisme en de erkenning van individueel eigendomsrecht. Het waren de woorden van de klassiek-liberale verlichte constitutie die juist werden geinterpreteerd. 

     Martin Luther King begon zijn loopbaan als Republikein, Malcolm X wilde niets weten van de blanke overheid en was een radicale separatist. De terroristische Black Panther beweging, die was dan weer wel links. De eerste grote voorvechter van de rechten van de zwarte mens was Marcus Garvey en hij was een uitgesproken kapitalist. Hij stelde dat economische gelijkwaardigheid niet los kan staan van politieke gelijkwaardigheid. Hij wilde een zwarte bevolking die zou produceren en handelen, hij streefde naar onafhankelijk, niet naar subsidies. En Garvey had groot gelijk, Zogenaamd pro-zwart beleid heeft vooral meer zwarte politici opgeleverd. De resultaten voor de zwarte bevolking zijn minder goed: een toename van zwarte gevangenen en grotere armoede onder de zwarte bevolking. 

    De Democratische partij is met haar beleid van positieve discriminatie, het (verhoogde) minimumloon, erbarmelijk publiek onderwijs en vooral de oorlog tegen drugs, medeplichtig aan het bestaande leed van de zwarte bevolking in Amerika. Grote zwarte denkers als Thomas Sowell en Walter Williams wezen reeds op het perverse effect van links beleid, maar zij werden genegeerd door de linkse intellectuelen. Die laten hun oren liever hangen naar de alcoholistische Maya Angelou en beroepsracist Jesse Jackson. 

    Dan komen we aan bij de Tweede Wereldoorlog waar we Communisten en Fascisten zien vechten om Europa. Beide vertakkingen van een staatsideologie gericht op opoffering en een verwerping van de vrije handel. Hitler was een Nationaal Socialist, hij kwam er eerlijk voor uit. Datzelfde kan niet worden gezegd van de linkse intellectuelen die het presteerden Hitler neer te zetten als een rechtse-kapitalistische dictator. Of de andere tactiek, Hitler beschouwen als een unicum, niet te vangen in politieke stromingen. Dat komt uiteraard de mensen die tot zijn stroming behoren goed uit.  

    En dan is er nog het rookscherm dat links optrekt over anti-semitisme. Ook dit fenomeen wordt graag gecategoriseerd als (extreem) rechts of uniek. Antisemitisme is geen direct uitvloeisel van socialisme, maar het is de volgende afslag. De haat voor de Jood zoals aangewakkerd door Marx ging in veel mindere mate om religie en afkomst, maar voornamelijk om geld. De Jood stond symbool voor de egoïstische, naar winst strevende kapitalist. Deze waarden werden tegen de Jood en later tegen de kapitalist gebruikt. Ze werden gehaat om hun productie, prestaties en exceptionalisme. De antisemiet Marx had het voor de verandering goed gezien, de Jood zoals door hem omschreven was zijn vijand, zijn tegenbeeld in alle aspecten. Deze gedeelde band van haat voor de Joden maakt dat wanneer socialisme zijn intrede doet, antisemitisme snel volgt. Wederom zien we hier dat links een scheve schaats rijdt, ze beweren tegen racisme te zijn maar ze stimuleren juist racisme. Zie ook het beleid ten opzichte van Israel, ook dan schopt links graag aan tegen de (relatief) kapitalistische economie en haar westerse waarden. Links trekt dan partij voor de Palestijnen, want dat zijn moslims en hun geloof is even totalitair als de linkse heilstaat, en antisemitisch, de cirkel is rond. 

    Racisme-debat Nederland

    De ruïnes van het linkse gedachtegoed spreken boekdelen. Van de steun voor slavernij naar de gaskamers van het derde rijk en de goelags van de Sovjet-Unie. Na één blik op deze door bloed doordrenkte geschiedenis zou een ieder met gezond verstand beter moeten weten.

    Nu is het de taak aan bestrijders van racisme om het valse linkse monopolie op racisme te kraken.

    Het moet eindelijk tot ze doordringen dat elke winst bereikt over links een drama zal betekenen op de lange termijn. Geen drama voor links, wel voor de rest van Nederland. Op deze manier wint links altijd. Als hun beleid ”werkt” verdienen ze een nieuw mandaat, wanneer het beleid mislukt is er de roep om meer beleid. Het is namelijk zo dat des te groter de problemen in de volgens links meest behoevende groep, des te groter hun potentiële electoraat. En vanwege haar succesvolle indoctrinatie via het publieke onderwijs en de publieke media zal links altijd een zondebok kunnen vinden in het kapitalisme en op termijn in welke groep voor hun dan ”de Jood” symboliseert. Worden het de freelancers? de medisch specialisten? De investeerder? Of de handelaren in Bitcoin? Zolang de niet-linkse partijen weigeren om een alternatief te bieden voor het huidige linkse racisme-frame zal dit monopolie door blijven etteren.  

    Waarom slaagt niet één partij erin om een rationeel geluid te laten horen wanneer het racisme betreft? Dus niet via goedkope retoriek hysterisch zwarte piet veroordelen of beschermen. Zeg dat de overheid er los van staat, maar dat we wel graag die subsidies stopzetten. En dat mag ook wel voor de publieke omroep, want die willen we toch al afslanken. Niet oproepen tot quota’s om een niet-blank electoraat te paaien, deze werken niet. Met een quotum zet je niet alleen de nieuw aangenomen ”niet-blanken” in een kwaad daglicht, maar maar iedereen bij het bedrijf die niet blank is. Een niet-blanke aannemen wordt daarmee een groter risico, want wie zegt dat die persoon is aangenomen op basis van kwaliteiten?

    Een heldere verdediging als kapitalisme als het systeem van vrijwillige associatie gericht op productie in plaats van pigmentatie. Geld discrimineert niet en in een rationele cultuur geldt datzelfde voor de markt. Een racistische economie zal nooit zelfs maar de potentie bereiken van een economie aangevoerd door het winstmotief en egoïsme. Alleen dan is de gediscrimineerde Nederlander van welke kleur dan ook waarlijk vrij.

    Het nieuwe fascisme: Net-neutraliteit in de Europese Unie   24

    Een vrij internet moet gebaseerd zijn op eigendomsrechten. In een vorige column besprak ik de rol van overheiden waar het auteursrechten betreft: “het selectief weren van de overheid uit de digitale sfeer speelt slechts de ware piraten, de dieven, in de hand.”

    Waar de overheid inzake auteursrechten een legitieme functie heeft geldt het tegenovergestelde voor de regulering van bandbreedtes, data-opslag, en snelheden. Net als in elke andere markt zal het proces van vraag en aanbod zowel de keuzes van de producent als die van de consument weerspiegelen. Het Europees Parlement heeft ingestemd met de wet die ”net-neutraliteit” het internet voor een ieder moet garanderen. De aanname van deze wet bekrachtigt de waanzinnige notie dat toegang tot het internet een recht is. En waar overheden spreken over rechten weten we dat plichten het gevolg zijn. De technologische revolutie die plaatsvindt op het internet moet worden gestuit uit naam van de ”kansarme internetgebruiker”. Het is het socialistische mantra van het delen van welvaart  toegepast op de digitale sfeer. 

    Deze Europese volksvertegenwoordigers vrezen de creatie van een elite-internet gedomineerd door betaalde diensten. Ik pleit voor een moreel en politiek verzet tegen deze interventie van de overheid in de digitale markt. Meer concreet: Als er een initiatief is om een ”supersnel” internet te ontwikkelen tegen een hogere prijs voor de gebruiker is hier slechts sprake van een uitwisseling van waarde voor waarde, geen rechten worden geschonden. De wet ”net-neutraliteit dient door verdedigers van vrijheid om deze reden fel te worden bestreden. 

    De definitie van net-neutraliteit:

    ”Het principe dat een uiterst nuttig openbaar netwerk welke ernaar streeft alle inhoud, sites en platformen op dezelfde manier te behandelen, zodat het netwerk in de mogelijkheid verkeert om eender welke soort informatie over te maken en eender elk soort toepassing kan ondersteunen.

    In een studie uit 2012 van het Interdisciplinair Centrum voor Recht en Informatica (ICRI) wordt de vergelijking gemaakt met de regulering van verkeer. Net zoals we te maken hebben met stoplichten, flitspalen en snelheidsnormen in de auto mogen we hetzelfde verwachten achter de computer. 

    In het volledige rapport staan nog allerlei andere criteria waaraan een aanbieder van breedband internet zich dient te houden, een kleine selectie.

    Geen blokkering van wettige inhoud, geen ”onredelijke” discriminatie, redelijk beheer in dienst van een legitiem doel. Het komt dus neer op de overheid die mensen op papier eigenaar laat zijn over hun aangeboden dienst maar in de praktijk hun eigenaarschap dirigeert en afbakent.  

    Dit Europese gedrocht dat in Nederland in een nog strengere variant bestaat garandeert dat het internet ”toegankelijk” blijft, klinkt allemaal leuk maar dit is onversneden fascisme.    

    Het is anders dan de communistische aanpak van collectief bezit maar even kwaadaardig, Het Communisme is enkel consequenter dan fascisme waar het eigendom betreft.

    Contrary to the Marxists, the Nazis did not advocate public ownership of the means of production. They did demand that the government oversee and run the nation’s economy. The issue of legal ownership, they explained, is secondary; what counts is the issue of control. Private citizens, therefore, may continue to hold titles to property—so long as the state reserves to itself the unqualified right to regulate the use of their property.(Ayn Rand)

    Net-neutraliteit kent zijn grooste verdediger in Europa in de persoon van Neelie Kroes die Nederland vertegenwoordigt in de Europese Commissie. 

    De vrouw die eerder uitblonk in het beboeten van succesvolle bedrijven omwille van egoistisch gedrag. Bedrijven zoals Microsoft, IBM en LG werden beboet omdat ze weigerden technologie te delen en toegang tot markten te verschaffen voor hun concurrenten. 

    Haar reputatie in markten vervuilen weet ze met verve te vervullen met haar voorstel om te komen tot neutraal internet in de Europese Unie. Zij wil het internet onder curatele stellen van Brussel, en dat noemt zij eerlijke concurrentie.  

    Het wekt dan ook verbazing dat de Piratenpartij een dergelijke wetgeving steunt. Afgezien van de hypocrisie inzake de rol die de overheid mag hebben in het internet legitimeren ze hiermee digitaal socialisme. De piratenpartij beweert dat door deze wet ”censuur” onmogelijk is, maar het tegenovergestelde is waar. 

    De overheid, de enige instantie bij machte om censuur te plegen, gaat het internet reguleren. Het is immers de overheid die een monopolie op geweld heeft. Bij elke onderhandeling tussen de ambtenaar en de zakenman heeft de eerste een pistool op de slaap van de tweede gericht. Door via de overheid de markt te beperken in haar vrijheid zal innovatie afnemen en de kwaliteit dus verminderen. Door de verbetering van diensten tegen betaling te beperken steunt de partij niet alleen de schending van de rechten van private partijen maar gooien ze het kind weg met het badwater. Het internet wordt niet beter van bedrijven ketenen. De private aanbieders zullen namelijk hun op een andere manier inkomsten moeten vinden en dit zal de consument via een andere weg merken bijvoorbeeld via, hogere abonnementskosten. 

    Op de website van de Piratenpartij schrijft Janmaarten Batsma het volgende:

    ”Een vrij en open internet, waar netneutraliteit onlosmakelijk mee verbonden is, is veel te belangrijk voor de ontwikkeling van de wereld om de commerciële partijen er meer en meer zeggenschap over te geven.”

    Hier komt de ware aard naar boven van de piratenpartij, de socialist in hackerskleding. De vijand is commercie, de verlossing kan enkel komen in de vorm van overheidsinterventie. Het hele argument is gebouwd op de notie dat ”ontwikkeling van de wereld” een overheidstaak is en dat deze verloren gaat door vrij handelen van egoistische individuen.  

    Deze piraten willen niet roven in een staat van anarchie maar streven een digitaal egalitarisme na. Een digitale herverdeling van welvaart is hun doel. Dezelfde socialistische principes liggen ook ten grondslag aan  onteigening in de fysieke wereld.  

    Deze wereldwijde organisatie van digitale piraten wil hun snelle data, vernieuwende technologie en ongelimiteerde toegang tot alle digitaal beschikbare kennis, het fascisme nemen ze op de koop toe. De noodzakelijke fundamenten voor een in die mate geavanceerde maatschappij negeren ze, namelijk egoisme, het winstmotief en marktwerking. Dankzij eurofiele politici gesteund door webpiraten ligt het internet straks aan banden, evenals onze vrijheid. 

    D66: De doodlopende derde weg   73

    Wil je weten of de grote drie partijen, Pvda, VVD en CDA principiele politiek voeren? 

    De beste indicatie is de grootte van D66. Hun grote overwinning bij de recente gemeenteraadsverkiezingen spreekt vooral boekdelen over andere partijen. Wat zegt deze uitslag over de staat van ons politieke landschap en wat is de morele basis van D66? 

    De winst van D66 geeft aan dat andere partijen die van origine ideologisch zijn hebben gefaald. Het CDA verloor licht maar had al weinig om te verliezen. De populairste verklaring voor deze uitslag, herkauwd door vele commentatoren, is dat de verkiezingen een referendum waren voor het het huidige kabinet. 

    Er zit een kern van waarheid in, maar deze analyse gaat voorbij aan een diepere ontwikkeling die nog tot volle wasdom moet komen. De mensen in het land hebben een grens bereikt, het kookpunt is nabij. Het waren de Pvda en de VVD die de toorn van de kiezer voor hun principeloze politiek hebben geoogst. Die veelbesproken ”kloof tussen de burger en de politiek” is veranderd in een oceaan van onzekerheid. Vlaggeschip Nederland wankelt en de burgers moeten allemaal de loopplank op, hoe productiever je bent, des te eerder aan de beurt. 

    De Nederlander is terecht het vertrouwen in politici kwijtgeraakt die liegen als gewoonte en de waarheid spreken bij uitzondering. Waar zijn die intellectuelen die een fatsoenlijk debat over fundamentele politieke kwesties houden? Ze zijn op één hand te tellen. Dat verklaart meteen waarom de mensen de publieke omroep zat zijn wanneer deze diezelfde uitgerangeerde figuren blijft uitnodigen om hun huidige project te pluggen.  

    Experts die aan tafel komen zijn vaak gelieerd aan de Telderstichting of Wiardi Beckman en dan krijgen we alsnog politieke propaganda voorgeschoteld. Wanneer je in de val zit en niemand je een uitweg biedt is de keuze voor D66 bij gemeentelijke verkiezingen te begrijpen. 

    Er was ooit een bestaansrecht voor D66 zo vlak na de oprichting. Maar na het inleveren van de kroonjuwelen is de partij een de facto surrogaat-partij waar het Nederlands beleid betreft. De beste punten van de partij, anti-monarchisme, secularisme en bestuurlijke vernieuwing zijn weggevaagd in de storm van compromissen.

    D66 is Pvda-light op sociaal gebied en Vvd-light op economisch gebied. Ze zijn  economisch minder links dan de Pvda en beschermen beter dan de VVD persoonlijke vrijheden. Op momenten dat beide partijen op die gebieden steken laten vallen zal D66 een redelijk alternatief zijn. 

    De Schizofrenie van de partij wordt duidelijk in de toelichting op de vierde van de vijf ”richtingswijzers” die het D66 beleid inspireren, ”Beloon prestaties en deel de welvaart”

    ”Mensen zijn niet gelijk, wél gelijkwaardig. Mensen zijn verschillend en wij willen dat de overheid ruimte laat voor die verschillen.Wij streven naar economische zelfstandigheid voor zoveel mogelijk mensen en vinden dat mensen die uitmuntend presteren daarvoor een beloning verdienen. Wij willen een dynamische, open samenleving waarin iedereen de ruimte krijgt om zijn eigen beslissingen te nemen en iedereen zich op zijn eigen manier kan ontwikkelen.” 

    Dit klinkt geweldig! Maar dan….

    ”Wij vinden het vanzelfsprekend om welvaart met elkaar te delen. We willen dat zoveel mogelijk mensen meedoen in het maatschappelijk en economisch proces, want daar worden we allemaal beter van. Voor mensen die zichzelf niet kunnen redden dragen we een gezamenlijke verantwoordelijkheid.” 

    De methode van D66 om deze inherente contradicties te vertalen naar beleid heet  pragmatisme. Het centrale uitgangspunt van pragmatici is dat hetgeen dat ”werkt” ook goed is. Deze analyse is juist in een bepaald opzicht, theorie en praktijk staan niet los van elkaar. Iets kan niet in theorie goed zijn maar in de praktijk niet. Deze methode valt of staat dus met wat men beschouwt als ”werken” van beleid. 

    Gegeven de uitgangspunten van D66 kan ”werken” staan voor het  belastingen verlagen met als resultaat meer economische groei. Ook het geven van voedselbonnen aan arme mensen kan ”werken”, namelijk eten garanderen voor mensen. Alles valt of staat dus met de standaard die je hanteert. D66 kent op binnenlands terrein geen standaard, ze kijken hoe de wind staat en ze schieten daarom met enige regelmaat raak. In economische zin streeft de partij naar een zogenaamde ”derde weg”, geen kapitalisme of communisme maar het redelijke midden. Dit maakt dat de partij geen fundamentele vooruitgang kan bewerkstelligen, ze kunnen enkel op de winkel passen zonder al te veel schade en of winst.

    Het land waarin de compromis-partij wint verkeert in een staat van onzekerheid. Als we de blik op Europa richten zien we dat de partij een andere toon kiest, met alle negatieve gevolgen van dien. 

    Het grootste gevaar van een machtige D66 dreigt namelijk op korte termijn niet in Nederland maar in Europa. D66 denkt dat de huidige Europese Unie ”werkt”, hun standaard is het nastreven van federalisering. Dat maakt de partij principieel waar het op Europa aankomt. Over de koers van dat nieuwe Europa weet men niet het fijne, maar verdere eenwording is hun hoofddoel.  

    Dit is het moment voor een nieuwe rechtse beweging zonder de smet van de moreel uitverkochte Vvd op het blazoen. Deze beweging richting een ”Thatcheriaanse lente” heeft tijd nodig, maar tijd wordt ons niet gegeven. Een vergelijkbare overwinning van D66 bij de Europese verkiezingen zal het land een significante duw geven in de verkeerde richting. De partij die bestaat bij de gratie van het falen van andere partijen zal niet aarzelen soevereiniteit te in te leveren voor prestige. De partij ziet namelijk geen nationaal belang en dat kunnen we ons niet veroorloven. Hoewel de meeste plannen van D66 niet sympathiek klinken, zullen ze zonder de juiste grondslag geen voorspoed brengen, omdat zij geen morele verdediging kunnen bieden tegen alle andere, meer ideologisch onderlegde tegenstanders. Waar twee bewegingen elkaar bevechten zal de meest consequente winnen. De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens maar zonder de juiste principes loopt deze derde weg dood.  

    Yernaz Ramautarsing.

    Kandidaat(3) op de lijst voor Artikel 50 bij de aanstaande Europese verkiezingen

    Hoe Linda Duits ons uit de crisis helpt   15

    Er zijn nog steeds intellectuelen die denken dat ze weg kunnen komen met het produceren van bagger. Deze veelal maar niet exclusief linkse figuren denken of teveel van zichzelf of te weinig van hun lezers. Hoe het ook zij, intellectueel afval dient te worden bestreden.

    Na Peter BreedveldHans Achterhuis en Femke Halsema valt ditmaal de eer ten beurt aan sociaal wetenschapper Linda Duits (zelfverklaard SP stemmer).

    In haar column ”De mythe van het maakbare individu” doet Duits een poging om het oude stokpaardje van links op te poetsen, namelijk de ”maakbare” samenleving. Dit doet ze niet door een maakbare samenleving moreel te beargumenteren, maar door een alternatief af te kraken

    Eerst zet ze aanval in op het ”neo-liberalisme”, zoals we gewend zijn van links. 

    ”Onder de terreur van het neoliberalisme is de maakbare samenleving ingeruild voor het maakbare individu.” 

    Duits zet haar woorden ”kracht” bij door als voorbeeld de bijstandtrekker aan te halen die dient te worden geprikkeld om uit de bijstand te komen. De prikkel is de dreiging van verlies en of afname van sociale zekerheden bij gebrek aan inzet. Het idee hierachter is dat mensen hun eigen situatie willen verbeteren en zullen voldoen aan de minimale criteria voor bijstand. De aanname is dus dat mensen gedrag kunnen aanpassen en dat ze rationeel egoistische doelen nastreven.

    Dit plan heet bespottelijk te zijn en moet de terreur van het individualisme voorstellen.

    Gezien Duits niet erin slaagt een alternatief voor te stellen ga ik er dus vanuit dat zij de status-quo verkiest. Dat wil zeggen, sociale voorzieningen onder mildere voorwaarden. De term ”terreur” gebruiken voor het korten op voorzieningen waar anderen gedwongen voor betalen is geen dichterlijke vrijheid, maar intellectueel corrupt. 

    Linda Duits stoort zich aan het idee dat mensen voor zichzelf kunnen zorgen. Het is een waanbeeld te denken dat individuen zich kunnen verbeteren en bekwamen met nieuwe capaciteiten. Let wel, Duits maakt hier geen moreel bezwaar tegen te grote invloed van de overheid of de schending van rechten, het is haar om de in haar ogen ”valse notie” van zelfredzaamheid te doen, dat is het ware kwaad. 

    Ik zou liegen als ik zou stellen dat Duits geen poging deed ons een alternatief voor te schotelen, alleen komt ze niet verder dan het bezigen van loze kreten als: 

    ”De samenleving maken wij samen”. 

    Om te vervolgen met een appél op het amorele utilitarisme: 

    ”We kunnen ons daarbij laten leiden door wetenschappelijke inzichten en zo proberen de best mogelijke samenleving te maken waarin zoveel mogelijk mensen een prettig bestaan hebben” 

    en met als klap op de vuurpijl:

    ”De maakbare samenleving is zo niet alleen een prachtig ideaal, het is ook een logisch voortvloeisel uit het hele idee van een samenleving.”

