Paul Cliteur (FVD): dit is Derk Jan Eppinks Europees realisme, een Europa van natiestaten

Prof. dr. Paul Cliteur is hoogleraar in Leiden, kandidaat Eerste Kamerlid voor Forum voor Democratie en schrijver van Theoterrorism v. Freedom of Speech  (2019) en A New Introduction to Jurisprudence (2019).

Bron: Paul Cliteur / De Dagelijkse Standaard
Foto: Prof. dr. Paul Cliteur is hoogleraar in Leiden, kandidaat Eerste Kamerlid voor Forum voor Democratie en schrijver van Theoterrorism v. Freedom of Speech (2019) en A New Introduction to Jurisprudence (2019). Bron: Paul Cliteur / De Dagelijkse Standaard

De kern van het nieuwe boek van Derk Jan Eppink, Eurorealisme, staat aan het begin en aan het eind. Maar daartussen krijgen we wel verdraaid veel leerzame en ook vermakelijke anekdotes over het Europese bedrijf gepresenteerd, waarover Eppink met humor, afstandelijkheid, ironie en soms ook wel met sarcasme boeiend kan schrijven.

Eppink is – zoals de ondertitel van het boek als aangeeft – voor een “Europa van natiestaten”. Dat is dus géén federaal Europa, ook niet een vaag soort Europa dat, hoewel men het woord “federaal” vermijdt, toch daar naartoe rommelt. Eppink is duidelijk: we moeten niet de ever closing Union hebben, maar de ever looser Union. De natiestaat, de nationale soevereiniteit, dient overeind te blijven.

De EU, het monster dat in feite de Europese geest vernietigt, moet het veld ruimen. Dat zal nog niet gemakkelijk zijn, want de Europese Unie heeft de attributen van statelijkheid aangenomen. “Als onafhankelijk land bestaat Nederland eigenlijk haast niet meer” (p. 8), schrijft Thierry Baudet in het voorwoord.

De Tweede Kamer is een bijwagen van Brussel geworden. Weliswaar zijn de plannen voor “De Verenigde Staten van Europa” in de ijskast verdwenen, maar zonder het zo te noemen worden die toch verwerkelijkt. Baudet stelt de zaak op scherp in het voorwoord:

“Willen wij, Nederlanders, Fransen, Duitsers nog onze eigen staat hebben? Willen wij, erfgenamen van Johan van Oldebarnevelt en Rembrandt, een lánd zijn, een natie, een eigen politieke sereniteit hebben, onze eigen geschiedenis maken, onze eigen verhalen vertellen, onze eigen beslissingen nemen? Of willen we dat geleidelijk opgeven en laten verwateren om vervolgens op te gaan in een institutioneel en bureaucratisch geheel waarin onze taal, onze democratie, onze economie en onze sociale samenstelling, ons rechtssysteem, ons belastingstelsel, ons onderwijs, enzovoorts, onderworpen zijn aan een Europees besluitvormingsproces en Europese regels en richtlijnen?” (p. 10).

Eppink benadrukt dat wie tegen de EU is niet tegen “samenwerking” behoeft te zijn. Die samenwerking dient echter wel gebaseerd te zijn op de instelling die de basis is voor democratische legitimiteit, namelijk de natiestaat.

Ook kan men heel goed “internationalist” zijn en tevens realist (p. 168). Gezonde concurrentie tussen machtscentra heeft een meerwaarde, zoals de geschiedenis van Europa heeft bewezen. “Als zo’n beetje het enige continent op aarde heeft Europa zich nooit onder centraal gezag laten stellen” (p. 170).

Pogingen daartoe door Karel de Grote, Karel V, Napoleon en Hitler hebben steeds schipbreuk geleden. Ook met de EU zal dat gebeuren. De spanningen binnen de EU vat Eppink samen als “Oost-Westconflict” en “Noord-Zuidconflict”. Het eerste conflict gaat over migratie. Het tweede over de muntunie.

De Europese Raad van regeringsleiders is het “vrijwel over niets meer eens” (p. 170). Zijn eigen model is dat van een samenwerking tussen natiestaten rondom het model van een open en vrije markt op basis van wederzijdse erkenning van producten.

Politiek doel voor de naaste toekomst: “stokken steken in de wielen van de EU-machinerie die meer macht naar Brussel zuigt” en voor wie dat “te negatief” klinkt: “voorstellen uitwerken die juist bevoegdheden doen terugkeren naar natiestaten”. Dit is “Europees realisme”.

Eppink maakt een onderscheid tussen het “hervormen van de EU” en zijn eigen Europees realisme. De EU van binnenuit hervormen is altijd op een fiasco uitgelopen. Het hervormen van de EU betekent namelijk bijna altijd meer EU. Wie in Brussel minder EU bepleit is een ketter (p. 38). Wat dient dan wel te gebeuren?