    Sta mij toe deze uitspraken te vertalen naar begrijpelijk Nederlands.

    De samenleving kent het woord “samen” dus moeten we dit samen doen.

    Het meest belangrijke principe in sociale interactie tussen mensen is het grootste goed voor het grootste aantal mensen. Dit idee is niet alleen prachtig maar ook logisch want dit is de betekenis van samenleving.

    Ik neem het de lezer niet kwalijk als na mijn vertaling er nog steeds drie onsamenhangende zinnen staan waar enkel uit blijkt dat Linda Duits geen interesse heeft in een verdediging van individuele rechten. Het gaat haar enkel om een koele rekensom over het totaal aan ”geluk”’ en de spreiding hiervan over zoveel mogelijk mensen.  

    Moet dit een humaan en solidair alternatief voorstellen voor het neo-liberalisme dat van mensen durft te verwachten dat ze een ander niet tot last zijn? 

    Het woordenbrouwsel van Linda Duits is een aanval op de Amerikaanse droom en zijn filosofische basis. Deze basis is eigendomsrecht, het recht op het eigen leven en de vruchten van de eigen arbeid. 

    Nu gebruikt Duits een doorzichtige techniek om het falen van zelfredzaamheid aan te tonen. Ze stelt dat niet iedereen schuldig is aan zijn eigen malaise en dit klopt inderdaad. De ontslagen bankmedewerker is niet per definitie schuldig aan het wanbeleid van zijn werkgever.  Ze maakt van de vermeende onschuld van het slachtoffer een recht op een claim op anderen. Als niet iedereen alles kan worden is het doorgestoken kaart. 

    Als de slachtoffers niet schuldig zijn, kunnen de overwinnaars nooit rechtmatig zijn. 

    Dit is waar het Utilitarisme van Linda Duits op uitkomt, collectieve schuld en collectief belang boven het individu en persoonlijke waardering. Verder valt er weinig meer te ontmaskeren omdat er zo bar weinig is gezegd. Ter illustratie sluit ik af met de laatste zin van het betoog van Linda Duits, oordeelt u zelf: 

    ”Pas wanneer we als gemeenschap inzien dat we die crisis samen moeten fixen, kunnen we hem te boven komen. Dan zullen duizend bloemen bloeien.” 

    Yernaz Ramautarsing

    Het valse dilemma van Femke Halsema   15

    De afgelopen weken waagde Femke Halsema zich aan een review van ‘’The wolf of Wall Street,” evenals een analyse van de linkse mens en de vermeende arrogantie van links.


    In haar review concludeerde zij dat de oorzaak van de crisis hebzucht was, en dat deze los staat van politieke kleur. Hebzucht is in haar huidig gebruik een vals concept, de betekenis ervan combineert korte-termijn denken met hedonisme. Hiermee raakt Halsema niet aan de kern van de zaak. De crisis is ontstaan door negatieve variant van hebzucht en perverse overheidsinterventie. 


    De positieve kant van hebzucht is die van de honger naar meer, ”Greed is good’” zoals Gordon Gekko het formuleerde in de film Wall Street:



    ‘’The point is, ladies and gentleman, that greed — for lack of a better word — is good. 


    Greed is right. Greed works. Greed clarifies, cuts through, and captures the essence of the evolutionary spirit. Greed, in all of its forms — greed for life, for money, for love, knowledge — has marked the upward surge of mankind.’’ 


    Het vermogen van de mens om meer te willen is niet de oorzaak van onze neergang maar de hoofdreden voor onze vooruitgang. Net als iedere andere ambitie kan deze worden gecorrumpeerd door het accepteren van de verkeerde principes. Ideeën zijn de bron van ons handelen, handelingen zijn niet de bron van onze ideeën. 


    Halsema verwijt ons allen dat we onze menselijke aard volgen, ze maakt geen onderscheid tussen rationeel egoïsme en irrationeel hedonisme. Ze ziet alleen een verschil in volume van hebzucht en niet de in de aard hiervan. Ik citeer Halsema:



    ‘’Een diepere oorzaak van de crisis is, met andere woorden, ook ons grote verlangen naar rijkdom, nieuwe spullen, luxe. Daarvoor zijn we bereid op de pof te leven, grote leningen en onbetaalbare hypotheken af te sluiten.’’ 


    Nu heeft Halsema uiteraard gelijk als ze stelt dat linkse mensen geen reden hebben zich arrogant op te stellen ten opzichte van andersdenkenden. Haar verklaring hiervoor is echter bijkans bizar. Volgens Femke Halsema mogen mensen op basis van de principes en idealen die ze koesteren zich niet beter voelen dan anderen! Ik bepleit het tegenovergestelde: als we elkaar moreel beoordelen dienen we juist naar de idealen en principes van anderen te kijken. 


    Halsema, die zichzelf links noemt, zegt eigenlijk dat linkse mensen gelijk hebben en het beter voor hebben met de wereld, maar zich toch niet beter mogen voelen. Dit vanwege de algemene menselijke zwakte die neigt naar hebzucht welke weer wordt aangedreven door het kapitalisme. 


    In haar links-rechts verdeling geven linkse mensen het systeem de schuld en rechtse mensen geven de schuld aan de slachtoffers van het systeem. Halsema zegt dat het probleem menselijke natuur is. Niet alleen rechtse mensen zijn zwak van geest, iedereen is zwak van geest. We zijn allemaal slachtoffer en dader in deze crisis. 


    Halsema stelt dat de irritatie die links opwekt verklaard kan worden als weerstand tegen die superieure houding. Wederom slaat ze de plank volledig mis. Links is irritant omdat hun ideaal voor Nederland en de rest van de wereld immoreel, anti-menselijk en praktisch onuitvoerbaar is. 


    Daar komt bij dat Links vanwege haar liefde voor dwang en loyaliteit aan de staat niet weg te slaan is van onze gesubsidieerde televisie, kunsten of universiteiten. Dat is waarom links irritatie en nog veel heftigere emoties oproept. 


    Femke Halsema wil van twee walletjes eten. Enerzijds propageren dat links het bij het juiste eind heeft en anderzijds hier geen morele conclusie aan verbinden. Dit geeft haar de ruimte om afstand te nemen van de neerbuigende linkse elite terwijl ze even makkelijk rechts Nederland kan bekritiseren met dezelfde argumenten.  


    De onversneden anti-kapitalistische retoriek van Halsema is daarbij ook intellectueel oneerlijk. Ze stelt eerst dat we nu in een kapitalistisch systeem leven, dit terwijl de overheid in Nederland (mede) dankzij haar zo groot is geworden. Vervolgens koppelt ze haar negatieve variant van hebzucht aan kapitalisme met behulp van ‘’The Wolf of Wall Street’’. 


    In werkelijkheid is het zo dat Wall Street is gebouwd op de goede variant van hebzucht en rationeel egoïsme. Dat heeft later de parasieten aangetrokken die hun hedonisme konden botvieren, vaak met rugdekking van de overheid, maar daar horen we de selectieve Halsema niet over. 


    Ook trekt ze een rookscherm op door deze crisis een systeemcrisis te noemen. Weer de essentie niet benoemd. Deze crisis is in de eerste plaats een morele crisis, dat het systeem deze moraliteit weerspiegelde is niet meer dan logisch. Halsema’s falen om dit vraagstuk te duiden komt voort uit een klassieke mis-representatie van de vrije economie.


    Ik proef in de woorden van Halsema dat zij denkt in termen van een ‘’zero-sum-economie’’. Met andere woorden: de productie van de een gaat ten koste van de welvaart van een ander, er zijn een beperkt aantal producten op de wereld en dat moet zorgen voor ongelijkheid, hetgeen onrechtvaardig is. Met een dergelijk uitgangspunt is het ook niet verwonderlijk dat Halsema liever denkt over de verdeling van geld door de overheid dan over de creatie van geld door middel van productie en vrije handel.  


    Als Halsema werkelijk het beste voor heeft met Nederland zou ze voorstander zijn van een vrije economie en de daarbij horende gezonde hebzucht. In de woorden van Ayn Rand:



     ‘’Capitalism has been called a system of greed—yet it is the system that raised the standard of living of its poorest citizens to heights no collectivist system has ever begun to equal, and no tribal gang can conceive of.’’(Ayn Rand, Capitalism: The Unknown Ideal)  


    Kapitalisme verdeelt de taart niet maar doet deze groeien. De hoop dat Halsema de ”liberale” GroenLinkser deze kennis ooit zou verspreiden in linkse kringen blijkt futiel. Ik roep Femke Halsema op om kleur te bekennen. Als ze werkelijk achter de linkse idealen staat dient zij dit ook moreel uit te dragen. En vervolgens zullen wij allen haar moreel  beoordelen, zoals het hoort.


     Yernaz Ramautarsing 

    Een serieus verzoek om een egoïstische Kerst   11

    Het kerstfeest zoals wij Nederlanders dat kennen demonstreert haarfijn de morele spagaat van moderne westerse maatschappijen. Ik doel op het belang van commercie en handel, naast de uitingen van een ingebakken altruïsme. Nu is het kerstfeest voor de (ruime) meerderheid van de Nederlanders geen religieus feest. Maar het is een uitstekend voorbeeld van de adoptie van christelijke waarden door seculieren. Niet de waarde van de geboorte van Jezus maar de waarde van het opofferen van jezelf aan anderen, de waarde van altruïsme. De oorsprong van deze waarde verschilt voor iedereen, maar de notie dat Kerst draait om geven, en dan vooral geven aan anderen is helaas zeer breed gedragen.

    Let wel, ik maak geen bezwaar tegen geven aan anderen, ik maak bezwaar tegen de morele argumentatie voor het geven. Iets geven aan een ander, iets delen, kan een prachtige daad zijn, mits deze daad is gebaseerd op een deling van waarden tussen de betrokken personen. En laat dat nu net zijn waar Kerst niet om draait. Geven aan mensen die waardevol voor je zijn is veel te egoïstisch: met Kerst behoor je te denken aan vreemden, dat is de kerstgedachte. Hoe vreemder de persoon die je helpt is, zal bepalen hoeveel lof je zal oogsten.

    Kerst is een soort ‘correctie’ op een zondig jaar, de jaarlijkse aflaatbrief voor alle zondaars. Het altruïstische element van het kerstfeest is een krampachtige poging om mensen ”sociaal correct” gedrag aan te leren. Dat deze houding in essentie anti-kapitalistisch is wordt door de demonisering van Ebenezer Scrooge duidelijk, hij staat symbool voor het grote kwade kapitaal.

    Dat de films waarin Scrooge wordt aangevoerd als kapitalist worden bekeken op de meest technologisch hoogstaande televisies voelt voor veel mensen niet hypocriet aan blijkbaar. Het is wederom het kapitalisme dat een podium geeft aan hen die vijandig staan tegenover vrije markten en eigendomsrechten.

    In de Verenigde Staten, het meest commerciële en religieuze land in het Westen spreekt men van een “oorlog tegen kerstmis” nu het religieuze aspect ook daar terrein verliest.

    In werkelijkheid is het de morele doctrine van opoffering en altruïsme achter Kerstmis die in oorlog is met onze menselijke aard en egoïstische gedragingen.

    Ik stel voor dat we deze ‘verminking’ van onze menselijke natuur niet accepteren. Dat we kerst als seculieren vieren als feest ter ere van het afgelopen jaar. Waar de cadeautjes de concrete vruchten zijn van de harde arbeid die is geleverd. Nu zijn er zeker Nederlanders die dit gebruik reeds praktiseren maar niet filosofisch onderbouwen. En vanwege die afwezigheid van een morele argumentatie blijft onze cultuur gedomineerd door altruïstische uitingen rond kersttijd.

    Neem nu Serious Request van 3FM. Er is geen bezwaar te verzinnen tegen een oprechte geldinzamelingsactie ter bestrijding van een concreet probleem. Het probleem van de jaarlijkse parade rond het glazen huis is niet het doel maar de middelen. Het uit vrije wil uithongeren van jezelf om geld los te krijgen is moreel abject en het is het is een symptoom van een pervers element in onze cultuur.

    De gedachte dat een individu eerder bereid is geld te geven aan een DJ omdat deze zichzelf dagenlang eten onthoudt is walgelijk en het doet geen enkel recht aan de werkelijke problematiek die deze figuren beweren te willen bestrijden. Als de gedachte achter dit principe klopt, zijn we een moreel zieke natie. Als de premisse niet klopt, dienen we ons af te vragen hoe de mensen achter Serious Request tot hun keuzes zijn gekomen.

    Nu laat ik buiten beschouwing de strijd tussen steden om het glazen huis te vestigen en potsierlijkheid van de vele BN’ers die een bijdrage leveren. Die belangen zijn tenminste nog ingegeven door een vermeend eigenbelang. De ingeving jezelf uit te hongeren en de wens dat te willen aanmoedigen bij anderen zou in onze maatschappij geen plaats moeten hebben, en al zeker geen prominent podium.

    Het altruïsme geëtaleerd door Serious Request vertelt ons niet alleen dat het gaat om het geluk van de ander, in dit geval gaat het nog verder. Het impliceert dat individueel lijden de handeling van geld inzamelen nobeler maakt dan hetzelfde doen met een gevulde buik. Mogelijk zit de motivatie niet zo diep en zijn deze DJ’s slechts narcisten die het enkel doen voor de aandacht. Dat zou ons niet moeten afleiden van het benoemen van de bron achter hun gedragingen.

    Nu gaat het er mij niet om dat Nederlanders geen geld meer geven aan dit project omdat de bedenkers dwazen zijn met een altruïstisch moreel kompas. Het gaat erom dat mensen aan deze organisatie communiceren dat jezelf uithongeren walgelijk is en dat het geen invloed heeft op de bereidheid van mensen om te geven aan doelen die ze aan het hart gaan. Het is de publieke steun voor dit project die het uitgedragen altruïsme legitimeren. En daarom een serieus verzoek om een egoïstische Kerst voor iedereen.

    Amsterdamse vuile was: De desintegratie van onze hoofdstad   33

    Amsterdam, eens een vrijplaats voor ideeën, kunsten en handel is zichzelf niet meer. En als deze trend zich doorzet is de stad binnen afzienbare tijd onherkenbaar. Decennialang links beleid heeft de stad en alles wat haar groot maakte vakkundig geknecht. Twintig jaar geleden nog de voorloper op gebieden als drugsbeleid, de legalisering van prostitutie en de erkenning van rechten voor homoseksuelen. In 2013 is haar dominante karakter veranderd. Van  rebels en vrijheidslievend naar een prevalentie van dociliteit en naïviteit.

    De reeks van epische blunders op het gebied van aanbesteding zouden niet misstaan voor menig nationale overheid. Van de Noord-Zuid lijn tot de aanleg, sloop en wederopbouw van de Bijlmer. Van het Eye Museum naar het nieuwe Stedelijk museum, als er geld vloeit is Amsterdam de eerste om het uit te geven op de minst efficiënte manier. Ook het dramatische parkeerbeleid en nepotisme in de stadsdelen spelen Amsterdam parten.

    Wanneer het gaat om het karakter van de stad, het oude centrum, weet de gemeente van gekkigheid niet wat te doen. Het meest recente plan voor het Leidseplein past perfect in die traditie.

    De legale prostitutie is door de gemeente sterk ingedamd en deze maand werd bekend dat ook de coffeeshops het nog verder moeten ontgelden

     De twee grootste magneten voor toeristen worden systematisch bestreden door de gemeente. Welke politici steunen een plan dat de ondernemers en de inwoners zo hard financieel schaadt?

    Het zijn de politici die vrijheid als bedreiging zien die zover gaan, en er staat geen maat op hoever hun megalomane ambities reiken. Amsterdammers zijn niet het slachtoffer van een complot bedacht in Brussel of Den Haag. Nee, de hedendaagse malaise is het product van de gedeelde belangen van socialisten, postmodernisten en voorstanders van multiculturalisme door overheid.  

    Deze drie krachten vormen een dodelijke coalitie in de afwezigheid van verdedigers van vrijheid en individuele rechten. Al het kwade is in Amsterdam samengekomen, met het streven om een toonbeeld van westerse verlichting van binnenuit te slopen. 

    Amsterdam de stad waar economische groei werd gecombineerd met unieke vrijheden. De stad ontsteeg in alles het pre-modernisme maar blijkt niet bestand tegen postmodernisme. De stad die wars was van religieuze achterlijkheid is gehypnotiseerd door de psuedo-intellectuelen die haar wensen te knechten. 

    Amsterdam is als Prometheus, geketend, omwille van haar kracht en potentie, en ook hier slaan de aasgieren toe. Het was namelijk Amsterdam die ooit de norm bepaalde, voor we afdreven in de trechter van middelmatigheid. Het is dan ook geen toeval dat in recente jaren het gedoogbeleid inzake drugs en de legale prostitutie, onder steeds grotere druk is komen te staan. Het destructieve ”wallen-beleid” van huidig Vicepremier Asscher, was de kroon op het werk van de tegenstanders van exceptionaliteit. Dit was de linkse kerk die moeiteloos de rol van zedenpolitie overnam van de politiek gemarginaliseerde christenen in de hoofdstad. Amsterdam is de stad geworden waar symboolpolitiek voor politici goud waard is maar tegelijkertijd voor haar burgers een loden last.

    Waarom wil de gemeente Amsterdam meer gezinnen in de binnenstad? Dit moet hen helpen nog meer betuttelende wetgeving in te voeren.  

    Als het ”voor de kinderen” is gaat een wet er namelijk makkelijker doorheen

    Van een stad die murw is gesubsidieerd en gereguleerd hoeven we geen verzet te verwachten tegen de EU, de Rijksoverheid en de Orwelliaanse plannen van bijvoorbeeld minister Opstelten. 

    Het socialisme is er in Amsterdam altijd geweest, in de vorm van de politieke dominantie van de PvdA. Veel van het leed van socialisme werd zoals op zoveel andere plekken in het westen, gemaskeerd door de grote groei in welvaart te danken aan het kapitalisme. Toen heel Nederland de pijn van de crisis begon te voelen leefde Amsterdam nog steeds op een bubbel. De grootschalige projecten moesten worden afgemaakt terwijl nieuwe plannen werden gemaakt. De Noord-Zuidlijn is hier een pijnlijk voorbeeld van. Ook het stedelijk museum dat 15,3 miljoen duurder uitviel dan was berekend. Een project aangegaan op basis van één (afgedwongen) offerte! De grotere schade door te lange sluiting en gemiste inkomsten van bezoekers en sponsors is ook aanzienlijk. 

    Maar er rolden geen koppen na aanleiding van deze financiële blunder, sterker nog, de verantwoordelijke wethouder Gehrels was helemaal content. Ze nam niet eens de schuld op zich en vond dat zij haar werk naar behoren had gedaan. Het is een wereldvreemdheid die stuitend is maar vooral heel duur. Een houding die we ook in de stadsdelen terugzien, zie het declaratiebeleid welke is gespeend van elke realiteitszin.

    Het socialisme zien we ook terug als het gaat om de verstikkende regulering van openings- en sluitingstijden.

    Hoe kan het bestaan dat een stad als Amsterdam met de  pretenties van een metropool om twaalf uur s’nachts  doordeweeks bijna stil ligt. De trams rijden niet zoals in andere grote steden de nacht door, en dat komt natuurlijk omdat de GVB nog steeds een monopolie heeft op veel lijnen. De continue pesterijen gericht tegen de Amsterdamse ondernemer nemen schrijnende vormen aan. Outletwinkels moeten het ontgeldenijswinkels hebben te grote reclame-ijsjes.

    De goedkopere offerte van Connexxion wordt afgewezen, en de privatisering van de GVB is net zo een lege huls als in het geval van de NS. De hele top is politiek geaffilieerd met het overheidsorgaan. Het is juist gevaarlijker als een op papier privaat bedrijf handelt in de geest van de overheid. Iedere Amsterdammer zal beamen dat de service van Connexxion op elk gebied vele malen superieur is aan die van het GVB. 

    De postmoderne voorhoede weet de stad op een andere manier te verlammen. Door middel van de bouw van architecturale gedrochten wordt de stad ontdaan van haar karakter. Waar die schade vooral oppervlakkig lijkt is de postmoderne verwoesting van onze universiteiten een veel ernstigere problematiek. Een stad waar de twee Universiteiten in de top vijf werkgevers zit moet zich zorgen maken, dat wil zeggen dat er niets wordt gemaakt, dat de productie ontbreekt.

    Als die intellectuelen dan ook nog valse marxistische doctrines doceren moet niemand zich verbazen over het aantal Che Guevara en CCCP T-shirts in de binnenstad. 

    Zo preken de universitaire marxisten tegen onze studenten over de superioriteit van de  Europese verzorgingsstaat en dat Amerikanen en hun notie van kapitalisme enkel voor domme cowboys is die in Nederland op de PVV zouden stemmen. 

    En dan zijn er de universitaire postmodernisten die ons voorhouden dat alle culturen gelijk zijn behalve dan de westerse. Zo zet het postmodernisme de deur wagenwijd open voor de professionele multiculturalisten.

    Met professioneel bedoel ik niet dat deze mensen goed zijn, enkel dat ze uitblinken in geld losweken bij de overheid. Het multiculturalisme van Amsterdam is een fenomeen dat eeuwen teruggaat, en het is iets om trots op te zijn want vrijheid verenigde altijd de Amsterdammers. Of het nu hugenoten waren of Portugese Joden, Amsterdam sloot iedereen in de armen. 

    Sinds de  vertegenwoordiging van etnische minderheden is verworden tot melkkoe krijgt de eens neutrale term multicultureel opeens een kwaadaardig karakter. 

    We zijn op het punt beland dat de gemeente Amsterdam scholen samenstelt op basis van de etniciteit van kinderen. Wanneer hoor ik mensen klagen over dit voorbeeld van geïnstitutionaliseerd racisme? 

    Deze professionele multiculturalisten krijgen uiteraard rugdekking van de intellectuelen en een politieke vrijbrief van de ambtenaren en politici. En zo is de cirkel rond en speelt voor onze ogen de rituele dans om de honingpot met het label subsidies af. 