  1. Samenwerken om zoveel mogelijk tegen te houden en
  2. ook in andere landen Europees realisme aanwakkeren (p. 38).

De eindtermen van Eppink’s project zijn dus relatief eenvoudig te formuleren. Het leeuwendeel van het boek geeft ons een idee van de carrière van de schrijver die heen en weer pendelde tussen journalistiek en het deel uitmaken van de Brusselse bureaucratie.

Dat levert in beide gevallen mooie verhalen op. Zoals over Guy Verhofstadt, in de ogen van Eppink: een opvliegende dictator die als kritisch over hem geschreven wordt niet aarzelt de hoofdredacteur van de krant te bellen om het ontslag te eisen van de columnist (p. 31).

Toch is Eppink niet onverdeeld negatief over Verhofstadt. Verhofstadt is weliswaar een Europees federalist, maar hij is daar tenminste eerlijk over. De meeste anderen gaan ook die richting uit, maar ze maskeren het: “ze doen net alsof het niet zo is” (p. 44).

Eppink heeft ook voorkeuren die een beetje bezijden die van het mainstream journaille liggen. Zo is hij positief over Trump. Trump is een zeer succesvol ondernemer en dan kan je om te beginnen je eigen broek ophouden.

Niet iets dat men vaak leest in De Volkskrant of NRC Handelsblad. Toch heeft Eppink voor beide kranten gewerkt en zijn relaas over zijn aanstelling en ontslag bij die kranten als columnist geven je veel informatie over hoe de krantenredacties van de mainstream kranten worstelen met “diversiteit”.

Eppink geldt voor De Volkskrant en voor NRC Handelsblad als “rechts”. Zo iemand moeten ze (denken ze) in dienst hebben waarschijnlijk om nog iets van de schijn van pluriformiteit hoog te kunnen houden, maar helemaal van harte gaat dat niet.

Een andere voorkeur voor een groot politicus waarbij Eppink’s smaak afwijkt van de mainstream Nederlandse en Vlaamse journalist, is zijn bewondering voor de Tsjechische president Vaclav Klaus. Op 21 februari 2009 gaf Klaus een toespraak voor het Europees parlement in Brussel. Klaus zei:

In een normaal parlement steunt een deel van de parlementsleden de regering en een ander deel steunt de oppositie. In het Europees Parlement bestaat dat niet. Hier bestaat maar een enkele koers. Wie er anders over denkt, krijgt hier het etiket ‘vijand van de Europese integratie’ opgeplakt. Niet lang geleden leefden we in ons deel van Europa in een politiek systeem dat geen alternatieven toestond. En daarom geen parlementaire oppositie. Door die ervaring leerden we de bittere les dat er zonder oppositie geen vrijheid is (p. 45).

Eppink schrijft dat de parlementsleden schrokken. Dit hadden ze nog nooit gehoord. Sommigen liepen de zaal uit. Zorgelijk. Wat wel enige zorgen baart, is de overmacht aan eurofilie (of voorgewende eurofilie) waarmee Eppink en de zijnen in Brussel geconfronteerd zullen worden.

Het Akkoord van Marrakesh, zogenaamd om een “veilige, ordelijke en reguliere migratie” te faciliteren, werd op 18 april 2018 met een overweldigende meerderheid aangenomen in het Europees parlement: 516 voor, 137 tegen, 43 onthoudingen. Is er hoop?

Ook wijst Eppink erop dat zijn voormalige baas Frits Bolkestein (VVD) in 2003 de demografische groei van Afrika in kaart wilde brengen, waarover hij een speciaal debat wilde in het college van commissarissen. Summier onderzoek wees uit: de populatie beneden de Sahara zou verdubbelen en in sommige gevallen verdrievoudigen. In 2100 zal de bevolking in Afrika ruim 4 miljard zijn (nu 1 miljard). Nigeria zal in 2100 1 miljard inwoners tellen (hetzelfde als heel Afrika nu). Men spreekt van een demografische explosie (p. 51). Wat dat betekent voor de massamigratie, laat zich raden. Ondertussen weigeren de Europese bobo’s dit te bespreken en brandmerken iedereen die dat wel wil doen als “racist”.

Een belangrijk voorbeeld van een Europese politicus die leeft in deze zelfgecreëerde fantasiewereld, is de Nederlandse Frans Timmermans. Timmermans heeft de strijd aangebonden tegen wat hij noemt “mono-culturele staten”. Hij denkt dat “xenofoben en populisten” proberen dat soort staten te creëren. Eppink citeert de orakeltekst van Timmermans die ik ook al eens geanalyseerd heb, maar die toch altijd weer bij herlezing verrast. Timmermans zegt:

Diversiteit is het lot van de mensheid. Er is geen plek meer op aarde waar geen diversiteit zal komen. Europa wordt divers en de enige vraag is hoe we ermee omgaan. Mijn antwoord is ervoor zorgen dat onze waarden bepalen hoe we ermee omgaan. En niet onze waarden opgeven door diversiteit te weigeren. Als we dat niet doen, zal Europa niet langer de plaats van vrede en veiligheid blijven (p. 53).

Eppink zegt hierover:

“Timmermans ziet het ‘divers maken’ van de bevolking in Europa dus als een voorwaarde om geweld te voorkomen” en voegt toe: “Een absurde en eigenlijk gewoonweg schandalige stelling” (p. 53).

Eppink heeft natuurlijk gelijk. Maar hierover valt nog iets meer te zeggen dan hij doet. Ik doe een poging. “Diversiteit is het lot van de mensheid”, zegt Timmermans. Als dat zo is, waar maakt hij zich dan zo druk over? Dan hoeft hij zich toch helemaal geen zorgen te maken over “xenofoben” en “populisten”? Die zullen vanzelf wel in de maalstroom van het menselijke lot worden meegezogen. Maar kennelijk maakt Timmermans zich toch zorgen over dat lot.

Opmerkelijk is ook dat Timmermans helemaal niet aangeeft – hij kijkt wel uit – uit te leggen wat hij met die “diversiteit” bedoelt. Diversiteit aan talen, huidskleuren, culturele diversiteit – wat bedoelt hij eigenlijk? Hij wil toch niet de malle stelling verkondigen dat alle diversiteit mooi en nastrevenswaardig is? Dat zou namelijk onzin zijn. Een maatschappij met rovers en verkrachters is veel diverser dan een samenleving waarin onze justitie en politie erin is geslaagd meer mensen keurig binnen de lijntjes van de wet te laten lopen.

In ieder geval is er één soort van diversiteit waar Timmermans een gruwelijke hekel aan moet hebben, namelijk de diversiteit in Europa die gebaseerd is op diversiteit aan culturen van de natiestaten die Timmermans’ EU zo snel mogelijk wil afschaffen.

Hij zegt het niet, maar het soort diversiteit dat Timmermans voor ogen heeft, is de diversiteit die gaat ontstaan wanneer je landen het recht ontzegt normen aan te leggen voor wie men wel en wie men niet in de nationale gemeenschap wil opnemen.

Daar is Timmermans en de zijnen tegen. Hij wil dat iedereen die opeist dat hij toegang krijgt in een bepaald land die toegang ook werkelijk krijgt. Wie dat ontkent, is tegen “diversity”. En dan ga je in tegen het “lot van de mensheid”. Rationele argumenten tegen die open grenzen-politiek worden van tafel geveegd met diversiteitsretoriek.

Maar ook met onverbloemde bedreigingen. Want wat is die brutale en intimiderende verwijzing naar “vrede en veiligheid” die in Europa niet langer gewaarborgd zou zijn? Bedoelt Timmermans dat als wij baas willen blijven over het eigen territoir dat de mensen buiten de grenzen dan wel met geweld hun plaats in onze samenlevingen zullen komen opeisen? En dat we daarom maar beter van tevoren kunnen capituleren?

Dat zou potsierlijk zijn.

Nu kan men zeggen dat ik hiermee dingen lees in het mistige proza van Timmermans die hij helemaal niet heeft willen zeggen. Goed, maar wat wil hij dan wel? Wil hij wel iets? Of heeft hij gewoon goed klinkende termen uit het hoofd geleerd (diversiteit, gerechtigheid, pluriformiteit) en ontbreekt het hem aan rationeel vermogen om daarmee een coherent betoog op te bouwen? Eppink analyseert het niet slecht wanneer hij schrijft:

“Links Europa bouwde met de mantra ‘racisme, xenofobie en islamofobie’ een Berlijnse Muur tegen kritiek” (p. 54).

Eppink heeft ook het mechanisme van het cultuurmarxisme door. Dat is het verschijnsel dat de linkse elite het proletariaat als voorwerp van zorg heeft laten lopen om het ontstane vacuüm op te vullen met zelfbedachte nieuwe zielige groepen. En de nieuwe zielige groepen, dat zijn de migranten, de asielzoekers, de nieuwkomers. Eppink zegt het zo:

De progressieve elites riepen het Westen uit tot bron van rampspoed; nieuwkomers waren zielig en hadden per definitie gelijk (p. 56).

Het wollige stukje tekst van Timmermans mag dan gemeten met criteria van stilistische elegantie en rationele coherentie onbevredigend zijn, cultureel is het van belang. Het geeft aan wat de decadente cultuur is die greep heeft gekregen op de bestuurlijke elite in Europa. Eppink zegt het als volgt:

West-Europa heeft zijn christelijk-joodse identiteit weggecijferd ten behoeve van nieuwkomers. Een Leitkultur ontbreekt. Timmermans zegt dat diversiteit moet worden bepaald ‘door onze waarden’. Maar Europese elites, zowel politieke als intellectuele, laten die waarden juist eroderen. ‘Diversiteit’ blijft dus ongeleid. Nieuwkomers komen in een geestelijke leegte en planten hun eigen waarden. West-Europese politici planten slechts windmolens (p. 57).