    En ja de stad zal ook deze barre tijden overleven alleen zullen we onherkenbaar uit de strijd komen. We zullen gewoon zijn, net als alle andere steden, alleen hebben wij als trauma de wetenschap dat we ooit van de vrijheid hebben geproefd. De desintegratie van Amsterdam op politiek, economisch architecturaal en intellectueel gebied toont aan dat het kwaad dat ons bedreigt niet groot en sterk is maar massaal en middelmatig. 

    …I don’t mind it if we had been beaten by a tall warrior in a steel helmet, a human dragon spitting fire. But we’re beaten by a louse. A big, fat, slow, blond louse.” (Ayn Rand, 1936: We the living)

    Geschreven door  Yernaz Ramautarsing, Amsterdammer. 

    Voor meer inzicht in de misstanden in Amsterdam is kunt u hier de door de auteur opgerichte facebookpagina Amsterdam vrijstaat bekijken(en liken).

    Objectivisme bij Funx   2

    Gisteren was ik te gast bij (jongeren)radiozender Funx. Ik sprak over het Objectivisme, het venus project en puur kapitalisme als alternatief voor ons huidige systeem.

    Het programma begint vanaf minuut 13 en het zijn drie stukjes van 6 minuten onderbroken door muziek. 

    http://www.funx.nl/index.php/radio/shows/spoken/19673-spoken-the-venus-project

    Veel luisterplezier,

    reacties kunnen als commentaar worden geplaatst, ook ben ik per mail te bereiken op dit adres;[email protected]

    Groeten Yernaz 

    Oktoberrevolutie-viering in Amsterdam vanavond   6

    Amfibi, de studentenvereniging voor filosofiestudenten aan de Uva roept op tot verheerlijking van de Oktoberrevolutie.

    De tekst op de eigen site spreekt boekdelen.

    Zeven november is het precies zesennegentig jaar geleden dat de Russische bolsjewieken onder leiding van Lenin een staatsgreep pleegden, dat de Voorlopige Regering werd afgezet en dat het het Winterpaleis rood kleurde. Een dergelijke mijlpaal vereist een glansrijke viering”Dit is het product van decennia lange linkse indoctrinatie op onze universiteiten, ditmaal in het bijzonder de Uva.

    Eerder deze maand stelde oud-bestuurslid van studentenvereniging voor politicologie studenten Machiavellli al dat het portret van Karl Marx in de centrale hal een eerbetoon was. Een monument met het onderschrift ”onderwijslieverdje”, om de invloed van Marx op veel studenten in het verleden te eren. 

    Waar tot voor kort dit soort fratsen gelijk werden gesteld met het dragen van een t-shirt met de beeltenis van Che Guevara is de toon nu anders. Deze studenten zijn onschuldig of quasi-rebels maar ze zijn serieus en dat is vele malen gevaarlijker. 

    In beide gevallen geen verklaring van de Uva die er afstand van neemt, de indruk is dat de Uva het doodnormaal vindt.

    Het faliekante falen van ”rechts” Nederland   19

    Nederlanders verliezen in rap tempo vrijheden, koopkracht en inspraak op de politieke besluitvorming. De oorzaken hiervoor zijn een groeiende overheid (in termen van interventies), het daaruit volgende linkse beleid en de toenemende macht van de Europese Unie.

    Dit speelt zich af in een land politiek aangevoerd door een liberale premier na bijna 100 jaar van sociaaldemocraten en christendemocraten aan het hoofd van de regering. Een land waar de VVD, de partij die pretendeert vrije markten te verdedigen, twee verkiezingen op rij de winnaar was met eerst 31 en daarna 41 zetels! De vraag die resteert is hoe is dit mogelijk? Deze gebeurtenissen tarten alle logica wanneer bezien van een afstand.

    Het dient de verdere discussie om eerst het belang of de meerwaarde van de links-rechts verdeling in de politiek te bespreken. Om te beginnen is links beter te definiëren en principieel te verenigen dan rechts. Het linkse gedachtegoed heeft als basis het principe dat de overheid de aangewezen instantie is om morele kwesties te beslechten door middel van beleid. De overheid als sociale arbiter en de verdeler van de ”collectieve” welvaart. Links is dus tegen kapitalisme, tegen eigendomsrecht en nagenoeg elke vorm van ongelijkheid. Het is onder vele rechtse denkers en opiniemakers populair om te stellen dat links pro-islam, pro-EU en anti nationalisme is. Deze stelling is grotendeels waar maar niet uit principe. Links is voor alles dat hun doelen dichterbij kan brengen. De SP zou onmiddellijk pro-EU worden als ze dachten deel uit te kunnen maken van een socialistische meerderheid in lijn met de eigen overtuiging. Ik maak een onderscheid tussen doelen die links steunt uit principe of uit strategische overwegingen.

    Rechts is in politieke termen veel moeilijker door een aantal principes te verenigen en is eigenlijk een verzameling van niet-linkse partijen en denkers. Het is hierom dat zowel de SGP als de VVD rechts worden genoemd terwijl er principieel gezien een oceaan zit tussen de opvattingen van deze partijen. Het verschil tussen de Partij voor de Dieren en de PvdA is bijvoorbeeld veel minder groot. Ook een partij als GroenLinks die onder leiding van Halsema nog flirtte met de term liberalisme ontsnapt niet aan de metafoor van de watermeloen. Groen aan het oppervlak, maar van binnen is het een rode massa van socialistische idealen.  

    Het frappante is dat alle rechtse partijen ook de overheid erkennen als legitieme sociale arbiter en verdeler van welvaart, de accenten en gradaties verschillen enkel. Deze verschillen zijn in de meeste gevallen ingegeven door een realistischer dan wel pragmatische kijk op de economie en een dun laagje idealisme. De niet linkse partijen begrijpen beter dat kapitalisme welvaart voortbrengt en vergroot maar ze begrijpen en verdedigen kapitalisme niet op morele gronden. 

    De tegenhanger van het niet linkse ideaal is socialisme, hetgeen veel principiëler wordt gepropageerd. We kennen met de SP een uitgesproken socialistische partij en in de PvdA vinden we hun afgewaterde variant. ”De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen” of ”Iedereen heeft recht op fatsoenlijke zorg, educatie, huisvesting” etc.. en de lijst gaat maar door. 

    We kennen allemaal deze holle frases die niets anders communiceren dan de lessen van Karl Marx. Het maakt van noodzaak een deugd en van presteren een zonde, één die enkel kan worden vergeven door onderwerping aan de overheid.  

    Als deze principes eenmaal zijn geaccepteerd is de vraag of de belastingen 40% moeten bedragen of 72% enkel een stammenstrijd en niets meer.  

    Dit morele monopolie stelt links in staat om het politieke speelveld in drijfzand te doen veranderen, en de rechtse partijen worden naar de bodem getrokken. Het is politiek gezien een grootse prestatie dat links ondanks de gruwelijkheden van het socialisme er zo sterk voor staat.

    ”Ik noem dit de herijking van de nullijn”. De nullijn is nu dankzij links het midden geworden. In het geval dat we werkelijk een kapitalistische tegenhanger van de SP zouden hebben klinkt dit misschien logisch, maar in onze situatie spreken we niet van een spectrum maar van een gemanipuleerde weegschaal. De vraag is daarom niet of links zijn zin krijgt maar slechts in welke mate. Een goed voorbeeld is de jaarlijkse begroting. De laatste jaren gaat de politieke strijd om 3 of 4 procent, er is geen partij bij die inzet op geen tekort laat staan een overschot. De acceptatie dat de overheid geen budget kan bijhouden is geaccepteerd door alle partijen. Het lijkt dus misschien een overwinning als rechts het tekort op 2.8 kan houden maar het is slechts een kleiner verlies. 

    Nu is het een illusie te denken dat rechts ooit zo verenigd kan worden als links en dit moet ook geen doel op zich zijn. Echter waar het de rol van de overheid betreft in relatie tot de economie liggen er kansen. Rechts doet er verstandig aan kapitalisme te omarmen, niet als noodzakelijk kwaad maar als het gewenste goede. Deze positie maakt rechts veel sterker in de onderhandelingen, tegen een principieel alternatief is moeilijker te strijden dan tegen een pragmatisch opgesteld stappenplan. 

    De ideologische armoede bij rechts wordt nog verder onderstreept als zogenoemde rechtse denkers links denken te kunnen bestrijden met linkse argumenten. 

    In zijn essaybundel Oikofobie stelt Baudet geheel terecht dat de macht van de WTO te groot is en onze belangen kan schaden. Een zin later wordt duidelijk dat Baudet zich drukt maakt om subsidies die de EU geeft aan Europese staten, deze lopen gevaar! Nog op dezelfde pagina stelt hij verder dat het volstrekt redelijk is dat Europese landen hun eigen vliegindustrie subsidiëren. Dit is de principiële klacht van EU criticus Baudet aan het adres van de Wereldhandelsorganisatie , met zulke vrienden…….

    Hiermee speel je links in de kaart, geen lastige morele discussie over staatssteun maar slechts een beleidsdiscussie over hoe we hier pragmatisch mee moeten omgaan. 

    Rechtse politiek in Nederland is helaas een illusie, een fata morgana. We hebben nooit een Thatcher gekend, slechts het potentieel van Fortuyn. We hebben het te doen met de VVD;een veredelde lobbyclub voor ondernemers die zelf dat niet meer kan opbrengen. De PVV een partij die terecht wijst op gevaren van de EU en radicale Islam maar politiek geïsoleerd met een voorkeur voor protectionisme en dus een staatsgeleide economie. 

    Drie Christelijke partijen waarvan alleen het CDA nog een goed woord over heeft voor de markt en dat ook pas sinds drie maanden dus bij lange na geen ideologische overtuiging. 

    De score met betrekking tot een vrije economie en een bescheiden overheid is aan de rechterkant dramatisch, zowel in woord als in daad. 

    De vier grootste gevaren voor de vrijheid die wij genieten in het westen zijn vandaag de dag.  

    Socialisme (Rijk, EU en VN)

    Postmodernisme(academia en kunst)

    Radicale Islam(anti-rechtstaat)

    De groene lobby(anti-industrieel) 

    Principiële rechtse steun voor het kapitalistische ideaal kan niet al deze gevaren bestrijden, maar het zou de vrijheidsgezinden onder ons tenminste tijd verschaffen. Tijd die we kunnen aanwenden om dit valse morele monopolie van links aan diggelen te slaan. We hebben al het bewijsmateriaal in handen, dat is overvloedig aanwezig. De missie is nu een nieuwe voorhoede van pro-kapitalistische vertegenwoordigers klaar te stomen. Maar zij kunnen dit land enkel beïnvloeden door een morele ondersteuning van burgers die deze missie onderschrijven. Voelt u zich vooral aangesproken. 

    Yernaz Ramautarsing 

    Voorzitter van de Ayn Rand Campus Club Nederland.

    Tevens oprichter van Linkse Indoctrinatie op Mijn Universiteit(op Facebook en Twitter) 

    De linkse postmoderne dominantie op Amerikaanse universiteiten bereikt een hoogtepunt. Leestip!   1

     

    Dit artikel van Dr. Hurd is een absolute aanrader. Het toont de kwalijke gevolgen van linkse indoctrinatie onder postmoderne invloed. Naar aanleiding van een Universiteit in Georgia die onsuccesvolle succesverhalen onder de aandacht wil brengen. In Nederland zijn we gelukkig nog niet zo ver afgegleden maar dit artikel moet ons aan het denken zetten. 

    Postmodernisme ondergraaft de logica, individualisme, is anti-kapitalistisch en anti-westers in essentie. Er wordt terecht veel geschreven over de gevaren van radicale Islam, een federale EU en ons falend links economisch beleid en aan dat rijtje voeg ik graag toe; de invloed van postmodernisme op onze maatschappij, van de universiteitsbanken tot aan onze volksvertegenwoordigers, haar invloed is groeiende en de gevolgen zien we geillustreerd in dit artikel.

    http://www.drhurd.com/index.php/Daily-Dose-of-Reason/Society-Culture/No-More-Success-Stories-…-Seriously.html

    Als u wenst te assisteren in de strijd tegen linkse indoctrinatie op Nederlandse universiteiten kunt u zich melden met kwalijke citaten of universitaire linkse propaganda op deze door mij opgerichtte facebookpagina 

    https://www.facebook.com/pages/Linkse-indoctrinatie-op-mijn-universiteit/317329701730105

    Voor meer informatie of andere vragen ben ik te bereiken op [email protected]

    Veel leesplezier

    Speech over Ayn Rand aan de universiteit van Essex   1

     

    Ik ben verheugd te melden dat ik vandaag om 1800 uur Engelse tijd een speech over Ayn Rand en kapitalisme zal geven aan de Universiteit van Essex. Op uitnodiging van de Liberty League en en de Essex Economic society zal ik trachten uit te leggen hoe de filosofie van Ayn Rand, het objectivisme een mens rijker maakt, in zowel financieel als moreel opzicht.Het streven naar rijkdom is een logische uitwerking van een streven naar geluk als hoogste morele doel voor een individu.  

    Ik hoop gauw beelden te kunnen laten zien van vanavond, en als er mensen in Nederland een antwoord op die vraag wensen weten ze me te bereiken op [email protected]

    Groeten uit Colchester van Yernaz. 

    http://www.youtube.com/watch?v=rBloV07mWa0&list=PLBTs2GidNM_w10vtAXfJCLodIkM39vH70

    http://www.youtube.com/watch?v=v4nbgZH3xrQ&list=PLBTs2GidNM_w10vtAXfJCLodIkM39vH70

     

    De tentakels van de overheid reiken overal   12

    Twee voorbeelden van de immorele bemoeizucht van de overheid.

    Het waren twee kleine berichten voor velen op het eerste oog mogelijk onbelangrijk maar dat is enkel schijn. Het eerste bericht dateert van 25 september:

    Minister Kamp van Economische Zaken gaat morgen om de tafel met supermarkten en levensmiddelenbranche om te praten over de prijzenoorlog die gaande is. Albert Heijn begon enkele weken geleden een nieuwe prijzenoorlog. Sindsdien dwingen veel supers hun leveranciers om hun prijzen te verlagen.

    Albert Heijn besloot tot een prijsverlaging van A-merken, onder meer om te voorkomen dat zijn klanten bij de concurrentie hun boodschappen gaan doen.

    Kamp gaat het gesprek volgens een woordvoerder allereerst aan om “inzicht te krijgen in de situatie die is ontstaan”.

    Waar haalt dit kabinet en in het bijzonder Henk Kamp het lef vandaan?

    Wat moeten we ons voorstellen bij inzicht? Wil Kamp de boeken zien, de strategie van elke supermarkt vernemen? Gaat de minister iets zeggen tegen de supermarkten? Gaat hij ergens mee dreigen of beloftes doen? Waarom gaat het hem aan welke prijzen een winkel wil vragen voor haar producten? Gaat de heer Kamp suggesties doen of kritiek uiten op bepaalde prijzen?

    Stelt u zich voor dat u een supermarkt beheert en u krijgt een telefoontje van het ministerie van Economische Zaken. ”De minister wil graag langskomen om inzicht te krijgen in de prijzenoorlog.”

    Wat zijn je opties? Als je weigert kom je misschien in de problemen, met de belastingdienst bijvoorbeeld, dat wil je niet erbij in tijden van crisis. Je stemt in, het instituut met het monopolie van geweld in handen wil je niet boos maken.

    Het bericht dat ongetwijfeld is opgesteld door ambtenaren van het ministerie gebruikt het woord ”dwingen” om een vrijwillige transactie te omschrijven. Albert Heijn heeft haar leveranciers een lager bod gedaan, een bod dat ze vrij waren te weigeren. Er is geen sprake van contractbreuk of fraude dus we hebben het hier niet over criminelen maar over ondernemers.

    Het gaat om ondernemers die continu door de overheid worden afgeremd in hun streven te produceren met als doel het maken van winst. Deze ondernemers begrijpen de risico’s en kansen van concurrentie, een prijzenoorlog is een instrument om de concurrenten te verslaan.

    Dankzij de beoogde vaagheid van dit bericht weten we niet wat de minister precies wenst te horen. Mocht de heer Kamp een legitieme reden hebben gehad voor zijn bezoek had hij zich niet hoeven te verschuilen achter de ”wens naar inzicht”. Het woord ”allereerst” is ook veelbetekenend, het vertelt ons dat het niet slechts bij luisteren zal blijven van de kant van de minister.

    In die mist van ambigue termen voelt de overheid zich als een vis in het water. Afhankelijk van de uitkomst van het gesprek kan dan achteraf de gewenste draai hieraan worden gegeven. Het is het simpele principe van je intenties niet openbaren als deze niet zuiver zijn.

    Het tweede bericht, van 3 oktober:

    Tiny Sanders en Joop Munsterman, respectievelijk algemeen directeur van PSV en voorzitter van FC Twente, kunnen binnenkort een uitnodiging van de Tweede Kamer verwachten. De plannen van de clubs om in zee te gaan met een buitenlandse investeerder, de zogeheten Doyen Sports Group, zorgt voor vraagtekens bij de politici. Het bedrijf denkt te kunnen profiteren van de inkomsten uit transfers.

    Doyen Sports Group wil Maher mede financieren, in ruil voor een deel van een toekomstige transfersom. Ook FC Twente overweegt met het investeringsfonds samen te werken. Het is nog onduidelijk of deze constructie juridisch door de beugel van de rechter en de Europese voetbalbond UEFA kan.

    PvdA-Kamerlid Tjeerd van Dekken wil de zogenoemde ’Maher-constructie’ aan een ander onderzoek onderwerpen. “We zullen directeur Tiny Sanders van PSV en Joop Munsterman van FC Twente uitnodigen, om de ins en outs van dat idee te horen”, zegt Van Dekken in De Telegraaf.

    Mijn in dit eerdere artikel beschreven angst dat nationale overheden steeds meer grip willen op de voetbalindustrie wordt door dit bericht mede bevestigd.

    Ten eerste is er geen sprake van een overeenkomst tussen één van de clubs en de Doyen groep. Ten tweede is er geen sprake van een aanklacht of een schandaal inzake deze mogelijke koers van actie. Een transferrecht is een financieel product en de handel hierin is geheel vrijwillig, dus enkel in het belang van beide partijen. Er is hier geen slachtoffer, er worden geen rechten geschonden. De overheid heeft als legitieme functie de bescherming van onze individuele rechten, niet het beleid van voetbalclubs bepalen of sturen.

    Deze twee mannen worden nu ontboden als een stel verdachten, vervolgens worden ze misbruikt door een politieke partij die hun vrijheid wenst af te pakken. Sanders en Munsterman wordt gevraagd mee te werken aan hun eigen criminalisering. Maar ook hier geldt net als bij de supermarktbeheerder: Met de overheid wil je geen ruzie.

    De enige reden dat de PvdA het op de voetbalindustrie heeft gemunt is simpelweg hun angst om geld mis te lopen voor de staatskas. Doyen Sports Group blinkt er namelijk in uit hun geld zo slim rond de wereld te schuiven dat ze veel belasting kan ontwijken, allemaal binnen de kaders van de wetgeving. De perversiteit van ons systeem is schrijnend. Omdat één PvdA-Kamerlid bang is minder geld te kunnen belasten van de salarissen en transfersommen van spelers moeten Sanders en Munsterman zich melden. Ze moeten zich zichzelf verantwoorden en hun onschuld aantonen, voor een handeling die ze nog niet hebben verricht! Als deze Tjeerd Van Dekken zijn zin krijgt is zo een samenwerking voor Nederlandse clubs straks verboden, of toegestaan onder voorwaarden door de overheid goedgekeurd.

    Kritiek op Kamp en Van Dekken is hard nodig, zij misbruiken hun functie om onschuldige mensen uit te horen in de hoop ze op een fout te betrappen. Maar waar zijn de andere Kamerfracties? Waar zijn de journalisten die niet meegaan in de campagne tegen het modern voetbal? De oorverdovende stilte van andere clubs is tekenend, maar even begrijpelijk. Geen club wil op de radar van de overheid verschijnen.

    Om het in voetbaltermen te houden: de overheid moet een scheidsrechter zijn, niet de coach.

    We zullen mogelijk nooit weten wat minister Kamp heeft gezegd bij dat ”bezoekje” aan de supermarkten. We kunnen hem hier niet op controleren en dat is niet de bedoeling van ons parlementair systeem. Munsterman moet nog zijn verklaring geven maar Sanders heeft zes dagen later aangegeven dat de gesprekken met de Doyen Sports Group op een laag pitje staan voorlopig.

    Nu is het uiteraard speculatief om te zeggen dat dit iets te maken heeft met het de hete adem van de overheid in de nek maar wat resteert is toch dat knagende gevoel…

    ‘Surinaams’ realisme in donkere tijden   43

    De Zwarte Piet-discussie ontleed en ontdaan van de heersende waanzin.

    Ik haat het dat ik dit stuk moet schrijven, ik ben mentaal uitgeput door de jaarlijkse Zwarte Piet-discussie. Maar als zelfverklaard verdediger van individuele rechten en logica kan ik deze woorden niet voor me houden.

    Laat mijn positie kraakhelder zijn: Ik kots op Zwarte Piet en die specifieke traditie. Ik keur het moreel af, en ik laat me door niemand het zwijgen opleggen. De reacties van de voorstanders van Zwarte Piet zijn zo debiel, emotioneel en gespeend van elke logica dat het een schande is. Een schande voor het publieke debat en een nederlaag voor het intellect. De defensiemechanismen zijn bekend. Populair is om de kwestie simpelweg weg te lachen. Een andere techniek is de klacht over het fenomeen als een persoonlijke beschuldiging te ervaren en deze te ridiculiseren. Voorbeeld: ”Het spijt me dat ik al die jaren aan slavernij heb gedaan.’. (Henk Westbroek in Pauw en Witteman)

    Alle technieken die als doel hebben om een debat te saboteren en te corrumperen passeren de revue. In geen enkele andere discussie heb ik ooit te horen gekregen dat ik ”dit land maar moet verlaten”, ”als Surinamer geen recht van spreken heb”, ”dat het mijn intentie is de Nederlandse cultuur te vernietigen”. En dit is slechts een handselectie van al die debiele reacties. Je hebt tussen de voorstanders fantasten als Joost Niemöller die de kwestie linken aan multiculturalisme, islamisering en een rassenstrijd. Je hebt op Twitter en Facebook de #teamzwartepiet-groepering die Zwarte Piet zwatt willen houde! Geen discussie mogelijk! Er gaan zelfs verheerlijkende foto’s van de black face of minstrel-traditie rond op de sociale media.