Ik ben het hier helemaal mee eens. Ik heb wel een voorbehoud bij dat wegcijferen van die christelijk-joodse identiteit. Ik denk namelijk dat de mateloosheid van het christendom ten aanzien van liefde voor de “ander” debet is aan de verafgoding van vreemdelingen, waaraan onze culturele elite lijdt.

Dat Barmhartige Samaritanen-complex begint ons op te breken. Met heel Afrika als Samaria gaat Europa ten onder. En het treurige is dat onze elites tegen die collectieve zelfvernietiging niet protesteren. Zien ze het niet? Of denken ze “na ons de zondvloed”?

Eppink bespreekt ook de argumenten van de voorstanders van De Verenigde Staten van Europa. Het is in de Verenigde Staten van Amerika toch ook gelukt? Waarom dan niet in Europa. Eppink:

“De EU bestaat in meerderheid uit onafhankelijke natiestaten met elk een eeuwenoude geschiedenis, een eigen taal en een uitgesproken identiteit. Wij zijn geen volk – maar vele volkeren” (p. 75). Ook de reden waarom juist Guy Verhofstadt zo’n ijverige pleitbezorger is van het EU-denken wordt duidelijk in het boek van Eppink. België is geen natie. Het is een onderhandelingszone van 600 fiere gemeenten, elk doordrenkt van dorpspatriottisme, waarbij het nog altijd niet gelukt is van de Vlamingen en de Walen “Belgen” te maken (p. 75).

Eppink is kritisch over Timmermans, maar zijn kritiek op Juncker is vernietigend. Nog nooit heb ik iemand zo openlijk over het drankprobleem van Juncker horen spreken. Dat vindt men wel op internet, in Tweets en in chatgroepen, maar op papier had ik nog nooit gelezen:

“Vaak verscheen Juncker half teut voor de parlementaire commissie om als een ongedefinieerde brabbelaar voor zich uit te brabbelen. Aangezien liegen zijn zelfverklaarde gebruik was, hadden zijn woorden toch geen gewicht” (p. 79).

Wanneer we bedenken dat het gedrag van Juncker steevast wordt aangeduid als “rugpijn” en “zenuwtrekkingen” (p. 80), roept dat de vraag op naar de integriteit van de overige Europese regeringsleiders. Geeft het wel pas deze zaken te blijven afdekken?

Het is natuurlijk sympathiek wanneer onze koning de doodzieke burgemeester van Amsterdam Van der Laan (die aan kanker leed) ondersteunde, maar is het ook nodig dat Mark Rutte een dronken Juncker te hulp schiet en vervolgens tegenover de Nederlandse kiezer in alle kleuren ontkent wat hier aan de hand is?

Eppink fileert ook het rapport van Judith Sargentini over Hongarije. Eppink vraagt of het met de politieke benoemingen in België en zelfs ook Nederland zoveel beter is dan in Hongarije (p. 85)? Rapporteur Sargentini laakt “anti-Gypsyism” in Hongarije. Maar toen Slowaakse Roma in Gent opdoken in 1999 werden zij toch ook geweerd door de toenmalige regering Verhofstadt (p. 86)?

Het moge zo zijn dat Hongarije EU-regels negeert, maar wat te denken van Frankrijk dat al 14 jaar de begrotingsnormen van de euro-zone niet respecteert (p. 87)? Wordt niet Hongarije als kop van jut gehanteerd door Timmermans en Sargentini, omdat zij denken door een klein en onmachtig land te straffen zij hun discplineringsmaatregelen van de EU kunnen versterken?

Maar de strafsanctie tegen Hongarije zal verkeerd uitpakken, waarschuwt Eppink. Het verzet tegen Brussel zal groeien in Midden- en Oost-Europa (p. 87). Europees “unitair denken” moet “kritisch denken” in de marge drukken en stigmatiseren als “anti-Europees”, zegt Eppink (p. 99).

Nu is dit nog maar een deel van de 13 hoofdstukken waarin de schrijver zijn Europees realisme gestalte geeft. Ik heb bij het lezen van het boek veel geleerd, maar ik heb ook heel veel gelachen.

Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

Reageer

50 reacties

  1.   

    Het is opmerkelijk dat DDS vandaag veel aandacht besteedt aan andere FvD figuren.
    Behoudzaam draait DDS om de hete Otten brei heen.
    Hoe lang gaan ze het:”geen kleur bekennen” volhouden.

    1.   

      @Catalaanse kok
      ‘Behoudzaam draait DDS om de hete Otten brei heen”
      Haha ik weet al meer,en jij niet,allesweter!

    2.   

      Je had gezegd dat je rechts was, maar uit al je reacties zie ik er weinig van terug. Alleen qua eigen financieën ben je rechts, maar voor de rest ook?

    3.   

      Misschien heb ik dingen gemist . Mag ik ( kan het toch proberen he) vragen of u voor of tegen Catalaanse onafhankelijkheid bent . Een gokje van mij is nee.

  2.   

    Goed verhaal.
    Huidige EU, leiders en parlement, zijn niets anders dan megalomie, verrijkking, macht en zich wanen als Ubermenschen!
    Oog voor werkelijkheden worden, willens en wetens, niet gezien. Toekomstige oorlog in Europa, door het goedvinden/toelaten van Islam/Moslims wordt keihard ontkent!
    Oost-Europa neemt hierin het voortouw, wat feitelijk Nrd-W-Europa zou moeten doen!
    Voorts de ontzagwekkende politiek van waanzin klimaat met gevolg, dat China, Amerika en , waarschijnlijk, India zich in het vuistje lachen!
    De tot nu toe grootste economische macht (EU) zal met het grootste gemak voorbij gestreefd worden.
    Het, verplicht door Brussel, afnemen van identiteit zal uiteindelijk de druppel zijn waardoor ontembare chaotische taferelen zullen ontstaan.
    Daardoor, relatief gezien wonen er teveel mensen in Europa, nogmaals, honger, ellende en oorlog.
    Moslims zullen dit gaan gebruiken om dan hun macht definitief te vestigen!
    Dit gaat in 10 a 15 jaar gebeuren.

    1.   

      U bent doodsbang, en kijkt daarom alleen maar achteruit.
      Automobilisten die alleen maar achteruit kijken rijden zich gegarandeerd te pletter. Uit angst dus.

      1.   

        DidiMadloba

        Doodsbang voor wat?
        Vele malen in Moslimlanden geweest. M.a.w. weet met ze om te gaan; niet zoals Nederlandse Linkse knuffelaars die uiteindelijk door Moslims de kop zal worden afgehakt!
        Slap/lafheid, ook al zijn het “gelijkdenkenden” wordt, zoals beschreven in de Koran, hard afgestraft! Zie in MO de onderlinge Islamitische afslachtingen.
        Ach ja,…….werkelijkheid wordt door Links altijd weggekeken.
        Voorts wat mankeert er verder aan mijn argumentatie? Zoals het afnemen identiteit en de klimaat chaos?
        Bevalt het u niet?
        Jammer dan.

        1.   

          Ook in het zwaar islamitische Iran waren ze mordicus tegen IS (Daesch).
          Dus niet generaliseren!
          Wel de hand in eigen boezem steken: IS is het gevolg van Amerikaans wanbeleid in Irak, u weet wel, die leugens van de massavernietigingswapens.

          1.   

            Jij bent dus echt kampioen demagogisch gelul: ze waren tegen IS omdat die tot een ander haatdragend cluppie van de Mohammedaanse wereld behoren en dat weet jij heel goed!. Bevestigt dus alleen maar dat ze elkaar het licht in de ogen niet gunnen en behalve dat: elkaar al zolang islam bestaat systematisch afslachten. Dus opzouten met je gelul!

  3.   

    Erg jammer dat deze ex partij voor de dieren lid helemaal de weg kwijt is. Hopelijk vind hij de weg weer terug nadat FvD helemaal af wordt gemaakt

    1.   

      Regina

      Niet te veel pillen nemen!!!
      Tik een eitje.

    2.   

      Cliteur was altijd al een raar mannetje. Hij houdt van provoceren en richtte daarom de Partij voor de Dieren op, maar de Kamer is grondwettelijk alleen voor de mensen.

      Cliteur was ook de promotor van Baudet, en ik denk dat ze samen zijn geradicaliseerd. Voor een proefschrift moeten altijd ook een paar andere proffen tekenen, liefst van een andere universiteit, en het proefschrift van Baudet werd door een Amsterdamse prof afgekeurd wegens rare politieke opvattingen. Die prof zal nu wel als “links” worden weggezet: debat is mooi maar wee je gebeente als je het oneens bent.

      Toen ik het ooit waagde zelf prof. Cliteur tegen te spreken reageerde hij niet door uit te leggen waarom ik er naar zijn idee naast zat, maar doir me voor gek te verklaren. Kinderachtig.

      1.   

        warrig warrig , maar u mag zeggen dat het aan mij ligt natuurlijk.

  4.   

    Waarom zijn deze geluiden, door de Bilderberg club, uit het zicht gehouden.
    Dit is het geluid, waar Nederland op zit te wachten, weg met al die Balkenende en Rutte leugens.
    Stem in Mei een anti EU partij.
    Stem PVV of FvD.

    1.   

      STEM PVDD!

      1.   

        Regina

        Geen pillen nemen!!!!! Is niet goed voor je.
        Ga een eitje verven.

    2.   

      Helaas kan ik de laatste zin na vandaag niet meer zeggen. FvD is geen anti-EU partij meer, minimaal een tegenstrijdige visie binnen de top van FvD. De slogan wordt bij mij ingekort na het Otten verhaal. Stem in mei een Anti EU partij! stem alleen PVV !

      1.   

        Overal kun je lezen dat het FvD over veel geld beschikt – dat ze o.a. gebruiken om gewetenloze louche reclamebureaus in te huren die file kiezer knollen voor citroenen verkopen.