    Laat me even op een paar van deze bizarre machinaties ingaan om een einde te maken aan deze discussie.

    Het fenomeen Zwarte Piet is ontstaan in de 19de eeuw en dit verklaart de oorspronkelijke racistische aspecten. Dit is een feit. Heeft de multiculturele samenleving bijgedragen aan de problematisering rond Zwarte Piet? Natuurlijk heeft het dat, in een land met alleen blanken zal er minder snel controverse ontstaan over dit fenomeen, dit is simpele logica. Nu moeten we een helder onderscheid maken tussen massa-immigratie en de historische band tussen Nederland, Suriname en de Antillen. Mijn punt is: zonder de slavernij waren er nu geen Surinamers en Antillianen geweest, überhaupt hadden beide landen niet bestaan zoals vandaag de dag. Nu is het ook duidelijk dat niemand die vandaag leeft daar schuld aan heeft. Nederlanders die er niet mee kunnen leven dat hier mensen uit voormalige en huidige kolonies wonen hebben ermee te leven, net zo goed geldt dat ook voor Surinamers die een hekel hebben aan Nederlanders. Het frappante is dus dat de slavernij zowel de Zwarte Piet heeft mogelijk gemaakt als haar huidige tegenstanders. Mensen, we zijn door de geschiedenis tot elkaar veroordeeld, accepteer dit en zoek niet de schuld bij een ander. We leven in een fantastisch land. Laten we dat koesteren.

    Nu kan het aan mij liggen, maar is het niet extreem bizar om een bevolkingsgroep kwalijk te nemen dat ze één element van een feest willen aanpassen dat alleen mogelijk was door onderdrukking van hun voorouders honderden jaren geleden? Je kan niet  trots zijn op de geschiedenis van Nederland zonder de gevolgen van haar daden te accepteren. De suggestie dat vanwege het feit dat mijn beide ouders Surinaams zijn ik mijn visies moet aanpassen of censureren aangaande Zwarte Piet is nog vele dimensies racistischer dan het fenomeen dat ik bekritiseer.

    Mij wordt ”verzocht” de Nederlandse cultuur te respecteren, zonder opgave van reden waarom. Cultuur is niet inherent goed, het is een neutrale term. Ik ben geen aanhanger van de politieke doctrine van het multiculturalisme die stelt dat alle culturen gelijk aan elkaar zijn. Cultuur moet net zoals alle andere neutrale concepten op zijn merites worden beoordeeld. Welke waarde representeert Zwarte Piet voor mij? Geen enkele, sterker nog het is voor mij een non-waarde, ik vind het een misselijkmakend spektakel. Mijn leven zou, zij het marginaal, beter worden als er geen Zwarte Piet bestaat. Ik merk ook graag op dat het land van Rembrandt, Vermeer en Cruiyff wel erg ver afgegleden is als een imitatie van een karikatuur uit 1851 van een zwarte man wordt verheven tot cultuur, maar dat terzijde.

    Er is hier geen sprake van een rassenstrijd, slechts van een simpele identificatie van racistische elementen waar geen prijs op wordt gesteld. Anti-Zwarte Piet is niet anti-blank, hoe graag dom-rechtse figuren ons dit ook willen doen geloven.

    Er is hier sprake van een morele strijd tussen hen die zich laten verblinden door emotie en jeugdsentiment en zij die logisch nadenken. Dit verklaart ook waarom iedere toerist in één oogopslag begrijpt wat er mis is met dit feest, zij hebben geen emotie en jeugdsentiment om hun denkwijze te vertroebelen.

    Ik wil niet nalaten ook het zogenaamde anti-politiek-correcte sentiment te kraken. De stelling dat weerstand tegen racisme politiek-correct is klopt in ons land in grote lijnen, en dat hoort zo! Het is correct om niet te discrimineren op basis van ras, dat wil zeggen, het is juist. Ik ontken niet dat de term politiek-correct door zowel links als rechts wordt misbruikt, en er zijn mensen die onterecht beweren racistisch te worden behandeld. Dit neemt niet weg dat voor racisme zijn op geen enkele manier correct is ongeacht of het establishment die mening is toegedaan.

    Laat de discussie alsjeblieft in het belang van ons allen gaan over de juiste definitie van racisme en hoe dit zich verhoudt tot de Zwarte Piet-traditie. Heldere definities creëren een gelijk speelveld voor allen die zich baseren op de logica.

    Nu ben ik het op morele gronden grondig oneens met de gekozen strategie van de tegenstanders van Zwarte Piet onder aanvoering van Quincy Gario. Zij trappen in de linkse val van de maakbaarheid, de overheid gaat volgens hen de oplossing bieden. Ik zet deze mensen graag even terug op aarde, verbieden heeft nooit geholpen mensen (juiste) morele inzichten te verschaffen. Sterker nog, Quincy en co spelen de dom-rechtse complotdenkers in de kaart. Linkse allochtonen die via de overheid de blanke man van zijn feest willen beroven, dat gaat de uitleg worden, ik geef het je op een blaadje. En zelfs als er een verbod komt, koestert iemand de illusie dat mensen zullen stoppen het feest te vieren?

    Hoe verrassend was het geweest als Quincy als argument had aangehaald dat hij bezwaar heeft tegen het gebruik van zijn belastinggeld voor dit feest, tegen een ontvangst door de burgemeester als zijn vertegenwoordiger. Ik denk dat de heren van Pauw en Witteman van hun stoel waren gevallen. Dus Quincy, ik verzoek je: heroverweeg je bezwaar, ik begrijp je frustratie maar dit is niet de weg. Ieder mens heeft het onaantastbare morele recht om zijn gezicht zwart te schminken en zich als een debiel te gedragen, mits er geen dwang in het spel is. Ik houd dit betoog niet omdat ik een Surinamer ben maar omdat ik ook een Nederlander ben. Zolang de discussie rondom Zwarte Piet wordt gedomineerd door linkse maakbaarheidsdenkers en dom-rechtse latente racisten zal deze mentale uitputting, waar steeds meer Nederlanders onder lijden, nog jaren voortduren.

    Het anti-exceptionalisme van Poetin en Obama   12

    Barack Obama en Vladimir Poetin leken deze week aan tegenovergestelde zijdes te staan aangaande de burgeroorlog in Syrië en een eventuele militaire interventie. In een andere strijd stonden ze echter zij aan zij. Ik doel op hun gezamenlijke aanval op het concept exceptioneel en haar betekenis in de wereld van vandaag.

    De definitie van exceptioneel in het Engelse woordenboek luidt als volgt:

    1. forming an exception; not ordinary

    2. having much more than average intelligence, ability, or skill

    In gewoon Nederlands, exceptioneel zijn houdt in anders zijn en beter zijn. 

    Beide heren wijden de laatste paragraaf van hun speech (Obama) en brief (Poetin) aan dit fenomeen. Obama sloopt het concept exceptionaliteit van binnenuit in de volgende passage uit zijn speech van 10 september, gericht aan het Amerikaanse volk:

    America is not the world’s policeman. Terrible things happen across the globe, and it is beyond our means to right every wrong. But when, with modest effort and risk, we can stop children from being gassed to death, and thereby make our own children safer over the long run, I believe we should act. That’s what makes America different. That’s what makes us exceptional. With humility, but with resolve, let us never lose sight of that essential truth.

    Obama stelt hier dat hetgeen de Verenigde Staten exceptioneel maakt hun vermogen en wil is om anderen te helpen, andere landen, niet Amerikanen. Hij stelt hier altruïsme gelijk aan exceptionaliteit, en hij maakt nog een fundamentele fout, hij ziet de details maar niet de fundering. Hoe is de Verenigde Staten tot nog toe altijd in staat geweest om anderen überhaupt te helpen? Het antwoord is: vanwege haar unieke mate van vrijheid en hogere welvaart ten opzichte van andere landen in de wereld. Het altruïstische geven is het effect maar niet de bron die tot die weelde heeft geleid. De welvaart en vrijheid die Amerika eens groot maakte kende haar oorsprong in de erkenning van individuele rechten, de principes van een nachtwakersstaat en ongebreideld kapitalisme, allemaal tradities waar Obama zich tegen afzet. Het mag ons dan ook niet verbazen dat de man die de constitutie terzijde schuift geen benul heeft van wat Amerika het eerste morele land dat ooit is gesticht maakte. Rand Paul heeft het bij het rechte eind als hij in tegenstelling tot Obama stelt:

    ”America’s exceptionalism is rooted in our founding documents and values.”

     Amerika was exceptioneel, en niet omdat ze uitblonk in hulp geven maar omdat ze uitblonk in rechten respecteren en  waardes produceren. Dit is de beschrijving van Ayn Rand (geboren in Rusland):

    The United States was the first moral society in history. All previous systems had regarded man as a sacrificial means to the ends of others, and society as an end in itself. The United States regarded man as an end in himself, and society as a means to the peaceful, orderly, voluntary co-existence of individuals. 

    Obama is doelbewust de cultuur van de VS aan het beïnvloeden door ”Amerikaanse exceptionaliteit” als altruïstisch te duiden. Het is voor Obama niet de zelfstandige”selfmade” ondernemer die Amerika symboliseert maar leden van het peace corp doen dat des te meer. Zie link naar een eerdere column van mij voor uitweiding.

    Poetin schreef de volgende dag een open brief aan het Amerikaanse volk en hij gaat specifiek in op het onderwerp exceptionaliteit: 

    I carefully studied his address to the nation on Tuesday. And I would rather disagree with a case he made on American exceptionalism, stating that the United States’ policy is “what makes America different. It’s what makes us exceptional.” It is extremely dangerous to encourage people to see themselves as exceptional, whatever the motivation. (New York Times)

    Poetin kiest een andere tactiek om exceptionaliteit aan te vallen en het concept uit te hollen. Hij ontkent de legitimiteit achter het bestaan van de term. Niemand mag zich ooit exceptioneel wanen, ongeacht de reden hiervoor. 

    Het is een Kantiaanse interpretatie van gelijkheid doorgetrokken tot zijn essentie. Poetin gaat nog een stap verder door het concept niet enkel te ontkennen maar door het ook als gevaarlijk te bestempelen, denkend dat iedereen gelijk is ongeacht de context is in zijn ogen dus veilig. Poetin zet zijn angst voor exceptionaliteit ook om in daden gericht tegen allen die zichzelf enige bijzondere waarde toekennen. Iedereen die zich exceptioneel presenteert moet vrezen in Poetin’s Rusland. Of we nu spreken over homoseksuelen die een uitzondering vormen, de dames van Pussy Riot die het waagden zich tegen hem uit te spreken of onafhankelijke zakenmannen als Chodorkovski, ze hebben allemaal de gevolgen ondervonden van Poetin zijn weerstand tegen elke vorm van exceptionaliteit. 

    Obama en Poetin zijn slechts twee vaandeldragers van een doctrine die als doel heeft de fundering van wat het westen groot heeft gemaakt te vernietigen, ik doel op de principes van de verlichting. Ik doel op de principes die het morele stichtingsideaal van de Verenigde Staten mogelijk hebben gemaakt, rede, rationeel-egoïsme en objectieve wetgeving. 

    Obama geeft de voorzet en Poetin kopt hem in. Het is een één-tweetje gespeeld op filosofisch drijfzand, zij van ons die durven zich exceptioneel te wanen vormen de grootste bedreiging voor hun gezamenlijke doel. Ziet u, de mens is in staat tot grootsheid maar des te minder we dat zien uitgedrukt worden in de wereld des te meer de inspiratie opdroogt en de motivatie afneemt bij hen met de potentie tot grootsheid.

    Dit is hoe een maatschappij of beter gesteld een cultuur afstompt, door onze helden in te ruilen voor martelaren bespoedigen we dit proces.

    In haar roman The Fountainhead kroop Ayn Rand ter illustratie in de huid van een filosofische schurk. Ze schreef over hoe je de ziel van een man kan breken met als doel deze te regeren. Deze passage uit 1943 was bedoeld als een waarschuwing en is helaas een accurate beschrijving van de huidige staat van moraliteit in de wereld. 

     Kill man’s sense of values. Kill his capacity to recognise greatness or to achieve it. Great men can’t be ruled. We don’t want any great men. Don’t deny conception of greatness. Destroy it from within…

    Yet the test should be so simple: just listen to any prophet and if you hear him speak of sacrifice – run. Run faster than from a plague. (The Fountainhead, 1943)

    In eigen land hebben we te maken met dezelfde kwaal en onze Vlaamse buren kunnen ons hierover bijpraten. De tijd is aangebroken om grootsheid weer te prijzen en ons af te keren van megalomane bestuurders. Zij willen ons allen nederigheid opleggen teneinde hun eigen steeds meer absolute macht te consolideren en te verruimen. 

    Alleen kapitalisme kan het moderne voetbal redden   10

    De moderne voetbalindustrie is een ongekend fenomeen. De populariteit, de geldbedragen die omgaan en de diversiteit kent geen gelijke onder andere sporten of vormen van vermaak. Het enige sportevenement groter dan een Wereldkampioenschap Voetbal zijn de Olympische Spelen, met een totaal van 26 sporten in de zomerspelen en 7 bij de winterspelen. Welke waarden maken voetbal zo mooi?

    Welke waarden hebben de moderne industrie mogelijk gemaakt? Het antwoord is: de individuele prestaties van de spelers, de objectieve regelgeving in de arbitrage en het element van competitie en onderlinge (vrije) handel. Deze waarden maakten van professioneel voetbal de industrie die het vandaag is op het financiële, het sportieve en het esthetische gebied. Mensen van alle kleuren, rassen, religies en overtuigingen worden verenigd door de kunst van het voetbal, de grenzen worden continu verlegd. Grotere stadions, betere camera’s, meer wedstrijden, meer commentaar, meer emotie, hierin is voetbal uniek.

    De voetbalwereld is op een ander vlak helaas allesbehalve uniek, dezelfde morele kwesties beïnvloeden en bedreigen de voetbalindustrie, evenals de rest van de maatschappij. Het moderne voetbal is niet immuun voor de invloed van slechte ideeën. Ik waag me aan de stelling dat juist het imago van de ongeschoolde voetballer, de opportunistische trainer, de inhalige zaakwaarnemer en de impulsieve voorzitter hebben bijgedragen aan het morele verval binnen de voetbalwereld. Bij de absentie van een goede moraal kan de verkeerde moraal maximale schade aanrichten. Een verkeerde dominante moraal leidt tot een verkeerd beeld van de voetbalwereld en destructief beleid, zij het afkomstig van de FIFA, UEFA of in ons geval de KNVB.

    Vorige week bereikte de Nederlandse voetbaljournalistiek een dieptepunt. In de voorlaatste editie van de papieren uitgave van Voetbal International bespraken ‘top’voetbaljournalisten Iwan Van Duren en Tom Knipping een intensief onderzoek naar de rol van investeringsmaatschappijen in het moderne voetbal. De bijna aanmatigende titel van het verslag ‘’De Grote Voetbalroof’’ voorspelde al niet veel goeds. Deze twee heren die op het gebied van onderzoeksjournalistiek in ieder geval tot de Nederlandse top behoren, begrijpen helaas werkelijk niets van het kapitalisme, contracten en vrije wil.Het zal dan ook niet verbazen dat hun conclusies marxistisch van aard waren.

    In een notendop de huidige stand van zaken: Meer dan de helft van de voetbalclubs in Europa zitten in de schulden(totaal 1,7 miljard verlies in seizoen 2012-13), investeringsmaatschappijen bieden hun diensten (geld) aan in ruil voor het eigendomsrecht over (een percentage van) de economische transferrechten van een speler. Door het gebrek aan geld bij clubs zijn deze maatschappijen in trek en hun invloed op de transfermarkt neemt toe. Dit heeft als gevolg dat de transferbedragen alsmaar hoger worden, tegen de wil van de voorzitter van de UEFA, Michel Platini. De redacteuren van Voetbal International zijn doorgaans terecht heel kritisch op Sepp Blatter en zijn voorzitterschap van de FIFA maar Platini wordt deze keer geen strobreed in de weg gelegd.

    Knipping en Van Duren weten wel wie er “schuldig” zijn aan de huidige problematiek en dat zijn, niet heel verrassend, de investeringsmaatschappijen en hun vertegenwoordigers. Eerst wordt het geld gevolgd en wat blijkt? Veel van die transfergelden gaan via Nederland naar de betrokkenen en tegen de vooralsnog legale daad van belastingontwijking trekken de redacteuren van leer. Het geheim van de bestemming van het geld verleidt hen zelf de contractuele zwijgplicht met de maffiaterm omerta te du omerta te duiden (zie mijn eerdere column voor mijn visie op brievenbusfirma’s in Nederland).

    We hebben het nog steeds over mensen die geen misdaad hebben begaan, maar de afwijzing van het winstmotief is de motivatie achter het demoniseren van de investeringsmaatschappijen. Alsof het niet erg genoeg is besluiten de auteurs om de handel in economische transferrechten van jonge spelers te vergelijken met prostitutie door de zaakwaarnemers en investeerders als voetbalpooiers te beschrijven. Maar hier houdt het niet op, zelfs de term slavernij wordt gebruikt om vooral aan te geven dat handelen in transferrechten immoreel is.

    De meest discutabele stelling is dat de verhoogde transfersommen onverklaarbaar zijn omdat zoveel clubs schulden hebben. Dit zou de heren van Voetbal International zover moeten brengen de schuld bij clubs en hun beleid te leggen. Er is niets inherent verkeerd aan handelen in transferrechten en hier winst mee maken. Het probleem van het moderne voetbal is niet het geld dat ‘’verdwijnt’’ uit het voetbal maar de besteding van het reeds aanwezige geld.

    Op geen enkel moment wordt in de Voetbal International precies uitgelegd wat er eigenlijk immoreel is, welke rechten er worden geschonden? Is er sprake van dwang? Er worden vooral holle frases gebezigd als “krankzinnige transferprijzen” en “doorgeslagen handel door een elite”. Het scheelde weinig of het communistisch manifest en de klassenstrijd werden aangehaald. Zie onderstaand citaat:

    Buiten het voetbal maken veel mensen zich druk over het feit dat één procent van de aardbewoners bijna alle macht en goederen verdeelt. In het voetbal is het niet anders. Een kleine moeilijk te penetreren elite sluist miljarden rond alsof het om oude Italiaanse lires gaat. Ze doen de zaken veelal vanaf hun jachten, die in de zomer aan de Franse kust liggen en in de winter voor de Caraibische eilanden aanmeren. Zij regeren de voetbalmarkt. Beheren clubs en schuiven met spelers. (VI 2013, 32:83)

    Kort samengevat. De investeringsmaatschappijen zijn de grote boosdoeners want zij dwingen door vrijwillige contracten clubs en spelers hun wil op. Bij VI, de UEFA en de FIFA begrijpen ze niets van eigendomsrechten en ze hebben een gezamenlijke missie om deze rechten zelfs te schenden! In het UEFA stappenplan tegen “mensenhandel” is het hoofddoel een verbod op privaat eigenaarschap van economische transferrechten op UEFA-niveau. Dit allemaal omdat het winstmotief van de investeerder ten koste kan gaan van de sportieve ontwikkeling van de speler.

    Ik vermoed een heel ander motief, de intrede en toegenomen invloed van investeerders beperkt de macht van de UEFA, de FIFA en nationale overheden om de voetbalmarkt te controleren en in veel gevallen te exploiteren. De UEFA heeft de instrumenten om clubs te dwingen hun beleid aan te passen. Nieuwe investeerders die niet uit de voetbalwereld komen zullen minder ontzag hebben voor de autoriteit van de UEFA. De conclusie is dat de UEFA evenals andere overheden als een razende om zich heen slaat bij enige bedreiging van hun machtsmonopolie. Het is doodzonde dat twee redacteuren van een kwalitatief hoogwaardig magazine als Voetbal International zich verlagen tot deze goedkope, nauwelijks beargumenteerde antikapitalistische lobby. Ze plaveien, al dan niet bewust de weg voor een nog stevigere grip van de UEFA op de moderne voetbalindustrie. Deze ontwikkeling zal ten koste gaan van de vrije markt en al haar zegeningen.

    De ramadan verdient geen respect, maar minachting   89

    Wat zou het hoogste doel moeten zijn voor een mens in dit leven op aarde? Stelt u zich voor dat u kunt kiezen tussen aan de ene kant zelfopoffering, lijden en onderwerping. En aan de andere kant is er de optie voor persoonlijk geluk, het nastreven van waardes en onafhankelijkheid. Ik wil mijn landgenoten overtuigen te kiezen voor de egoïstische variant.

    Als ze meer inzicht willen in de altruïstische versie hoeven ze niet ver te zoeken. Er is namelijk één religieuze traditie die altruïsme zo letterlijk in de praktijk brengt dat eenieder het kan begrijpen. Ik doel uiteraard op de gisteren afgesloten islamitische vastenmaand ramadan.

    Ik ben geïnspireerd deze column te schrijven door Hans Teeuwen die in zijn memorabele optreden in Zomergasten volkomen terecht 3FM en het glazen huis bekritiseerde. Ik wachtte toen hoopvol op een referentie naar de ramadan in zijn betoog tegen (hypocriet) lijden in naam van het lijden. De ramadan bleef onbesproken. Mogelijk dacht Teeuwen er zelf niet aan, mogelijk deed hij aan zelfcensuur.

    Wat is de morele basis voor het vasten tijdens de ramadan? De ramadan draait om meer dan enkel vasten, maar gezien vasten een verplicht onderdeel is en van grote invloed is op het dagelijks leven van een moslim is het in mijn ogen fundamenteel.