        Dat geld komt vooral van multinationals die bang zijn dat de EU gecoördineerd gaten in de belastingwetgeving gaat dichten waardoor ze verdorie belasting zullen moeten gaan betalen.
        Verder zien zowel Trump als Poetin de succesvolle EU als een bedreiging, en deze “heren” zijn er niet vies van deze concurrent te saboteren.

        Interessant raadsel: welke trol op dit forum wordt door Poetin betaald en welke door Trump?

        1.   

          Door wie wordt jij eigenlijk betaald voor je ongelooflijk arrogante en domme koekwauzerij?
          Je snapt nergens ene reet van en je zit totaal opgesloten in een voorgeprogrammeerde ideologische bubbel waar de honden geen brood van lusten.

  5.   

    BAM, het promoten van het FvD werpt zijn vruchten af.
    Paul schrijft een stukkie op DDS.
    Tja, nu behoor je toch wel tot de grotere forum’s.

    1.   

      De Nationale Coördinator Terrorismebestrijding is reeds gewaarschuwd.

  6.   

    En zo als gewoonlijk lult Paultje weer uit ze nek, ja wat verwacht je
    Forum voor Debielen :)

  7.   

    Er wordt veel geklaagd over de werkdruk in het onderwijs, maar professor Cliteur heeft blijkbaar alle tijd om lange politieke stukken te schrijven, en zich met FvD te bemoeien. Van ons belastinggeld. Nee, Cliteur is geen professor in politieke filosofie of zo, maar in “encyclopedie”, een duur woord voor “inleiding”: in dat vak krijgen eerstejaars rechtenstudenten een overzicht van hun vak. Als oud-student weet ik helaas dat hij dat vak nogal eigengereid invult.

    Als je die Eppink ziet weet je meteen al: die man heeft geen grootse visie op Europa. Zoals je gek genoeg nog wel van Baudet verwacht, alleen begrijpt die niets van de rol van een modern Europa in een moderne wereld.

  8.   

    ““Timmermans ziet het ‘divers maken’ van de bevolking in Europa dus als een voorwaarde om geweld te voorkomen”

    Nee, professor Cliteur, dat beweert Timmermans helemaal niet. Hij wijst op het feit dat diversiteit een gegeven is, “Europa wordt divers en de enige vraag is hoe we ermee omgaan. Mijn antwoord is ervoor zorgen dat onze waarden bepalen hoe we ermee omgaan. En niet onze waarden opgeven door diversiteit te weigeren.”
    Met dat ‘divers maken’ wordt demagogisch gesuggereerd dat die diversiteit een politiek streven van Timmermans zou zijn. Dat is niet het geval, het zou net zo absurd zijn als de zwaartekracht als een politiek doel wordt geformuleerd.

    Deze demagogische verdraaiing van de woorden van anderen is kenmerkend voor populisten die van de stropop een favoriet politiek retorisch middel hebben gemaakt.
    Een hoogleraar zou zich hier niet aan schuldig moeten maken, maar mogelijk heeft Cliteur de waarden van dat ambt al opgegeven.

    1.   

      Rien Noppen

      Wat is dit nu voor onzin?
      Toveren met woorden en zoals Links betaamt de dingen een “verkeerde/valse” draai geven?
      Tijd om je slaapje te doen!

      1.   

        @Kapitein Haddock: Je faciliteert een zuigtrol, daarbij maakt het hem niet uit hoe je op hem reageert, zolang je maar reageert. Waarom zou je hem dat plezier doen?

        #negeren

      2.   

        Kent u het woord “stropop” wel?
        Dat doelt op een argumentatie die eerst de argumentatie van de tegenspeler overdrijft tot in het belachelijke, en vervolgens die belachelijke argumentatie afschiet.

    2.   

      De uitspraken van Paul Cliteur hebben uiteraard vele malen meer waarde als het geknipte/geplakte en bewerkte quasi politiek geneuzel van lulhannes Noppen!
      De heer Cliteur is gepokt en gemazeld mbt de onderwerpen die hij aanhaalt,dus Rien beperk jezelf,en verkondig je “mening”,maar aub niet méér dan dat!
      Wie en wat wil je tenslotte bewijzen?De verdere reaguurders bij DDS hebben reeds een mening over jou gevormd,en die is uiterst negatief!

      1.   

        Maak je geen zorgen, Tman, ik verwachtte van jou geen inhoudelijke reactie.

      2.   

        @Tman: Je faciliteert een zuigtrol, daarbij maakt het hem niet uit hoe je op hem reageert, zolang je maar reageert. Waarom zou je hem dat plezier doen?

        #negeren

  9.   

    “In ieder geval is er één soort van diversiteit waar Timmermans een gruwelijke hekel aan moet hebben, namelijk de diversiteit in Europa die gebaseerd is op diversiteit aan culturen van de natiestaten die Timmermans’ EU zo snel mogelijk wil afschaffen.
    Hij zegt het niet..”

    Inderdaad, meneer Cliteur , en hij vindt het ook niet. Ook hier wordt de opponent eerst een bizar standpunt in de mond gelegd om er vervolgens kabaal over te maken.

    Het is trieste demagogie met een doorzichtige stropopredenering.

    Een hoogleraar zou zich er niet aan schuldig moeten maken.

    1.   

      “Nu kan men zeggen dat ik hiermee dingen lees in het mistige proza van Timmermans die hij helemaal niet heeft willen zeggen.”

      Ja, daar lijkt het op, hooggeleerde bellenblazer.

  10.   

    Het bizarre is dat Baudet machtige vergezichten suggereert, terwijl Eppink en ook hijzelf blijkbaar een ouderwets Europa willen.

    Bedenk dat de “natiestaten” een 19de eeuwse ontwikkeling zijn – die toen trouwens net zo goed de “soevereiniteit” aantastten van de staatjes waar ze uit ontstonden, zoals de “Zeven Verenigde Nederlanden”.

    Wees dan consequent en bepleit een “exit” van de provincies uit de geldverslindende bureaucratische dictatoriale moloch die “Den Haag” heet.

    1.   

      @MadLoba
      Uhm die was met Nap al exit.

      1.   

        Napoleon?
        U spreekt in raadselen

  11.   

    Otten laat zien dat de partij divers is qua intectueel gedachtegoed , slim om nog meer te laten zien. De media probeert krampachtig elke punt en komma aan te grijpen, om de ineenstorting van het kartel te vermijden.Alles wat de npo probeert om de FVD in een kwaad daglicht te zetten heeft de partij alleen maar groter gemaakt. Mensen worden massaal walker…

  12.   

    “Pogingen daartoe door Karel de Grote, Karel V, Napoleon en Hitler hebben steeds schipbreuk geleden. Ook met de EU zal dat gebeuren.”

    De geschiedenis herhaalt zich voortdurend maar, zoals bij nadere beschouwing blijkt, steeds weer een beetje anders.

    Wat romantische dromers als Cliteur en Baudet denken is dat de 19e eeuws natiestaat nog dezelfde is als die van de 21e eeuw en dat je de politieke keuze hebt die 19e eeuwse staatsafbakening onverminderd te behouden dan wel te herstellen.

    Als je dat beweert heb je niet goed opgelet. Sedert de Tweede Wereldoorlog is de wereld onherroepelijk veranderd, niet zozeer door de nieuwe politieke verhoudingen die ontstonden door het IJzeren Gordijn en daarna het neerhalen ervan maar door de technologische, economische en ecologische veranderingen die de natiestaat in belangrijke mate obsoleet hebben gemaakt. De grenzen van de natiestaten zijn in alle opzichten zo lek als een mandje en het is voor afzonderlijke landen nagenoeg onmogelijk nog hun eigen financiële domein af te grenzen. De landsgrenzen voor geld, informatie, wetenschap en technologie zijn zo diffuus geworden dat ze hun betekenis nagenoeg hebben verloren. Multinationals hebben begrotingen die die van de deelstaten overtreffen en ze kunnen hun geldstromen met een druk op de knop over de hele wereld verplaatsen om fiscaal ongemak te voorkomen. Dezelfde multinationals kunnen hun productielocaties verplaatsen naar plekken met lage lonen en gunstige fiscale mogelijkheden.
    De wetenschap is internationaal geworden, onze studenten spreken Engels en doen onderzoek waar het uitkomt en de resultaten worden globaal verspreid. De Chinezen lachen om het intellectuele eigendom en passen toe wat bij de TU in Delft is verzonnen.

    Een tweede belangrijke reden waarom de natiestaat aan betekenis heeft verloren is dat de grote problemen waar we in deze tijd voor gesteld worden, zoals klimaat, immigratie. monetair beleid en politiek terrorisme, onmogelijk nog door die natiestaten alleen kunnen worden opgelost. De EU, de NAVO, en de waaier van al die andere bovenstatelijke verbanden, zijn niet ontstaan vanuit een politieke ideologie maar vanuit het inzicht dat globale problemen alleen globaal kunnen worden opgelost.

    Cliteur en Epping voeren een politiek-ideologische achterhoedediscussie vanuit het waandenkbeeld dat deze ontwikkelingen de resultante zijn van een bewuste politiek dan wel politieke ideologie. Men denkt dat de EU een pro-actief beleid is terwijl het veeleer een bestuurlijke technocratische reactie is die in het beste geval nog met politiek-inhoudelijke noties wordt gerationaliseerd en gelegitimeerd.

    Het leuke van het flodderige stukje van Cliteur hierboven is dat dit heel goed zichtbaar wordt: met legt Timmermans bijvoorbeeld allemaal politieke motieven in de mond (bijvoorbeeld dat hij diversiteit of immigratie zou nastreven) maar kunnen nergens aantonen dat Timmermans dat ook werkelijk zegt. Cliteur schrijft dat ook letterlijk: “Nu kan men zeggen dat ik hiermee dingen lees in het mistige proza van Timmermans die hij helemaal niet heeft willen zeggen. Goed, maar wat wil hij dan wel? Wil hij wel iets?”