    De basis voor het vasten is het streven naar een zuivering van de ziel en gehoorzaamheid aan God. Andere doelen zijn onder meer het versterken van de zelfbeheersing en de ervaring van honger die de empathie met de armsten onder ons moet versterken. Dit alles in combinatie met het volledig lezen van de Koran dient ertoe om ‘’zwakheden’’ in het karakter te overkomen.

    Tijdens de gehele maand mogen moslims tussen de zonsopkomst en de zonsondergang niet eten, drinken of seks hebben. Daarnaast zijn ook vloeken en roddelen niet toegestaan. Een toename van het bidden en een grotere mate van vrijgevigheid wordt aangeraden.

    Deze morele basis kan het best worden opgevat als tegenhanger van individualisme, comfort (luxe) en productie. Het is moreel gezien niet verenigbaar met een verlichte, westerse, kapitalistische maatschappij. De boodschap die deze verplichtingen en aanbevelingen communiceert is die van de zondige, overdadige, ongehoorzame mens. Die zwakheden in het karakter zijn vlagen van menselijkheid. Ik doel op de honger en de wens om te overleven die worden onderdrukt door deze maand in het teken van collectief lijden.

    Het eerste dat opvalt is het nemen van armoede als standaard voor mensen om aan te refereren. Waarom zouden mensen die niet arm zijn zich een maand lang moeten voelen alsof ze arm zijn? Waar is dit offer goed voor? Ayn Rand stelde in een essay gepubliceerd in 1960 dezelfde vraag. Uit Faith and Force:”The destroyers of Our Modern World:

    “Now there is one word—a single word—which can blast the morality of altruism out of existence and which it cannot withstand—the word: “Why?” Why must man live for the sake of others? Why must he be a sacrificial animal? Why is that the good? There is no earthly reason for it—and, ladies and gentlemen, in the whole history of philosophy no earthly reason has ever been given.” 

    Er bestaat geen rationele motivering voor, er is enkel een waanzinnige religieuze plicht om diegenen die het minder goed hebben op een moreel voetstuk te plaatsen. Arme mensen slaan geen voedsel en drinken af en doen er hopelijk alles aan om hun armoede te beëindigen. Geen enkel arm mens in de historie van de mensheid is ooit geholpen door de honger in de buik van een ander. In werkelijkheid is deze verheerlijking van armoede gewoon een les in nederigheid voor de gelovige.

    Het mag ons niet verbazen dat seks verboden is, want iedereen weet dat arme mensen niet vaak aan seks doen! Wat is er mis met seks? Het antwoord is heel simpel: seks is te lekker, te ‘menselijk’ en te egoïstisch om toe te staan als het doel is een religieuze gemeenschap van martelaren te creëren.

    De ramadan is anti-menselijk, want het ontkent en onderdrukt de ware aard van de mens. Deze is gericht op overleven en op het aanpassen van de natuur aan onze behoeftes. Deze egoïstische drang naar leven heeft ons in de westerse wereld een niveau van welvaart gebracht waar vroegere vorsten enkel van konden dromen. Jezelf deze luxe ontzeggen in dienst van een hogere macht die je gehoorzaamheid en onderwerping eist, is een afwijzing van de menselijke geest en haar ongeëvenaarde productie. Het is een afwijzing van alles wat de mens heeft bevrijd van de honger en de dorst, die duizenden jaren lang onze grootste bedreiging vormden. De etenstijden voor de ramadantijden controleren op een smartphone maakt het conflict concreet. De bron achter de smartphone (productie, creativiteit en het winstmotief) wordt bestreden door de bron achter de ramadan (gehoorzaamheid, onderwerping en opoffering. Het is letterlijk de keuze tussen moderniteit en pre-moderniteit in de palm van je hand.

    Uiteraard heeft een ieder het recht om zichzelf uit te hongeren ongeacht hoe achterlijk de bron van hun motivatie ook is. Op het moment dat er kinderen slachtoffer worden verandert de zaak echter, zeker in moreel opzicht en mogelijk ook juridisch. De meeste islamitisch opgevoede kinderen beginnen vanaf de pubertijd al met vasten en dit wordt ook vanuit de familie gestimuleerd. Je bent immers (mits gezond) pas een echte moslim als je ook vast. Het is dan ook zeer begrijpelijk dat kinderen zich willen bewijzen door zichzelf uit te hongeren van jongs af aan, maar van echte vrije wil is hier in mijn optiek echter geen sprake. De groepsdruk vanuit het gezin en of de leeftijdsgenoten maakt van vasten een uitdaging en een moreel streven voor deze geïndoctrineerde pubers.

    Als islamitische ouders respect hebben voor de individuele rechten van hun kinderen zouden zij hen het vasten moeten verbieden, in ieder geval tot aan een leeftijd van 16 jaar. Het stimuleren van vasten bij pubers in de groei en het opleggen van dit gedrag uit naam van God is niets anders dan zowel mentale als fysieke kindermishandeling. Nu kan de overheid niemand dwingen zichzelf te voeden en ik zou ze die taak ook nimmer toevertrouwen, maar we kunnen wel op andere wijzen deze achterlijke traditie bestrijden. Laten we beginnen door onze medeplichtigheid aan deze verwerpelijke traditie via de overheid onmiddellijk te beëindigen.

    1. Geen gesubsidieerde scholen die deze vorm van kindermishandeling als gevolg van religieuze indoctrinatie faciliteren.

    2. Geen propaganda voor de ramadan op de publieke omroep van onze belastingcenten,

    3. Geen gesubsidieerde iftarmaaltijden die ons bekend moeten maken met de ramadan en de islam.

    Het laatste wat de tegenstanders van de ramadan kunnen doen is een keihard moreel oordeel vellen en deze communiceren. We dienen minachting te hebben voor het praktiseren, de morele basis achter en het ultieme doel van de ramadan. We zullen via het publieke debat onze weerzin moeten communiceren. Gezien de recente ervaringen met de Islam en publiek debat voorzie ik geen enkel probleem, U wel?

    Pornografie als graadmeter voor vrijheid   28

    In navolging van de Britse premier Cameron stelt de ChristenUnie voor dat het kabinet onderzoek doet naar de verplichte installatie van een ‘’pornofilter’’ op het internet. Ik wil dit voorstel tot censuur niet enkel afserveren omdat het een grove schending is van privacy en vrije keuze.

    Al die argumenten zijn valide en zo evident dat ik het zelfs onze leden van de Tweede Kamer de taak toevertrouw om deze voorstellen niet in wetgeving om te zetten. Ik streef een ander doel na. Ik wil pornografie verdedigen tegen alle waanzinnige kritiek van voornamelijk – maar niet exclusief – christenen. Ook (feministische) postmodernisten en moslims wijzen porno af op ideologische gronden.

    De christelijke indieners van het verzoek stelden gaven als motivering: “Porno geeft met name kinderen en tieners een verkeerd beeld van seksualiteit.”

    Volgens postmodernisten Dworkin en Mackinnon wordt onze ‘sociale realiteit’ geconstrueerd door taal en is pornografie een vorm van taal. Het is een gewelddadige en dominante taal waar vrouwen aan worden onderworpen. Het is hierom dat pornografie niet kan worden gezien als een uiting van het vrije woord maar als instrument voor politieke onderdrukking.

    Binnen de Islam is het kijken naar porno haram, wel is het een persoonlijke verantwoordelijkheid en geen misdaad. De staat mag echter wel publiekelijk overspel bestraffen dus dat komt uiteindelijk toch neer op een vorm van censuur.

    Welke toekomst is er voor pornografie in Nederland? De groeiende moslimpopulatie, de steeds extremere politieke standpunten van het christelijke smaldeel en de toenemende invloed van de  postmoderne randstad-bewoners vormen mogelijk op termijn een bedreiging voor pornografie.

    Waarom zouden liefhebbers van vrijheid en verdedigers van individuele rechten zich moeten verzetten tegen beperking van de toegang tot pornografie door de overheid?

    Sta mij toe dit uit te leggen in mijn repliek aan de voorstanders van dergelijke censuur.

    Geeft pornografie een ‘verkeerd’ beeld van seksualiteit? Het antwoord op deze vraag is tweeledig. Omdat pornografie zich bevindt op het snijvlak tussen vermaak en kunst is er een grote diversiteit in ‘realisme’. Er bestaat de amateuristische huis-tuin-en-keuken pornografie en de dure gepolijste commerciële meer geïdealiseerde pornografie. Dezelfde verschillen zijn ook te zien bij andere fenomenen als muziek en film en fotografie.

    Het kan pornografie niet worden verweten dat ze niet realistisch zijn want dat is niet het doel van de pornografie. Het doel van pornografie is om mensen op te winden en daarmee geld te verdienen, ze speelt in op een behoefte en vraagt daar een prijs voor. Christenen zouden beduidend minder problemen hebben met pornografie als de actrices afstotelijk waren de mannen geen uithoudingsvermogen hadden en de lens minder scherp was. Niets slaat een grotere deuk in het christelijke ‘ideaalbeeld’ van oneindige opoffering. dan een beeldschone vrouw die seks heeft met een perfect uitziende man opgenomen in HD-kwaliteit.

    Dit is de achterliggende angst voor pornografie die van deze industrie een tegenstander van het christendom heeft gemaakt. Christenen haten pornografie omdat het iets zegt over mensen, het zegt iets over ons dat de christenen niet willen erkennen. Mensen zijn egoïstische wezens, we verkiezen plezier boven lijden en seks is hiertoe een instrument. Christenen daarentegen verkiezen lijden omwille van het lijden boven plezier omwille van plezier. Hun grote leider Jezus was kampioen lijden, en daarbovenop leed hij ook nog eens voor de zondes van anderen! Met zo een man als voorbeeld is de weerstand tegen plezier volkomen logisch.

    Nu kan worden ingebracht dat christenen zoveel ander vermaak wel tolereren zoals sport, muziek, en film, wat is hier anders. Het grote verschil is uiteraard seks, deze meest egoïstische daad van de mens druist in tegen een goddelijk plan. Seks is alleen goed als voortplanting het (goddelijk) doel is, het feit dat mensen er plezier aan beleven is slechts een beloning voor het uitvoeren van de taak van het voortplanten.

    De hogepriesters hebben gelijk wanneer ze inzien dat een wereldbeeld van de lijdzame mens niet samengaat met de ervaring van orgasme. Ik sta aan de kant van de orgasmes en ik durf te stellen met mij vele Nederlanders.

    Is pornografie een instrument van vrouwelijke onderdrukking? Er is geen sector denkbaar waarin de vrouwen procentueel zoveel meer verdienen dan hun mannelijke medespelers. Deze salarissen zijn gebaseerd op de markt en daarom geenszins onrechtvaardig. Waar mannelijke acteurs in de Verenigde Staten jaarlijks tussen de 40 en 100 duizend dollar verdienen zit het salaris van een vrouw tussen de 100 en 300 duizend dollar. Het verloop in de industrie is groot en dit komt neer op veel meisjes die dit werk een aantal jaar doen en vervolgens met hun fortuin een hele andere richting inslaan. Het is dus niet zo dat professionele actrices in de industrie blijven hangen, het is eerder een springplank naar een beter bestaan. In de laatste jaren is ook de markt voor zogenaamd ”vrouwvriendelijke’ porno gegroeid en uit onderzoek blijkt dat ook steeds meer vrouwen ‘reguliere’ pornografie bekijken, 1 op de 3 bezoekers van pornosites zijn vrouw.

    De meerwaarde van pornografie is dat het mensen in een behoefte voorziet binnen de kaders van de vrije markt. De  andere functie van pornografie is die van graadmeter van onze vrijheid, hoe minder porno beschikbaar in een land groot kans dat er sprake is van een dictatuur of dat deze aanstaande is. Porno is de vinger aan de pols van onze weerstand, privacy en tolerantie tegenover elkaar. Wie liever leeft in een land zonder pornografie waardeert vrijheid niet of onderschat onder welke omstandigheden een florerende porno-industrie kan ontstaan. In een land waar seksualiteit in de vorm van pornografie tot taboe wordt uitgeroepen zullen er snel meerdere volgen. Laat me het de lezers niet horen zeggen dat ze nooit zijn gewaarschuwd. Zie de waarschuwing van Ayn Rand in The Fountainhead uit 1943:

    “Everything enjoyable, from cigarettes to sex to ambition to the profit motive, is considered depraved or sinful. Just prove that a thing makes men happy and you’ve damned it. That’s how far we’ve come. We’ve tied happiness to guilt. And we’ve got mankind by the throat.

    Throw your first born into a sacrificial furnace – lie on a bed of nails – go into the desert to mortify the flesh – don’t dance – don’t go to the movies on Sunday – don’t try to get rich – don’t smoke – don’t drink. It’s all the same line. The great line. Fools don’t think that taboos of this nature are just nonsense. Something left over, old-fashioned. But there’s always a purpose in nonsense. Don’t bother to examine a folly – ask yourself only what it accomplishes. Every system of ethics that preached sacrifice grew into a world power and ruled millions of men.”

    Het laatste woord over abortus   47

    De politieke strijd over het onderwerp abortus woedt voort, mijn collega Victor van der Sterren gaf begin deze maand een nieuwe impuls aan het debat. Ik neem zijn uitdaging graag aan, hoewel ik niet al zijn aannames deel. Hier volgt mijn bijdrage:

    Is er in de discussie betreffende abortus sprake van een botsing der rechten, de rechten van de moeder tegenover de rechten van de foetus? Het antwoord waar ik op uitkom is een volmondig nee, de misvatting is te begrijpen maar dient te worden gecorrigeerd. De fundamentele vraag is:

    In welke context  kan een organisme rechten kan claimen? Mijn aanname is dat mensen de eigenaar zijn van het eigen lichaam en dat dit recht absoluut is. Het is hoofdzakelijk om deze reden dat ik het plegen van een  abortus als een legale daad beschouw. Het feit dat er situaties te bedenken zijn waarbij de abortus als immoreel kan worden gezien door anderen doet niets af aan het recht op zelfbeschikking.

    Ik zal de claim dat foetussen rechten hebben of zouden moeten hebben weerspreken in mijn reactie op populaire argumentaties gebruikt ter ondersteuning van die claim. 

    Het ‘bewustzijns-argument’
    Tegenstanders van abortus stellen dat gezien de foetus bewustzijn kent (vanaf 9 weken) er een grond is om rechten toe te kennen. Het argument van het bewustzijn is vals want het neemt niet de volledige context mee in haar beschouwing. De mate van bewustzijn van de foetus verandert niets aan de feitelijke situatie, de foetus is een product van het lichaam van de moeder en (fysiek) afhankelijk van de moeder. Al zouden foetussen mathematische sommen kunnen oplossen zou dit geen verschil moeten maken voor de legale status van abortus. Ook is het van belang hier een strikte scheiding te maken tussen een discussie over rechten van mensen en over die van dieren. Hier zien we het gevaar van het aannemen van het ‘bewustzijns-argument’.

    Het zou de grens tussen deze twee discussies vertroebelen en komt het debat van beide kwesties niet ten goede. Hetgeen mensen van dieren scheidt is niet fundamenteel (de mate van) bewustzijn maar (het vermogen) tot het gebruik van de ratio in combinatie met een vrije wil. Het feit dat foetussen vanwege dit beperkte bewustzijn pijn kunnen voelen dient te worden meegenomen in de morele overweging maar niet de legale.

    Het ‘buiten de baarmoeder-argument’
    Een ander veel gebezigd argument tegen abortus beroept zich op de hypothese dat vanaf een aantal weken (20-24) een foetus buiten de baarmoeder kan overleven. Dit op het eerste oog sympathieke argument vergeet dat de drager van de foetus recht heeft op het laatste woord. Mensen hebben het recht om een kind niet op de wereld te willen zetten, hoe irrationeel deze redenering mogelijk kan zijn. De zwakte van een argument dat zich baseert op een toekomst en meer concreet een potentieel blijkt hier. Het is een valse redenering als je de werkelijkheid van een kind in een baarmoeder vervangt  met de hypothese van een kind buiten een baarmoeder om je punt te maken over kinderen in baarmoeders. 

    Het argument van de eigen verantwoordelijkheid
    Dit argument is veruit het beste en meest uitgewerkte argument tegen abortus en vanaf de oppervlakte lijkt er een logica in de argumentatie te zitten. Deze luidt als volgt: Kinderen zijn het gevolg van de eigen handelingen en individuen zijn verantwoordelijk voor hun eigen daden. Hoewel beide stellingen waarheid bevatten laten ze veel buiten beschouwing. De eerste uitzondering is overduidelijk zwangerschap als het gevolg van een verkrachting. De andere misvatting is die van de consequenties van handelen. Als we enkel kijken naar die opvatting van handelen komt er snel een kronkel naar boven in het denken in termen van potenties. Het enkele feit dat seks kan leiden tot zwangerschap maakt zwangerschap nog niet impliciet in de seks. Door te stellen dat mensen vrij zijn om vrijwillig seks te hebben maar dat geen eventuele zwangerschap mag worden geaborteerd is niets anders dan een opmaat naar de regulering van seks. 

    Ter verdediging van abortus
    De analogie van Judith Thompson in haar baanbrekende essay A defense of abortion uit 1971 is ook vandaag nog even sterk. Hier volgt mijn licht aangepaste variant:

    Stel je voor dat een glazenwasser vanaf de steiger in je huis binnen valt door het raam, heeft deze glazenwasser recht om in je huis te blijven? Immers weet iedereen dat mensen van steigers kunnen vallen en door ramen, is dit niet gewoon het risico van het inhuren van een glazenwasser of van het hebben van ramen ? Maar wat als er in die maatschappij veel sprake is van glazenwassers die door ramen naar binnen zijn gevallen vanwege de strakke wind? Wat als er talloze slepende rechtszaken zijn geweest tussen huiseigenaren en glazenwassers die beide een recht claimen op het huis? En wat als mensen omwille hiervan hun ramen beveiligen aan de binnen en de buitenkant met een beveiligingspercentage van rond de 99 procent? Wat als de beveiligingsmechanismen een enkele keer niet werken vanwege storingen en er alsnog iemand je huis binnen valt? Wat als sommige mensen vergeten het het beveiligingssysteem aan te zetten en het daarom niet functioneert?

    Hetgeen Judith Thompson beargumenteerde was dat de potentiële risico’s en gevolgen van een handeling niet in elk geval een mens dwingen tot het accepteren van de gevolgen. Dit argument gaat op voor het tegen je wil huisvesten van een vreemde en ditzelfde geldt voor het voltooien van een ongewenste  zwangerschap. Het is ook een negatieve blik op menselijk handelen (tegenover goddelijk handelen) in het algemeen dat leidt tot een dergelijke causale verplichting.

    De voorrang van de natuur of ‘schepping’ boven de mens in concrete vorm. De ontwikkelingen in technologie en medische wetenschap van de afgelopen decennia ten spijt, deze toonden juist aan dat wij mensen onze natuur controleren en dat ons leven hierdoor op elk gebied vooruit gaat.  

    Door de afwijzing van menselijke ‘interventie’ op het ‘natuurlijke’ leven willen de religieuzen ons voorgaan in de door hun geïdealiseerde terugkeer naar de primitiviteit. Geen abortussen, geen vaccinaties, geen plastische chirurgie, geen make-up. Deze weerstand tegen moderniteit, comfort en bovenal zelfbeschikking is doelbewust en ze vormen de ingrediënten voor een doemscenario. 

    Yernaz Ramautarsing, pro-leven en dus pro-keuze. 

    Etniciteit, waar is het goed voor?   33

    Ik wil het hebben over het belang van etniciteit, of anders gesteld: het belang dat we eraan zouden moeten hechten in Nederland. Ik sluit me aan bij de formulering van Ayn Rand, die stelde dat racisme de laagste en meest primitieve vorm van collectivisme is.

    Etniciteit speelt ook een steeds grotere rol in het Nederlandse publieke debat. Als we het nu hebben over de ”gingerturk”, lesbische adoptie-ouders van een Turks kind of ”het Marokkanen probleem” het is steeds etniciteit waar de aandacht naar uit gaat. Naast en vaak in relatie tot het debat over de Islam en integratie, is het debat rondom etniciteit het volgende front in de strijd tussen voor en tegenstanders van de multiculturele maatschappij. 

    Opiniemakers die hun theorieën willen staven met verwijzingen naar etniciteit denken een laag dieper te graven dan cultuur en religie, maar ze graven enkel een gat voor zichzelf. Er is hier geen winst te halen! Ongeacht de relatie die men denkt te kunnen vinden tussen etniciteit en gedrag, het houdt geen stand in moreel opzicht. Het zegt namelijk helemaal niets over een individueel persoon. Het individu is uniek, bij geboorte een onbeschreven blad en beschikt over een vrije wil. De mens is een conceptueel wezen en concepten baseren we op de werkelijkheid, er bestaan geen intrinsieke ideeën. 

    Een praktisch voorbeeld: Als uit grootschalig onderzoek blijkt dat Japanners gemiddeld een hoger IQ hebben dan Nederlanders, hoe zou dit de behandeling van een willekeurige Japanner beïnvloeden?

    Zou er enige reden zijn onze wetgeving aan te passen als blijkt dat acht op de tien Japanners een gemiddeld hoger IQ heeft? Is een Japanner intrinsiek meer waard?

    Een negatief voorbeeld dan: bevolkingsgroep X komt vaker in aanraking met de politie, maar liefst zes op de tien. Gaan we extra politiebewaking inzetten? Laten we de politie extra patrouilleren rondom de woonplaatsen van mensen met die achtergrond? Krijgen ze een lagere straf in de rechtbank? Of juist een hogere? 

    Opiniemakers zouden op zijn minst als doel moeten hebben iets bij te dragen aan het debat, een inzicht, invalshoek of analyse van een maatschappelijk fenomeen. Als men niet in staat is om de ideeën over ras concreet te maken in morele of politieke zin verspilt men onze tijd.

    Ik ben mij bewust van mijn etniciteit voornamelijk omdat anderen zich ervan bewust zijn. Dit is de vicieuze cirkel die racisme draaiende houdt in onze maatschappij. En nee, neem niet de makkelijke weg door verwijzingen naar racisme links te noemen, geef ze niet dat monopolie! Ik ben me nergens meer bewust van mijn etniciteit dan op de linkse, voornamelijk blanke UvA in het centrum van Amsterdam.

    Het enige middel waar racisme en aandacht voor etniciteit niet bestand tegen is, heet vrijheid, individuele vrijheid wel te verstaan. Hoe kan een vrije maatschappij racisme bestrijden? 

    Er zijn hoofdzakelijk twee manieren waarop een vrij kapitalistisch systeem de kwalen van racisme kan verminderen en uitbannen. In eerste instantie geeft kapitalisme privaat racisme de ruimte en dit zorgt voor transparantie. Afhankelijk van de moraliteit van de inwoners zal het de openlijk racistische handelaren goed of slecht vergaan. Wat zal er in een vrije markt gebeuren met die hordes aan afgestudeerde allochtonen die niet aan de bak komen? 

    De markt zou dit de irrationaliteit denkwijze die mensen ertoe brengt kwalitatieve allochtonen te  weigeren bestraffen. Het feit dat gekwalificeerde allochtonen niet werken betekent immers dat minder kwalitatieve autochtonen wel werken. Dit maakt die bedrijven niet optimaal productief dus is het enkel wachten op de concurrent die de beste allochtonen zal aannemen om hun op hun fouten te wijzen. De les die ze leren is niet alleen een economische maar ook een morele. Hetzelfde geldt voor hen die bijvoorbeeld zwarte mensen oproepen om alleen bij zwarten te kopen of een oproep aan moslims om alleen van andere moslims te kopen. Deze praktijken zouden zeker legaal moeten zijn maar ze zijn nooit langdurig bestand tegen de reinigende werking van het kapitalisme. 

    Het  kapitalisme is vanwege de vrijheid die het garandeert de grootste ”sloper” van irrationele barrières tussen landen en tussen verschillende (etnische) groepen. Het bewijs hiervoor kunnen we vinden in het feit dat kapitalisme de slavernij heeft afgeschaft en de apartheid heeft overwonnen. Kapitalisme is het systeem van de samenwerking, en voor die samenwerking is etniciteit niet relevant. De unieke kwaliteiten van individuen geven in een kapitalistisch systeem de doorslag. De economisch meest succesvolle landen kennen vaak een zeer diverse bevolking, denk aan Singapore, de Verenigde Staten en Australië. Deze drie landen gesticht en opgebouwd door immigranten uit alle hoeken van de wereld tonen aan welke goede sociale invloed het kapitalistische systeem heeft op een bevolking.

    En het is juist deze vrijheid die door zoveel andere zaken dan etniciteit wordt bedreigd ,die we moeten redden. We hebben inderdaad grotere problemen dan racisme in Nederland en daar zou de grootste aandacht moeten liggen. Als rechts-liberaal Nederland niet verenigd ,wordt dit land economisch uitgehold door de socialisten, moreel ontwapend door de religieuzen en gehypnotiseerd door het postmodernisme. Etniciteit waar is het goed voor? Helemaal niets! 

    Yernaz Ramautarsing.

    Geboren in Suriname

    Christenen4Sharia   30

    Vorige week zette ik in mijn column de verhoudingen tussen seculieren en christenen op scherp, en dan specifiek de christenen die privileges verlangen van de staat. 

    Ik provoceerde doelbewust en was benieuwd naar de reacties. De radicale christenen stelden niet teleur, of eigenlijk juist wel. Er was geen intellectuele verdediging van religieuze privileges en zelfs in het stuk dat mij van repliek moest dienen, viel er niet één argument te ontdekken ter verdediging van de weigerambtenaar.

    De vier constateringen die ik heb gedaan naar aanleiding van de hysterische reacties heb ik voor de lezer hieronder opgesteld. 

    1 Er is veel haat jegens D66 in rechtse kringen, vergelijkbaar met haat voor de PVV onder links 

    2 Er is veel angst voor de Islam en sharia-wetgeving in Nederland.

    3 Er zijn veel mensen die denken dat christenen recht hebben op privileges in Nederland

    4 Het afschaffen van christelijke privileges wordt gezien als een zwaktebod en gunst aan moslims. 

    Ik ben zelf geen D66’er en voel me dan ook geenszins geroepen deze partij te verdedigen, en zeker niet voor haar beleid in Europa en andere niet relevante zaken. De constateringen twee, drie en vier vormen een geheel van een denkkader dat stelt: Christendom=goed en Islam=kwaad. 

    De verdedigers van deze visie presenteren ons een vals alternatief, ze doen alsof er geen andere smaken zijn. Ze geven het valse beeld dat wanneer het christendom minder sterk is, de Islam sterker wordt en vice versa. De conclusie van velen die zich gedwongen voelen te kiezen, is dat we met het christendom weten waar we aan toe zijn en dus kiezen ze voor de status-quo. Het zorgwekkende is dat deze overtuiging wordt gedeeld door veel Nederlanders die niet christelijk zijn. Zij voelen zich als een kat in het nauw onder de druk van de Islam en ze accepteren de demoon die ze reeds kennen. We kunnen het een knap staaltje christelijke retoriek noemen of een enorm falen van mensen hun vermogen om rationeel te denken.  

    Als je angst hebt voor islamisering en als je tegen de islam bent als onderdeel van ons politiek bestuur,  is er maar één positie die ons een kans op overleven biedt! Deze optie is een seculiere overheid gebaseerd op een wetgeving die geen privileges verschaft op basis van religie of levensbeschouwing. Zij die pleiten voor speciale behandeling van christenen zetten de deur wagenwijd open naar speciale behandeling van moslims. De radicale islamieten die de wetgeving willen beïnvloeden in hun voordeel, kunnen zich geen betere partner (in crime) wensen dan de radicale christenen. Ze kunnen samen optrekken tegen abortus, euthanasie, stamcel-onderzoek, rituele slacht, besnijdenissen, weerstand tegen het homohuwelijk, de mate van religiositeit in ons onderwijs en de lijst gaat maar door. Het is al kwalijk genoeg dat christenen onbewust het pad voor sharia-wetgeving in Nederland plaveien, de beschuldigingen aan het adres van de seculieren is  aanmatigend. Zijn wij het die de Nederlandse cultuur verkwanselen? Zijn wij het die geen defensie bieden tegen radicale Islam? Ik zal het nog scherper formuleren: Wij seculieren zijn Neerland’s laatste hoop in de strijd tegen religieuze dominantie, afkomstig van welke religie dan ook. 

    Het is typerend voor Christenen om met de vinger naar een ander te wijzen en met geen vinger naar zichzelf. Hoe moet een rechter moslims speciale rechten ontzeggen als er ontelbare voorbeelden zijn van christenen die er bij wet mee wegkomen? En welke oplossing bieden de christenen voor dit praktische juridische probleem? U raadt het al..speciale wetgeving voor christenen (en joden) en uitsluiting van deze privileges voor moslims. Dit is een van de vele redenen waarom alle vrijheidsgezinde mensen dolblij mogen zijn met het feit dat christelijke politiek in Nederland dood is. 

    Geen enkele andere religieuze groepering heeft 21 zetels in de kamer en geen enkele andere groep weet zoveel te klagen over het onrecht dat ze wordt aangedaan als er een eind komt aan hun privileges. De introductie van de term ”christenpesten” is lachwekkend en zorgwekkend. Als het beëindigen van speciale behandeling voor christenen neerkomt op ”christenpesten”, is de acceptatie van deze speciale behandeling dus ”seculierenpesten”? Dit zijn diezelfde christenen die met droge ogen moslims bekritiseren op hun ”calimero” gedrag en slachtofferrol. 

    Christenen staan nu voor de keuze: Of ze accepteren de nieuwe seculiere orde en koesteren hun religie buiten de politiek, in vrijheid. Of ze slaan de handen ineen met de radicale moslims in hun strijd tegen de scheiding tussen kerk en staat. 

    Als christenen beschaafd zijn, accepteren ze het einde van hun invloed op de wetgeving en is dit land beter bestand tegen de door hen en door ons zo gevreesde sharia. De eerste golf van secularisering was nodig om dit land tegen het christendom te beschermen. Deze golf heeft als doel om Nederland te redden van hen die onze wetgeving willen corrumperen uit christelijke en islamitische hoek. 

    De toekomst van ons land staat niet vast, is niet hopeloos en die vrije maatschappij waarin christenen, seculieren en moslims kunnen samenleven is mogelijk. Christelijke zelfreflectie zal dat proces enkel bespoedigen. 

    Pia Dijkstra, heldin van de seculiere revolutie   72

    Nederland zet een stap in de goede richting door de weigerambtenaar niet langer te gedogen.

    De grootste meerwaarde van elke regering zonder deelname van het CDA is de mogelijkheid om onze wetgeving van religieuze en vaak christelijke invloed te vrijwaren. Hulde aan D66 die al jarenlang hard werkt aan het uitbannen van de weigerambtenaar. En ook bewondering voor Pia Dijkstra, niet enkel vanwege haar initiatief maar ook vooral de wijze waarop ze haar wetsvoorstel presenteerde. Ze koos een tactiek die weinig van onze volksvertegenwoordigers durven te voeren, ze was overtuigd, compromisloos, expliciet en helder.

    Het optreden van Pia Dijkstra bij Knevel en van de Brink was dan ook een zeldzaam genot om te aanschouwen. Haar opponent was een frêle bejaarde christelijke vrouw, die ook nog eens geen hekel had aan homo’s en wier zoon zelfs homo is. Tegen zo een tegenstander zouden de meeste politici mild zijn geweest. Pia bleef beleefd maar gaf geen millimeter toe en bleef principieel. Dijkstra stelde terecht dat ambtenaren zich aan de wet dienen te houden en dat een homostel recht heeft op een gelijke behandeling.

    Het is hierom dat de afschaffing van de weigerambtenaar in mijn ogen zeer logisch is en eigenlijk geen politieke discussie behoeft. Ik zal toch mijn bijdrage leveren aan het debat, omdat het voor veel landgenoten geen uitgemaakte zaak is. De principes van de voorstanders van de nieuwe wet zijn helder: een neutrale overheid en gelijke behandeling voor homo’s en hetero’s. De medestanders van de weigerambtenaren stellen hier tegenover: het vermeende recht op gewetensbezwaren en het gebrek aan schade voor homo’s.

    Beide kampen kennen ook een eigen ”hellend vlak” variant. Het gedogen van weigerambtenaren zal de deur openzetten voor andere (religieuze) gewetensbezwaren onder medewerkers van de overheid. De andere zijde bepleit dat een verbod vandaag zal leiden tot andere schendingen van ”religieuze vrijheden” in de toekomst. Laten we de argumenten van de werkweigeraars eens zorgvuldig doornemen.

    Stelling 1: Het verbod op de weigerambtenaar is een schending van het recht op gewetensbezwaren. Men denkt blijkbaar dat enkel het uitroepen van gewetensbezwaar, en vooral op religieuze grond, een recht is. Ze eisen van de rest van ons dat we hier respect voor hebben, ik respecteer enkel de ambtenaar die uit gewetensbezwaren zijn taak neerlegt. Het doet denken aan het zogenaamde recht om niet beledigd te worden, het is totaal subjectief en daarom beleidsmatig gezien volstrekt waardeloos.

    Stelling 2: Er zijn genoeg ambtenaren die wel homo’s willen trouwen, dus er is geen schending van rechten. Dit argument lijkt op het eerste oog sympathiek, de weigeraars erkennen het recht van homo’s om te trouwen en gelukkig zijn er genoeg collega’s die dit wel graag doen. Probleem opgelost? Nee, helaas is er nog steeds een probleem en dit argument is helemaal niet sympathiek. De reden dat homo’s nog kunnen trouwen in Nederland is namelijk ondanks de weigerambtenaren en niet dankzij. Weigeren een wet uit te voeren, is de grootste mogelijke ontkenning van een recht door een ambtenaar. Let wel, de weigeraars beweren niet dat als er wel ”schade” zou zijn voor homo’s dat ze dan hun positie zouden herzien. Het tegenovergestelde is waar, het feit dat de schade nu klein is, wordt als argument gebruikt om ons zand in de ogen te strooien. De weigerambtenaren zouden niets liever willen dan dat al hun collega’s het met ze eens zouden zijn.

    Stelling 3: Niemand wil een ambtenaar op zijn of haar huwelijk die niet achter de ceremonie staat. Dit is de klap op de vuurpijl! De eigen ongehoorzaamheid wordt ingezet als argument om homo’s af te schrikken. De weigerambtenaren kunnen of willen niet erkennen dat het onderwerp in kwestie niet de emotie van de ambtenaar is, maar de naleving van de wet. In de naschok van dit verbod kwamen de hysterische verhalen over een aanval op het christendom weer opzetten, en hoe onterecht! Het Christendom wordt in Nederland doorgaans met veel te veel respect behandeld.

    Kunt u zich voorstellen hoe anders de reacties waren geweest op een ambtenaar van de belastingdienst die weigerde belastingen te innen? Wat als de burgemeester van Amsterdam, vanwege zijn republikeinse overtuiging, had geweigerd de koning te verwelkomen? Zouden er VVD’ers openlijk steun betuigen aan de belasting-ambtenaar? Zouden republikeinse 2de Kamerleden de burgemeester openlijk steunen? Ik vrees van niet.

    Vanaf de openstelling van het burgerlijk huwelijk voor homo’s heeft de overheid de werkweigeraars de hand boven het hoofd gehouden. En dat allemaal omdat de overheid gevoelig was voor het argument dat deze weigeraars in dienst waren vòòr de openstelling. Laten we vooral niet uit het oog verliezen dat niemand wordt gedwongen als ambtenaar werkzaam te zijn. De aard van de overheid is er één die van wetten die continu worden aangenomen, aangepast of vernietigd. Als je in deze sector wenst te werken, hoor je hier rekening mee te houden. Zo simpel is het.

    In Pia Dijkstra hebben wij atheïsten weer iemand gevonden die niet bang is voor het morele monopolie van de christenen, iemand die logica voor emotie plaatst. Er is nog een reden waarom Pia Dijkstra zoveel waardering verdient, ze was in staat een probleem met kleine praktische schade te verdedigen als een groot moreel onderwerp. In de woorden van Pia ”Je mag in elke andere functie gewetensbezwaren hebben maar niet in dienst van de overheid.”

    De tijd is rijp om Nederland verder te seculariseren, laat Paars III ondanks al haar gebreken toch nog ergens goed voor zijn. Geen zondagsrust, wel stamcelonderzoek, geen besnijdenissen, geen bemoeilijking van abortus, makkelijkere toegang tot euthanasie, geen belastingcenten naar bijzondere scholen, geen diplomatieke banden met het Vaticaan en gevangenisstraffen voor alle betrokkenen bij seksueel misbruik in Nederlandse kerken.

    Dit is mijn wensenlijst speciaal voor Pia en voor iedere politicus die zich bij haar durft aan te sluiten in haar strijd tegen christelijke dogma’s en ongelijke behandeling van Nederlanders.

    Volg Yernaz Ramautarsing hier op Twitter.

     

    Een ode aan de commercie: Een verdediging van de extravagantie   5

    Commercie waar is het goed voor? Die vraag waagt niemand te stellen, kritiek op commercie is echter gangbaar en wijdverbreid. De vermeende kwalijke invloed van commercialisering strekt zich uit over het professionele voetbal, de mode-industrie en de muziek-industrie. Waarom is commercie volgens velen een gevaar en waarom waagt niemand zich aan een verdediging van dit fenomeen? De angst voor de invloeden van commercie kent dezelfde oorsprong als de algemene angst voor wat men als kapitalisme waarneemt. Commercie staat voor teveel mensen in Nederland synoniem voor massaontslagen, maatschappelijke verloedering(seksualisering/materialisme) en maatschappelijke veranderingen. De bijvoeglijke naamwoorden die het journaille gebruikt om de commercie te begeleiden, zijn ook duidelijk negatief geïnspireerd zoals platte commercie, kille commercie, overwoekerende commercie etc..

    Om de weerstand beter te begrijpen, helpt het om het concept commercie te ontleden:

    definitie(s)

    Commercie: Handel

    Commercieel: 1 Op handel gericht 2 Op winst belust.

    De twee kernwaarden van commercie zijn handel en het winstoogmerk. En nu beginnen we de haat voor commercie beter te begrijpen, de haters haten egoïsme, prestatie-beloning en rijkdom. Deze critici zien geld in het beste geval als een noodzakelijk kwaad dat dient te worden gereguleerd, en in het ergste geval als de wortel van al het kwaad. De haters van geld weigeren echter expliciet te stellen dat ze eigenlijk een hekel hebben aan keuze, individualisme en extravagantie. Een weerstand tegen keuzes is te vergelijken met een weerstand tegen de menselijke natuur, de wens naar keuzes is het gevolg van onze beschikking over een vrije wil. Een ieder die een ander een puur individuele keuze wenst te verbieden, loopt hand in hand met de overheid en flirt met de dictatuur. Vanuit religieuze hoek is er weerstand tegen individualisme omdat dit een gevolg en aanjager is van commercie. De keuzes maken mensen meer bewust van hun eigen voorkeuren en dit zal de markt weer beïnvloeden, hetgeen de keuzes weer zal verruimen. Als laatste is er de weerstand tegen extravagantie, vooral in Nederland is dit een zeer aanwezig sentiment denk aan het spreekwoord ‘’doe normaal dan doe je al gek genoeg’’.

    Een gedeelte van de weerstand is te verklaren uit het feit dat mensen regelmatig extravagant voor zwak aan zien. We zouden een nieuwe jonge generatie van mietjes zijn en slappelingen, maakt dat de enorme ladingen kritiek op fenomenen als Cristiano Ronaldo, Justin Bieber en Lady Gaga terecht?

    Ik signaleer hier een cruciale denkfout , de vrijheid om extravagant te zijn en de mogelijkheden hiermee geld te verdienen, zijn de verdiensten van een vrije maatschappij. De mate waarin mensen vrij zijn zichzelf uit te drukken, weerspiegelt de (mentale) vrijheid in die maatschappij. Het is niet mijn bedoeling om de terechte kritieken op zwakheden van het westen te bagatelliseren maar ik stel enkel dat extravagantie en commercie niet de vijanden zijn, het zijn de pijlers die hoop geven.

    Mijn hoop voor een herontdekking van westerse waarden zal afnemen als Cristiano onder de kritiek bezwijkt, Justin Bieber zwicht voor bedreigingen of Lady Gaga niets meer kan bedenken om te provoceren. Een land zonder extreme uitingen van individuele expressie is of een dictatuur of een dictatuur in wording. Het enige systeem dat individuele expressie kan faciliteren is het kapitalisme. Door de commercie, de aandacht voor handel en het winstoogmerk is de wereldwijde verspreiding van creativiteit een feit.

    Het is een zeer bewuste aanval op het kapitalisme wanneer de critici van commercialisering spreken over de ‘’verwoestende’’ werking van de commercie. Ze bedoelen ‘’de verwoestende werking van keuzes, vrijheid en individuele expressie’’.

    Zelden zal een maatschappelijk systeem zoveel welvaart hebben gecreëerd en rechten gewaarborgd als het kapitalisme en zelden zal de weerstand groter zijn geweest. Het sociale systeem waar creëren voorrang krijgt boven de status quo en simpelweg slopen(nihilisme) zal enkel weerstand ondervinden van hen die bang zijn buiten de boot te vallen in een vrije maatschappij. De goede ambtenaar verdient waardering en de gedisciplineerde soldaat erkenning, de uitvinders en de artiesten verdienen de bewondering.

    De spirituele waarde die we halen uit de prestaties van atleten en muzikanten die het beste zijn op hun gebied is een toevoeging aan ons leven niet te vergelijken met elke andere impuls. Menselijke perfectie zien in praktische uitvoering is het geschenk dat we ontvangen van deze helden die enkel in ons soort maatschappij zo kunnen floreren. Enigszins gechargeerd waag ik me aan de stelling dat het succes van ‘’Gangnam Style’’ de toenadering tussen het westen en het verre oosten belichaamde, meer dan welk politiek verdrag zou kunnen.

    Dit glamoureuze aspect van onze cultuur zegt: ‘’Wij houden van het leven en luxe hoort de norm te zijn, niet de uitzondering’’. Vergelijk dit idealistische wereldbeeld met de opvatting dat het menselijk leven een aaneenschakeling is van lijden. Deze doctrine die zijn oorsprong kan vinden in religie(originele zonde) of socialisme(opoffering aan een collectief), bedreigt onze westerse waarden.De sportwereld en de entertainment-industrie vormen een belangrijke factor in het voortbestaan van het westen. Alleen in deze twee velden worden geld, prestaties en erkenning nog gezien als goede zaken.

    In de woorden van Lana del Rey: ”Money is the anthem of succes”, en ”Money is the reason we excist, everybody knows it is a fact.”(National Anthem)

    Instituten als de Champions League, de Grammy’s, de Oscars en ja ook in mindere mate the Voice(of Holland) zijn om deze reden het koesteren waard. Vrije maatschappijen worden niet gekenmerkt door militarisme of religie maar door individuele expressie van de vrije wil. Als we deze waarde kunnen herontdekken zijn we met recht vrij en onverveerd.

    Yernaz Ramautarsing.

    De vakbond in strijd met de werkelijkheid   14

    Vakbond FNV bondgenoten staat op het punt om een nieuwe voorzitter aan te stellen, tijd voor de rest van ons om eens goed te beschouwen waar de vakbond voor staat, en nog belangrijker waar zij tegen strijden.

    Ik ga het niet hebben over wie de nieuwe voorzitter wordt (Corrie van Brenk of Ton Heerts), dat is niet fundamenteel voor de beoordeling van de vakbond. De onderliggende principes zijn dat wel en die liegen er niet om.

    De FNV is voor het recht op arbeid, bescherming tegen werkloosheid en gelijk loon voor gelijke arbeid. Dit klinkt allemaal nobel en iedereen gunt een ander werk voor een eerlijk loon. Maar de FNV is niet nobel, niet in haar principes en niet in haar praktische uitvoering.

    Er bestaat niet zoiets als een recht op arbeid, dat zou namelijk suggereren dat je arbeid kan eisen, het is immers je recht. Hoe ziet dat eruit arbeid eisen? In de praktijk gaat het als volgt. Als een groep groot genoeg om politici bang te maken bepaalde arbeid eist zal de FNV deze mensen als democratisch onderpand inzetten in haar onderhandelingen met de overheid. Ze zal de overheid ”adviseren” om te investeren in een bepaalde sector om banen te ”garanderen”. Werkt de overheid niet mee dan volgen er stakingen en demonstraties.

    Maar nog liever dan de met de overheid bindt de FNV de strijd aan met een groot bedrijf. Als er massaontslagen dreigen schiet de FNV in de verdediging en rennen ze naar de overheid voor hulp. De vakbond gijzelt de Nederlandse arbeidsmarkt omdat ze nog steeds een een marxistisch kinderlijk beeld hebben van kapitalisme. Ziet u, de FNV is voor arbeid maar niet voor de markt, ze zijn voor inkomen maar niet voor handel, ze zijn voor rechten maar tegen vrijheden.

    De macht van de FNV is groot vergis u niet, hun stempel op het vorige maand afgesloten ”sociaal akkoord” was groot met alle negatieve gevolgen van dien.

    Voorbeeld: In het nieuwe sociale akkoord wordt flexwerken aan banden gelegd. De FNV is tegen flexibele contracten omdat het een bedreiging vormt voor de contracten van hun eigen leden. De liefde voor arbeid wordt overstemt door haar haat voor de markt.

    Voorbeeld: In het nieuwe sociale akkoord worden gouden handdrukken geschrapt. De FNV is tegen gouden handdrukken en stelt voor dat iedere werknemer een ”handdruk krijgt gebaseerd op het aantal gewerkte jaren tot een maximum van 75 000. Zie hier, niet een handdruk gebaseerd op prestaties maar enkel op senioriteit. De FNV houdt van inkomen maar niet als dat gebaseerd is op hoe goed iemand zijn werk doet.

    Voorbeeld: De FNV heeft in het sociale akkoord het volgende afgedwongen. Een verplichting voor alle werkgevers gezamenlijk om minstens 100.000 arbeids-beperkten in dienst te nemen. De werkgevers krijgen daarvoor een paar jaar de tijd. Als ze zich niet aan de afspraak houden komt er alsnog een quotum.

    Gehandicapten hebben volgens de FNV dus ook recht op een baan, dat wil zeggen bedrijven kunnen worden verplicht om gehandicapten aan te nemen. Zie wederom dat de FNV geen enkel respect heeft voor eigendom en de wens daar zelf over te beschikken. De rechten van de werknemer staan voorop en de vrijheden van de werkgever zijn voor de FNV niets waard.

    Drie voorbeelden uit het door de overheid en de FNV bejubelde sociaal akkoord tonen de ware aard van deze alles behalve nobele en in feite kwaadaardige organisatie. Het klopt dat de FNV strijdt tegen, marktwerking, globalisering en alle andere vormen van onzekerheid op de markt maar dat raakt de essentie niet. De vakbond strijd tegen de werkelijkheid, tegen een wereld waar mensen liever flexibele contracten hebben, een wereld waar mensen niet wensen te worden gedwongen om individuen in dienst te nemen. Elke ontwikkeling van de markt sorteert winnaars en verliezers en daar moet de FNV mee zien te leven, net als de rest van ons.

    De FNV heeft 1,2 miljoen leden, nog geen 10 procent van de beroepsbevolking is lid maar ze wanen zich en acteren met succes een partij te zijn met 30 zetels in de Tweede Kamer.

    Als de vakbond een private organisatie was zonder politieke invloed dan was de door hun aangerichte schade niet groot geweest en dan had zij zich kunnen concentreren op haar legitieme taak. Een vakbond kan wel legitiem zijn, zonder het pistool van de overheid als hulpmiddel. De lafheid van onze politieke leiders werd bij het afsluiten van dit sociale akkoord nogmaals bevestigd. Rutte toonde niet het karakter van bijvoorbeeld Margareth Thatcher, de vrouw die de macht van de vakbeweging in Engeland heeft gebroken en daarmee een toekomst voor haar natie mogelijk maakte.

    De FNV is een belangengroep die zich verzet tegen vrije markten, prestatie-beloning en zelfbeschikking. Het wordt tijd om ze als zodanig te identificeren, het wordt tijd om weerstand te bieden aan deze ”witteboord-gangsters” in minder dure pakken, de gijzeling van de Nederlandse arbeidsmarkt heeft reeds te lang geduurd.

    De vakbond verdient geen respect maar minachting, ze vermindert onze welvaart en vrijheid iedere dag. De achterstand die we oplopen ten opzichte van ons potentieel is te groot om te bevatten. De strijd waar we getuige van zijn is die tussen de producent en de parasiet, ik sta aan de kant van de civilisatie en steun de producent, de vakbond heeft haar keuze voor om te parasiteren ook bewust gemaakt.

    Vrije markten zijn in essentie een uiting van de werkelijkheid en datzelfde geldt voor de invulling van die markten. Als de leden van de FNV in een parallel universum willen verblijven is dat hun vrijheid maar niet in ons land en zeker niet van ons geld.

    De auteur is objectivist en aanhanger van de filosofie van Ayn Rand en student Politicologie aan de Universiteit van Amsterdam. 

    Volg Yernaz op Twitter: @YerRamautarsing

    Onze bevrijder van Duits bloed   30

    Nederlanders opgelet! Het debat over onze staatsinrichting en in het bijzonder de monarchie heeft een serieuze en gevaarlijke vorm aangenomen. Het monarchisme presenteert zich tegenwoordig anders dan voorheen. Niet langer beweren de meeste Nederlanders dat ze eigenlijk niet voor een monarchie zijn, maar ook geen behoefte hebben aan verandering. De monarchist is vandaag de dag steeds vaker een persoon die zich geenszins lijkt te schamen voor zijn steun aan de Koninklijke familie, er is geen slag om de arm of nuance te bekennen. In het beste geval kunnen ze een ceremonieel koningschap accepteren maar in toenemende mate zijn er monarchisten die meer macht voor de monarch wensen!

    Ook onze nationale politiek gaat als product van de maatschappij mee in de malaise. Slechts een magere 10 procent van de Kamerleden weigert een nieuwe eed aan de aanstaande koning af te leggen. Onze volksvertegenwoordiging kent vele socialisten, liberalen (in naam) en niet veel christelijke politici. Het is opzichtig hypocriet dat socialisten en liberalen een staatshoofd accepteren op basis van erfopvolging.

    De oorzaak van deze droevige stand van zaken is een nagenoeg totaal gebrek aan ideeën binnen de huidige partijen. Er zijn geen principes meer, enkel standpunten.

    Het is voornamelijk de vooraf ingeschatte ‘’electorale waarde’’ die de positionering van een partij zal bepalen. De monarchie afschaffen is electoraal te gevaarlijk en het kost ook nog eens teveel moeite. Politici die nog een greintje aan schaamte kennen gebruiken de volgende twee argumenten om de monarchie te rechtvaardigen:

    1 We kennen in Nederland grotere problemen dan de monarchie.”

    2 ”Beatrix heeft haar werk heel goed gedaan.”

    Het probleem met deze twee ‘’pragmatische’’ argumenten is dat ze allebei vals zijn op twee niveaus. Ten eerste is er altijd een groter probleem, en ten tweede gaat het debat niet om de persoon maar de functie. Niet alleen geven deze politici geen argument voor de speciale positie van de monarch, ze verschuilen zich liever achter grotere problemen. Daarmee erkennen ze in feite dat de monarchie een probleem is. Alle argumenten voor de monarchie zijn grofweg onder te verdelen in drie categorieën.

    1 Wilde speculatie( onmogelijk te bewijzen of te ontkrachten)

    De monarchie zorgt voor….verbinding, troost, hoop, identiteit, vrede, welvaart, zegen Gods, houvast,

    2 Persoonlijke emotie als standaard( anekdotes of waardering van koninklijke individuen)

    ”Beatrix heeft het heel goed gedaan.” ”Willem Alexander is er klaar voor.” ”Maxima is een rolmodel.”

    ”Ik houd van traditie’.’ ”Ik vind de pracht en praal mooi.” ”Zonder koning is het zo saai,we mogen van geluk spreken dat we een monarchie hebben, andere landen zijn jaloers op ons.”

    3 Kritiek op alle niet-monarchieën. (vals alternatief)

    ”Republieken zijn niet perfect.” ”Een president kost ook geld.” ”Politici verdelen het land in tegenstelling tot monarchen.” ”Politici zijn niet neutraal, monarchen wel.”

    Hoe moeten de rationeel denkende Nederlanders hierop reageren? Je zou er bijna moedeloos van worden. Onze staatsinrichting wordt gegijzeld door een vermeende meerderheid van niet-democratische anti-nationalistische Nederlanders. Laat een monarchist er nooit mee wegkomen zichzelf socialist, liberaal, nationalist of democraat te noemen, ze liegen namelijk. Er is geen aantoonbaar belang voor Nederland om de monarchie in stand te houden. De enige belangen die worden gediend met het voortzetten van dit beschamende toneelstuk zijn die van de Koninklijke familie zelf en hun groupies.

    Het is een staaltje belangen-politiek waar Henk Krol zijn vingers bij af likt.

    Wij Nederlanders die houden van dit land en en geloven in gelijke rechten voor een ieder kunnen in onze minderheidspositie slechts één wapen inzetten: Morele veroordeling.

    Laat nimmer na een monarchist te laten weten wat je morele oordeel is over de monarchie en monarchisten, Het is een geen middel voor korte termijn, maar veel keuze hebben we niet. Deze ronde is voor de monarchisten. De volgende kans komt mogelijk pas over 30 jaar en dan moeten we hopen op de lange termijn gevolgen van ons oordelen.

    Het is hoog tijd dat alle republikeinen uit de kast komen, spreek je uit! We moeten ervoor zorgen dat de monarchist bij zichzelf te rade gaat, dat hij of zij zijn verliefdheid voor deze (Duitse) familie-leden kan laten rusten.

    We zullen ze nooit begrijpen maar we kunnen ze wel helpen zichzelf te genezen en dat is weer in ons belang. Houd de monarchist een spiegel voor en dit land heeft nog een kans om haar rationele staatsinrichting te herontdekken.

    Maar ook de republikeinen verdienen een portie kritiek, nimmer was een verzet tegen een achterlijk instituut zo inspiratieloos. ”Weg met de monarchie, het is 2013”, wat betekent die slogan precies? Waarom mag een monarchie specifiek in 2013 niet? Waren er andere jaren waarin de monarchie wel juist was? Dit zogenaamde ”futuristische” argument is sympathiek in essentie maar intellectueel onmachtig. De essentie is dat de mens met de tijd vooruit gaat en daarvoor zijn de republikeinen te prijzen. Het morel argument tegen de monarchie is echter universeel en tijdloos. GroenLinks noemde de wet tegen majesteitsschennis ook ”niet van deze tijd” en ze maken dezelfde fout.

    Een monarchie schendt individuele rechten, dat deed het vroeger en dat doet het nu ook. Een monarchie maakt mensen vanaf de geboorte ongelijk in rechten en behandeling door de overheid. De toekomstige koning van Nederland is mogelijk beter voor dit land dan ik en velen met mij hadden kunnen vermoeden. Hij stelt dat mensen hem mogen aanspreken zoals ze wensen en ook dat een ceremonieel koningschap te bespreken valt. De reacties van de monarchisten waren typerend, ze vonden het ”vreselijk jammer” dat de prins niet per se Majesteit wenste te worden genoemd. Zo bizar is dit debat aan het worden, de toekomstige monarch beschikt over meer realiteitszin dan de groupies die hem aanbidden. Op het moment dat de aanhangers van een vorst meer megalomane trekken vertonen dan de vorst zelf weten we dat we te maken hebben met een aflopend verhaal. Laat Willem Alexander voor dit land doen wat zijn moeder heeft nagelaten, laat hem dit land bevrijden van de erfenis van zijn voorvaderen en geef ons de republiek terug.

    Volg Yernaz op Twitter@YerRamautarsing.

    Henk Krol: de kwade genius van het Binnenhof   23

    De recente opmars van 50-plus in de peilingen en de forse toename van haar ledenaantal maken van partijleider Henk Krol de nieuwe rijzende ster van onze nationale politiek. Henk Krol is de kampioen van de ouderen en de rest van Nederland dient daar rekening mee te houden, hierdoor zijn senioren weer een specifieke politieke factor geworden. Deze recente ontwikkelingen spelen zich af binnen de kaders van de wet maar zijn daarom niet minder moreel verwerpelijk. Henk Krol, de partij 50+ en hun politieke boodschap belichamen de ultieme degradatie van ons politieke bestel, ideeën en principes zijn ”uit”, belangen en doelgroepen zijn ”in”.

    Laten we kijken naar het centrale doel van 50+: ”Opkomen voor ouderen” is hun streven.

    In het partijprogramma tracht men deze openlijke discriminatie op leeftijd goed te praten door te wijzen naar het bestaan van groene partijen en de partij voor de dieren, maar deze vergelijking gaat mank. Groene partijen vertegenwoordigen niet werkelijk de natuur, de natuur heeft geen stem. De partij voor de dieren vertegenwoordigt naar eigen zeggen dieren, die hebben hier geen mandaat voor gegeven, want daar zijn ze niet toe in staat. Het ligt heel anders voor 50plus die mensen wil vertegenwoordigen die al reeds de mogelijkheid hadden om te stemmen, het is dus van een totaal andere orde. Het is niet per definitie immoreel als een politieke partij discrimineert, en het is essentieel voor het overleven van elke partij om enig onderscheid te maken tussen mensen. De belangrijkste vraag is op welke gronden vindt deze discriminatie plaats?

    In de wereld van Henk Krol is het belangrijkste onderscheidende aspect tussen burgers de leeftijd, niet de ideeën, levenshouding, religie, arbeidsethos of andere ”gekozen” kenmerken maar simpelweg de leeftijd. Nu wordt nergens in het programma gesproken over een vermeende superioriteit van ouderen maar zijn de ouderen juist de slachtoffers van de ”niet-ouderen” en is deze partij er om te helpen. De gecreëerde beeldvorming van ouderen als ”genegeerde groep” dient ertoe de partij en haar discriminatie te legitimeren tegenover haar eigen doelgroep en de rest van Nederland.

    De partij zegt echter met haar plannen die ouderen moeten bevoordelen en ontzien ”in feite” wel dat ouderen superieur zijn of dat ze het speciale recht hebben anders te worden behandeld door de overheid. Het meest concrete voorbeeld hiervan zien we terug in het recente sociale akkoord waar het resultaat is dat ouderen een hogere ontslagvergoeding krijgen dan ”niet ouderen”.

    Er twee zijn manieren waarop deze partij het al reeds wankele politieke systeem een gradatie slechter heeft gemaakt dan voor haar bestaan.

    1 Nederland heeft er weer een ”slachtoffer-partij” bij, Na GroenLinks(milieu), PvdA(arbeider), SP(niet-rijken) en PvdD(dieren) nu dus 50plus. Het is een ijzeren regel dat zij die zich slachtoffer voelen denken recht te hebben op een compensatie, deze compensatie moet in de regel door anderen worden gefinancierd. Het resultaat van de toetreding van 50+ tot de Eerste en Tweede Kamer zal zijn meer privileges, en deze gaan altijd ten koste van een ander(anders waren het geen privileges). De onhoudbaarheid van een systeem gebaseerd op speciale behandelingen wordt met de komst van deze nieuwe partij nog duidelijker, privileges creëren namelijk de voedingsbodem voor nog meer speciale behandelingen van specifieke doelgroepen. Het kost de belastingbetaler jaarlijks miljarden om al deze lobbygroepen in de vorm van politieke partijen tevreden te houden. Het wrange is echter dat dergelijke partijen nooit tevreden zijn, het probleem is nooit opgelost omdat dit het bestaan van de partij zou ondergraven. We komen zelfs in de paradoxale situatie terecht waar de partij die beweert het probleem te willen verhelpen het meest gebaat is bij continuering van de problematiek. Het is dan ook geen toeval dat al deze partijen hebben gekozen voor een onuitputtelijke bron van slachtoffers, er zal altijd een milieu zijn en datzelfde gaat op voor arbeiders, niet-rijken, dieren en ouderen.

    2 De Nederlandse politiek wordt in steeds toenemende mate gedomineerd door een strijd van belangen, er is steeds minder sprake van een strijd der ideeën. De eerlijk gebiedt me te zeggen dat Henk Krol en het kwaad dat hij Den Haag binnensmokkelt niet alleen verantwoordelijk zijn voor deze kwalijke ontwikkeling, ze zijn er het product van. Alle andere partijen maken schuldig aan belangenpolitiek, maar geen enkele zo expliciet, na het succes van 50plus zijn we de schaamte schijnbaar voorbij. Henk Krol geeft ons een inkijk in onze toekomstige politieke werkelijkheid.

    Het is nu enkel wachten op de volgende groep die zich slachtoffer voelt en bepaald beleid in het eigen voordeel wenst te bepalen, zullen dat moslims zijn? Of jongeren?

    Wanneer het primaire doel van een partij is belastingcenten binnenhalen staat het nationale belang niet voorop als überhaupt aanwezig. Je kan niet met droge ogen beweren Nederlanders gelijk te behandelen als je expliciet hebt gesteld dat je ouderen beter gaat behandelen.

    We kunnen concluderen dat er is in Nederland blijkbaar geen ruimte is voor een partij die niet als hoofddoel heeft het graaien uit het budget van de overheid. Henk Krol verklaart de politieke oorlog aan iedereen die niet oud is en politiek Den Haag ziet geen kwaad. Ze veroordelen Krol niet, ze bewonderen hem en dat zou ons de grootste zorg moeten baren.

    De meest doeltreffende manier om de belangenmolen te stoppen is door simpelweg het geld dat beschikbaar is te verminderen. Partijen die af willen van de belangenpolitiek dienen consequent tegen elke inmenging van de overheid in de economie te stemmen want elke interventie creëert een nieuw privilege. We moeten ons geen illusies maken en beseffen dat een dergelijk scenario nog onwaarschijnlijker is dan water dat naar boven stroomt, toch hoop ik oud genoeg te worden om die dag mee te maken.

    Nederland, overheidsparadijs   39

    Nederland maakt zich schuldig aan een wandaad! Dat stellen onder meer Tweede Kamerleden Jesse Klaver (Groenlinks) en Diederik Samsom (PvdA), Nederland mag geen belastingparadijs zijn, dat is hun boodschap. Ze weten zich gesteund door sociaal-geograaf Ewald Engelen(UvA) en door de makers van tegenlicht(VPRO).

    Het Nederlandse belastingstelsel, dat voor de eigen burgers allesbehalve een paradijs is biedt multinationals de kans om veel geld over te houden van hun winsten door hier hun brievenbus neer te zetten. Dit levert de Nederlandse staat jaarlijks circa 1,5 miljard op. Het probleem is volgens bovengenoemde heren dat andere landen belastingen mislopen dankzij onze aantrekkelijke tarieven.

    Ik spoel de band even terug: Het is kwalijk en onrechtvaardig dat de staat geld opstrijkt terwijl andere landen dat geld niet ontvangen. De wereldwijde belastingdruk neemt dankzij ons beleid een beetje af en dat zou andere landen geld kosten.

    De tegenstanders van ons ”belastingparadijs” zijn bereid om onze soevereiniteit weg te geven zodat we niet langer een voordeel hebben ten opzichte van andere landen. Jesse Klaver stelde voor dat voortaan de EU de belastingtarieven moet bepalen. Er bestaat blijkbaar geen Nederlands belang maar alleen een continentaal of wereldbelang en wij hebben ons daar maar naar te schikken. Naast deze moraliteit van zelfopoffering en volgzaamheid rammelt de gedachtegang ook economisch. Klaver vloog voor een tweede maal uit de bocht toen hij stelde dat de Zuid-Europese landen die nu onze steun ontvangen met dit misgelopen geld onze steun mogelijk niet nodig zouden hebben.

    Het antwoord op de crisis veroorzaakt door corrupte, logge overheden was minder groot geweest als ze gewoon meer geld hadden gehad om te verspillen? Klaver is niet in staat te begrijpen dat als alle landen hogere tarieven zouden hebben die multinationals hier niet zouden zijn, of minder winstgevend want ze houden minder over. Deze bedrijven zouden dan minder investeren in innovatie en als gevolg minder banen creëren. Er is dus geen sprake van geld mislopen, de reden dat het geld er überhaupt is hebben we te danken aan dit lage tarief. In de werkelijkheid zijn er meerdere landen met dergelijke regelingen dus zou een verhoging in Nederland enkel leiden tot een verschuiving ”ons geld” naar Luxemburg. Het is de domste vorm van opoffering denkbaar, jezelf schaden en ook nog eens niets doen aan het vermeende probleem.

    Waarom willen deze linkse figuren zo graag van deze inkomsten af? Het antwoord is dat dit een principieel punt is voor links, ze willen een schoon geweten, overheden geld onthouden is immoreel. Ons geld is niet van ons maar van de overheid en niemand moet durven om zoveel mogelijk over te houden van de eigen productie, het is namelijk onze productie. Deze mensen spreken over rechten maar ze bedoelen toestemmingen. Ons eigendom is niet van nature van ons maar enkel bij gratie van de overheid die ons geld beter kan besteden dan wijzelf. Kort samengevat: Meer geld naar de overheid is goed, meer geld naar private individuen is slecht. Alleen zo een morele code kan Samsom ertoe brengen om te zeggen dat er hier sprake is van een ”misstand”. Eens in de zoveel tijd komt dit onderwerp op de politieke agenda en meestal is een meerderheid ver weg, maar met de PvDA in de regering is alles anders. De overheidshyena’s ruiken bloed en hun strooptocht is net begonnen.

    Dat links graag belastingen wil verhogen viel te verwachten, interessanter is om te zien hoe de partijen die beweren voor een vrije markt te zijn reageren.

    De PVV diende een motie in met als doel om ”de term” belastingparadijs in de ban te doen, ze werden hierbij gesteund door de VVD en daarmee hield het op. Niet één politicus stond voor nationale soevereiniteit, vrije markten en eigendomsrechten. Geen kritiek op het verhogen van belastingen, geen verdediging van multinationals die dit land geld opleveren, geen enkele weerstand viel te noteren. Er was wel bijval, Hans van Baalen wilde van deze ”window of opportunity” gebruik maken door te stellen dat de Nederlandse overheid druk moet uitoefenen op andere landen die Nederlandse bedrijven toestaan belasting te ontwijken. Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig.

    Dit is hoe Nederland socialiseert, of het nu via de EU moet of via het Rijk. Socialisten spreken vrijuit over hun ideaal en de tegenstanders krijgen geen principieel weerwoord over de lippen. Wanneer heeft u voor het laatst een lid van de Tweede Kamer het woord kapitalisme horen gebruiken op een positieve manier? Vergelijk dat met hoe vaak het gaat over de armen, de zieken en de onterecht als zielig beschouwde kleine ondernemers. Pas wanneer we in in dit land politici krijgen die in staat zijn om vrije markten en eigendomsrechten moreel en praktisch te verdedigen hebben we een kans om de macht van Brussel en den Haag te weerstaan. Tot die tijd rest ons slechts overleven in Nederland het overheidsparadijs.

    Revival of the fittest   10

    Het kapitalisme wordt door voor en tegenstanders vaak omschreven als het systeem waarin enkel de sterken zullen overleven” de zogenoemde ”survival of the fittest”. Is deze bewering waar en is een dergelijk systeem wenselijk?

    Om tot een bevredigend antwoord te komen dienen we eerst de huidige interpretatie van dit principe te begrijpen. De dreiging van een ”survival of the fittest” dient mensen af te schrikken, tenminste dat is het doel van zij die de term gebruiken. Deze politici en opiniemakers zijn heel duidelijk in hun weerstand tegen zo een maatschappijvorm. In hun ogen leidt het kapitalisme tot ”oneerlijke concurrentie, is marktwerking in het voordeel van de rijken en zal het leiden tot de afbraak van maatschappelijke instituties. Het is blijkbaar onrechtvaardig als de de sterken zullen overleven, is het beter dat enkel de zwakkeren overleven? Als we naar Jezus Christus luisteren komen we wel tot die conclusie, “’de armen, zieken en de melaatsen zullen de aarde erven”.

    De huidige commentatoren zullen niet ontkennen dat het overleven van de sterken bij de ware aard van de mens hoort maar ze willen iedereen gelijk maken ongeacht, karakter, gedrag en talent, ze wanen zich halfgoden op de Olympus in staat om de elementen te bevechten. Ze geven niet hoofdzakelijk om de armen, de zieken of het milieu, het is hun doel om de menselijke aard te misvormen naar hun onmenselijke ideaal.

    Het woord ”fittest” moet niet worden vertaald als sterk maar als ”meest geschikt”(om te leven op aarde) Waar in vroegere tijden brute kracht de doorslag gaf in menselijke omgang zien we in de moderne westerse wereld dat andere capaciteiten vele malen belangrijker zijn om persoonlijk succes te behalen. Denk aan het belang van intelligentie, creativiteit en doorzettingsvermogen, geen van deze capaciteiten hebben ook maar iets te maken met brute kracht. Zij die beweren zich werkelijk te bekommeren om de (fysiek) zwakkeren zouden marktwerking en modernisering moeten toejuichen. En stelt uzelf eens de vraag : Hoe hebben we ons zo ver kunnen ontwikkelen? Het antwoord is dat wij in het westen de ”survival of the fittest” het meest dicht hebben benaderd.

    De huidige interpretatie van het ”survival of the fittest” principe is dus incorrect en dit leidt tot verwarring over de ware natuur van het kapitalisme en haar positieve invloed op menselijke ontwikkeling. Onder deze vele zegeningen van de markt rekenen we de industriële revolutie, processen van automatisering en als kroon op onze vooruitgang de opkomst en ontwikkeling van het internet. Nooit eerder kende de wereld zoveel welvaart, niet eerder maakten technologische innovaties ons leven zo comfortabel. Voor de eerste maal in menselijke geschiedenis is er zoveel informatie beschikbaar voor zo een grote menselijke populatie. Dit alles hebben we te danken aan de ”meest geschikte” onder ons, ondanks alle tegenwerking die ze hebben gekregen van de minst geschikten onder ons en de overheid..maar ik val in herhaling..

    Ik pleit voor ”revival of the fittest” een morele belofte dat we onze ware aard als egoïstische en rationele wezens zullen herontdekken en omarmen. Niet langer hoeven we het te accepteren dat het in Nederland heersende morele mantra luidt dat geven beter is dan verdienen, dat het belang van anderen boven je eigen belang gaat. Wees er trots op in dat gedeelte van de wereld te wonen waar je meer kans hebt om rijk te worden met de inhoud van je brein dan met die van een geladen revolver.

    The survival of the fittest staat onterecht synoniem voor geweld, chaos en onrechtvaardigheid. The revival of the fittest staat voor productie, creativiteit en individuele rechten. Aan een ieder van ons de keuze: Is de mens incapabel en barbaars of heldhaftig en rationeel? Heeft de mens een moreel kompas gebaseerd op principes of zijn we impulsieve hedonisten op zoek naar de volgende high?

    Volg mij op Twitter.

    Yernaz geeft op 12 april een preek bij de Filosofie Nacht. Zie voor meer informatie Filosofie Magazine.

    Variaties op één thema met Dwars, JOVD, JS, JD, en Rood   4

    Hoe zal de toekomstige politieke elite van Nederland verschillen van de huidige leiders? Een antwoord dacht ik te vinden bij het grote PJO (Politieke Jongeren Organisatie) debat van Studenten Vereniging Machiavelli in Amsterdam.

    De avond ging van start met vraag aan het publiek over de monarchie en haar bestaansrecht.  Een grote meerderheid van de in totaal 48 bezoekers was voor de republiek, hierover later meer.

    De eerste van de zes stellingen betrof het belang van Europese samenwerking. Geen van de sprekers week hier af van de consensus die stelde dat Europese samenwerking ‘’heel belangrijk’’ en zelfs ‘’cruciaal’’is voor Nederland. ‘’Het Europese belang is het Nederlandse belang en vice versa’’, weten we dat ook weer. De Jonge Socialist stelde dat de handelsbarrières tussen de EU en de rest van de wereld goed waren om een wel heel bijzondere reden. Hij was bang dat Nederlandse boeren vanwege hun expertise arme boeren uit arme landen zou wegconcurreren. Wat is er mis met Nederlanders die het beter doen dan buitenlandse bedrijven vroeg ik verontwaardigd? Hij wees op de grote verschillen tussen arm en klein en dat deze barrière de kloof niet vergoot. Een oplettende dame uit het publiek wees hem er fijntjes op dat juist de Nederlandse boeren zich zorgen moeten maken om de opmars van goedkopere buitenlandse boeren. Het beleid dat volgens de JS dus arme Afrikaanse boeren moest beschermen werkte juist in de andere richting dan hun bedoeling was. Het beschermde die verschrikkelijk productieve Nederlandse boer en dat was natuurlijk niet de bedoeling.

    De mooiste uitspraak van de avond kwam op naam van de vertegenwoordiger van Rood, hij stelde dat ontwikkelingssamenwerking arme landen in staat stelt op de wereldmarkt te concurreren en dat dit woord bij de JOVD en de VVD in hun programma ‘’vaak voorkwam’’ en dat hij daarom hun weerstand niet begreep.

    De JOVD spreker Tom Leijte week enigszins af door een sceptische noot te kraken en de spreker van ROOD was sceptisch over elke samenwerking die niet het collectiviseren en of verspreiden van eigendom als doel had. Daarna gingen we snel door naar buitenlands beleid en het belang van defensie. Één aspect stoorde me in deze discussie nog meer dan het opentrappen van deuren. Er werd gesproken over een Europees leger alsof dit een werkelijkheid is. Een Europees of EU leger is een fantasie en een ieder die iets anders beweert toont een schrikbarend gebrek aan enige kennis over internationale betrekkingen en defensiebeleid. In dit geval kan je niet zomaar alle Europese legers optellen bij elkaar om uitspraken te doen over een toekomstig samengesteld leger.

    Ik besloot het debat te stimuleren door te vragen naar de visies van de sprekers met betrekking tot de oorlog in Mali. Ook vroeg ik naar hun algemene visie op de aanpak van de radicale Islam. (deze vraag werd door de gespreksleider ‘’geparkeerd’’ en uiteindelijk ‘’vergeten’’). Zowel de Jonge Socialisten als de JOVD was voor interventie, volgens de JS woog het humanitaire aspect zwaar terwijl de pseudoliberalen van de JOVD het geopolitieke belang benadrukte. Rood viel op door op te merken dat Nederland zich buiten deze conflicten moet houden want ‘’we creëren onze eigen vijanden’’ al die rotzooi in de wereld is de schuld van het westen uiteraard, geen van de sprekers heeft het woord islam genoemd. Toen ik het onderwerp van de oorlog in Israel tussen Palestina aankaartte was er geen spreker bereid om een kant te kiezen of een uitgesproken mening te formuleren.

    De discussie over het elektronisch patiënten dossier (EPD) kwam niet op gang omdat te weinig sprekers wisten waar het werkelijk om ging waardoor de meningen vooral op giswerk berusten. Uitspraken als ‘’we zijn tegen omdat een slechte overheid het kan misbruiken’’ en repliek als ‘’Dat kan een slechte overheid nu ook al.’’ De volgende stelling over het sociaal leenstelsel presenteerde wel een meer significant verschil van inzichten. Rood was geheel naar verwachting tegen en stelde voor om geen JSF’s aan te schaffen en daarmee het onderwijs te financieren. Anne Zeven (vicevoorzitter van Dwars) maakte het nog bonter door te stellen dat de overheid studenten gewoon moet gaan betalen voor het volgen van onderwijs en wel om deze reden: ‘’Iedereen heeft gewoon recht op educatie.’’

    De Jonge Democraten waren er nog niet uit omdat ze niet over genoeg informatie beschikte. De partij met als kroonjuweel onderwijs was alleen voor als er allemaal scherpe randjes van het beleid af zouden gaan. Extreem lage rente, geen belemmering van de schuld voor het krijgen van een hypotheek, kort gezegd na deze ‘’sociale toevoegingen’’ is het plan niet veel anders dan het huidige systeem.

    Toen kwamen we aan bij het hoogtepunt van de avond, we zouden het allemaal gaan meemaken! De vertegenwoordiger van de Jonge Democraten zou de (ceremoniële) monarchie verdedigen tegenover de spreker van Dwars. Zelden heeft iemand zo een achterlijk standpunt moeten verdedigen voor een partij die claimt progressief(welke betekenis hebben woorden nog?) seculier en democratisch te zijn. Deze kansloze missie kwam tot een definitief einde toen Dwars de hypocrisie van de JD aantoonde door het standpunt betreffende de monarchie te vergelijken met de grote wens van de JD om een gekozen burgemeester te hebben. Dus wel een burgemeester verkiezen maar niet het staatshoofd? De bijdrage van Rood was dat bier net zoveel verenigende kracht had in Nederland als de monarchie en had daarmee voor het eerst op de avond eens gelijk.

    De conclusie is niet bijster positief, links blijft het westen de schuld geven voor terrorisme dat niet islamitisch mag worden genoemd en voor de grote verschillen in welvaart die deze wereld kent. D66 wil van twee walletjes eten, wel de studiefinanciering afschaffen maar vervolgens vervangen met een gesocialiseerd alternatief, wel een monarchie maar dan alleen ceremonieel. De JOVD is net als eenoog koning door als enige partij handel te presenteren als iets dat positieve gevolgen heeft. Nee principiëler kunnen ze het niet maken, wel wateriger.

    Republikeinen, maar dan alleen voor de vorm   30

    Ik word zo kwaad van Politieke partijen die normaal gesproken tegen de monarchie zijn, zoals de PVV of D66, die nu allemaal zeggen: “Dit niet het juiste moment is om het te hebben over de monarchie”. 

    Dit is het meest juiste moment der momenten om erover te beginnen! Welk ander moment zal juister zijn om het hierover te hebben? Welk ander moment dat we kunnen voorzien zal een betere gelegenheid bieden om het te hebben over hoe we onze staat besturen? Welke andere uitgelezen kans zal ons worden gepresenteerd om het grondig te hebben over de monarchie? Misschien domweg 3 jaar in Willem-Alexander’s termijn soms? De kroning van Willem-Alexander biedt de uitgelezen mogelijkheid voor een partij als d66, die claimt principieel voor een republiek te zijn, zover te krijgen om een motie in te dienen tegen de monarchie. Dat juist deze partij, die zoveel op zegt te hebben met democratische beginselen, nu zegt dat het tijd is om feest te vieren en niet te debatteren over de positie van de koning is hypocrisie van een nieuwe orde. Maar Pechtold vindt het heel belangrijk dat er ook tegengeluiden kunnen worden gehoord, Alexander jij hoort het tegengeluid te zijn! Jij zit daar van mijn geld met een partijprogramma dat rept over een republiek, doe je werk! Het is alsof je zou stemmen op de PVV om erachter te komen dat ze eigenlijk helemaal geen probleem hebben met de Islam, sterker nog ze willen meer Islam! Ze willen moskeeën financieren en het liefst een grotere stroom aan moslimimmigranten. Kunt u zich de stroom aan kritiek voorstellen die deze partij terecht zou krijgen? En vergelijk dat vervolgens met de doodse stilte wanneer het D66 en de monarchie betreft.

    De enige manier waarop D66 mijn vertrouwen ooit nog zou kunnen herwinnen, zou zijn door op dit cruciale moment in de geschiedenis van deze schone natie een blijk te geven van een principiële vezel in hun lijf. Alexander je hebt al zoveel krediet verloren en je zit electoraal aan je maximum. Wil je niet worden herinnerd als die voorzitter van een wazige middenpartij die tenminste op één helder moment deed wat juist was? Alexander ik vraag niet veel, enkel dat je niet tegen me liegt. Erken gewoon dat je een machtspoliticus bent zonder moreel kompas en een greintje principes. D66 moet ten behoud van de eigen relevantie een referendum eisen over de toekomst van de monarchie! 

    Ook de PVV stelt ernstig teleur. De partij van het grote benoemen is muisstil. De partij van geen taboes kiest het hazenpad. De partij van de rechte rug gaat door de knieën. Geert zegt dat er genoeg momenten zullen komen om dit punt op de agenda te zetten. Wanneer Geert? Waarom niet nu Geert? Ben je zo bang voor electoraal verlies als je nu principieel blijft? Meneer Wilders ik ben oprecht als ik zeg dat u zonder principes geen relevantie meer heeft. Ik erken dat uw kunde u zeker een plaats in de kamer voor de komende 20 jaar kan garanderen maar uw geluid zal verstommen en uw invloed zal afnemen. Dat is het pijnlijke van politici die claimen principieel te zijn en daarmee succes oogsten. De aftakeling van hun reputatie is zo veel harder omdat de verwachtingen veel hoger lagen. Geert wees reëel, je hebt te weinig steun om de islam aan te vallen zoals jij wilt, je strijd tegen de EU is zo mogelijk  nog eenzamer, oppositie tegen de monarchie kan je beste kaart zijn om te spelen. Het is een goed instrument om op de hypocrisie van de regeringspartijen te wijzen evenals een uitgelezen kans om het laffe D66 de grond in te boren. Dat levert je meer kiezers op dan die je mogelijk verliest. Weglopen uit een onderhandeling kan bewijs zijn van zwakte of van kracht, het aanvallen van een achterlijk 200 jaar oud instituut vereist moed. 

    Ik zie en lees niets over een publiekelijke verontwaardiging over de positie van deze beide partijen, waar is de kritiek? Waarom pikt Nederland dit? Alleen de SP lijkt principieel te zijn met twee Tweede Kamerleden die de nieuwe eed van trouw niet willen afleggen. Als een smaldeel van de SP de laatste electorale hoop is voor republikeins Nederland staat dat niet in verhouding met de weerstand onder de bevolking. Maar liefst 148 van de 150 Tweede Kamerleden hebben geen problemen met het zweren van een eed in naam van de nieuwe koning. Hoe het gros van deze politici zichzelf nog in de spiegel durft aan te kijken is mij en velen anderen een raadsel. Geert en Alexander spelen de vermoorde onschuld maar zij zijn hoofdverantwoordelijk voor het uitblijven van een politiek alternatief voor de monarchie. Zij weigeren op de momenten die ertoe doen de Nederlandse republikein een stem te geven. Beide heren zijn gewaarschuwd want een slang gaat op zijn buik tussen onkruid en ratten.

    Yernaz Ramautarsing is leider van het Nederlandse Ayn Rand Instituut. Volg hem hier op Twitter.

    Wiens brood men eet, diens woord men spreekt   49

    Ene Peter Breedveld is boos, PowNews doet niet aan journalistiek stelt hij, in reactie op Marie Hemelrijks verdediging van PowNews. Dit is natuurlijk een grove schande want zonder de oude vertrouwde journalistiek zouden we in dit land reddeloos zijn. Tenminste, dat denken figuren als Breedveld die het liefst zijn soort mensen ‘‘het nieuws’’ ziet maken. Hier komt Peter al snel in de knoop als hij beweert dat Breivik ‘‘nieuws maakt’’. Nee Peter, de handelingen van Breivik hadden nieuwswaarde, maar dat maakt hem geen nieuwsmaker! Is dat zo moeilijk te begrijpen?

    Deze kwestie draait om meer dan een andere opvatting van journalistiek. PowNews staat ergens symbool voor en Peter Breedveld symboliseert het tegenovergestelde. Het is alsof de twee in een gevecht zijn verwikkeld, maar het is geen strijd van vuisten, het is een strijd van levenshoudingen. Elke keer dat PowNews scoort, verliest Peter Breedveld en in zijn hoofd werkt dat ook andersom.

    Zelfs als PowNews een grote primeur heeft haalt Peter de schouders op, zelfs na een rechterlijke vrijspraak blijft hij PowNews besmeuren inzake de rel bij Buma-Stemra. Breedveld verliest alle geloofwaardigheid nadat hij stelt “iemand zo beschadigen dat ‘ie de handdoek in de ring gooit en zijn functie opgeeft heeft niks te maken met journalistiek’’. Jawel Peter, als de beschuldiging stand houdt in een rechtszaal is dat wel degelijk journalistiek. Ooit gehoord van Watergate?

    Waarom haten Peter Breedveld en mensen zoals hij Pownews zo hartstochtelijk?

    PowNews doet ze denken aan de tijd toen zij nog een donder gaven om deze wereld maar ze veel beter gekleed gingen, mooiere woorden spraken en welgemanierd door het leven gingen. Het bestaan van PowNews toont het complete failliet van onze (academische) intellectuele elite.

    Nederland is zo ver afgegleden in moreel en journalistiek opzicht dat we PownNws nodig hebben. Het is het laatste beetje waarheid op televisie. Deze waarheid mogen wij Nederlanders van Breedveld niet ten koste van alles ontdekken. We hebben wetten in dit land en daar houdt PowNews zich aan, en sinds wanneer mag een journalist niet balanceren op de rand van de wet mits de intenties zuiver zijn? Zie het voorbeeld van de burqa-fraude. En nee Peter, het gaat er niet om hoe groot de fraude was maar om het principe!

    De grootste waarde van PowNews in onze samenleving is dat zij zaken benoemen die iedereen met een stel hersens kan signaleren, maar niet de tijd heeft om te onderzoeken. Het zijn nieuwsberichten die de haren in je nek overeind doen staan, maar die wonder boven wonder nooit het NOS-Journaal halen. Politici en het overgrote deel van de pers liggen bij elkaar in bed. En ook in de journalistiek geldt de ijzeren wet ‘‘wiens brood men eet, diens woord men spreekt’’ en in het geval van politici en journalisten is dit een dubbelzijdig zwaard.

    Het is de hypocrisie, vooringenomenheid en morele lafheid van de rest van het journaille die kijkers naar Pownews leidt. Hoe meer politici blijven liegen, ambtenaren corrupt handelen en verslaggevers met water in de mond praten (Surinaamse uitdrukking), des te meer Peter Breedveld zich zal opwinden over de ‘‘Roze Khmer’’.

    Naast de inhoud verfoeit onze Peter ook de tactiek want die werkt averechts, zie Jorritsma en haar weigering van de omroep bij een persconferentie. Is dit een maatstaf om journalistiek aan af te meten? Ik zou zeggen dat om een goede journalist te zijn je in ieder geval op één plek niet meer welkom moet zijn.

    Vervolgens vergelijkt hij het werk van PowNews met dat van wijlen Theo van Gogh; een bizarre vergelijking om meerdere reden. Was Theo geen betere journalist dan Rutger? Zonder twijfel was hij beter maar hun werk is niet te vergelijken. Waar Rutger onwelwillende ambtenaren en gezagsdragers vragen stelt, interviewde Van Gogh uitgebreid zijn gasten die hiervoor toestemming gaven. De verwijzing naar Van Gogh is op het macabere af, omdat zijn werk en strijd juist in teken stonden van het vrije woord en hij maling had aan het establishment, dat Breedveld de hand boven het hoofd wil houden.

    Pownews draagt zijn maatschappijkritische houding in minder professionele vorm uit, maar het principe blijft overeind. Volgens Breedveld ligt het aan PowNews dat ze worden geweigerd als persmedium. Lag het dan ook aan Theo van Gogh dat hij werd vermoord? Is Van Gogh naar de maatstaf van Breedveld dan geen gefaalde journalist? Over één ding zijn Peter en ik het eens: journalistiek is een vak. Maar dat het simpel is om de drogredenen in de tirade van Peter Breedveld te ontdekken, kan een ieder met of zonder lelijk jasje aan en een microfoon in de hand, voor zichzelf uitvinden.

    Volg Yernaz Ramautarsing hier op Twitter.