    Men moet raden naar de politiek-ideologische motieven van Timmermans en Junckers en verzint ze vervolgens zelf maar. Zo verzint men ook dat het cultuur-marxisme een vitale en virulente politieke ideologie is die nagenoeg gans de politiek in de greep heeft zonder dat men ook maar één politicus kan aanwijzen of citeren die zich cultuur-marxist noemt en deze ideologie zou uitventen.

    Het rechts-populisme is intellectueel armoedig en leugenachtig. Cliteur, die zich er kritiekloos aan verbindt is om die reden als wetenschapper ook onmogelijk serieus te nemen. Over Eppink, die de afgelopen decennia wel al te gemakkelijk van politieke richting en partij veranderde, zwijg ik dan maar.

    1.   

      Bravo, fraaie en complete analyse.

      Vandaag bekritiseerde iemand Otten als zijnde een opportunist. Wat zal die persoon wel niet vinden van de windvaan Eppink? Eerst vierkant voor de EU, daarna VVD-er geworden en naar een pluchebaantje gehengeld, echter niet gelukt, en vervolgens in één beweging tegen EU en overgelopen naar FvD. De baantjescarrousel waar hij tegen zegt te zijn draait dankzij diezelfde Eppink op volle toeren.

      En Cliteur? Die lijkt zijn niche te hebben gevonden: valse propaganda produceren voor Thierry.

      1.   

        Het is erger.
        Baudet is een product van Cliteur, die al veel langer tenenkrommend rechtse ideeën ventileert, als nep-jurist.

        Zo was hij ooit voorzitter van het Humanistisch Verbond, en radicaliseerde hij inmiddels tot ideeën over “theo-terrorisme”.

        Ander voorbeeld: hij is voor een onbeperkte vrijheid van meningsuiting, terwijl wij Europeanen al lang voor de EEG en de EU besloten dat uitingen die tegen andere grondrechten in gaan niet altijd mogen.

        Waar de klassieke rechtsstaat zoals die al in de 18de eeuw werd bedacht drie gescheiden machten elkaar controleren, hangt Cliteur het idee aan van het “primaat van de politiek”. Dat klinkt logisch maar dat is het niet: rechters kunnen wel degelijk de rechtmatigheid van politieke beslissingen controleren. Zoals Donner pijnlijk duidelijk maakte toen hij riep dat in Nederland de Sharia kan worden ingevoerd zodra een meerderheid dat wil. Hitler kwam formeel ook democratisch aan de macht.

        Als professor is Cliteur dus een beetje een prutser. Een doorgeschoten stapelaar, want hij kwam op de universiteit via de MULO en de HEAO, terwijl de meeste van zijn collegae stammen uit families die al eeuwenlang juristen voortbrengen. Is u het wat bekakte sprankje van Cliteur opgevallen? Dat komt daardoor. Hij moet zijn Amsterdamse accent markeren.

        Baudet is precies het omgekeerde: die is het zwarte schaap uit een familie van intellectuelen.

    2.   

      Ter aanvulling: die “natiestaat” waar Cliteur het over heeft is een 19de eeuwse uitvinding, toen die staten ontstonden uit een lappendeken van vorstendommetjes. Wat ook niet zonder slag of stoot ging.

      Goed beschouwd is de vorming van de EU een soort van “natiestaten-vorming 2.0″. Dus wie de natiestaten omarmt moet ook de EU omarmen.

      En betekent dat dan niet een te grote concentratie van macht? Nee, daar is ook iets op gevonden: de Duitse deelstaten bij voorbeeld hebben op tal van gebieden een eigen wetgevingsbevoegdheid, waar “Berlijn” niets over te zeggen heeft.

      Zo heeft “Brussel” ook maar beperkte zeggenschap over de EU lidstaten, ingeperkt door het “subsidiariteitsbeginsel”, maar dat negeren populisten glashard.

      Voor Nederlanders is dat misschien moeilijk te begrijpen omdat hun land een “eenheidsstaat” is, waar “Den Haag” uiteindelijk over *alles* gaat. Het Kabinet kan nooit zeggen “daar gaan wij niet over”. Maar als een Merkel dat *niet zegt krijgt ze op haar donder.

      Toen ik een college staatsrecht liep bij Cliteur merkte ik al dat hij daar weinig van begreep.

    3.   

      “…. de nieuwe politieke verhoudingen die ontstonden door het IJzeren Gordijn en daarna het neerhalen ervan maar door de technologische, economische en ecologische veranderingen die de natiestaat in belangrijke mate obsoleet hebben gemaakt.”

      Een belachelijke redenering van luchtfietser Noppen. Al deze zaken hebben niets met het al dan niet functioneren van natiestaten te maken. Ook internationalisering van wetenschap, klimaat, immigratie, monetair beleid en politiek terrorisme niet. Dat kan allemaal worden aangepakt door natiestaten die hecht en nauw samenwerken op al die terreinen. Maar wel hun eigen nationaliteit en soevereiniteit bewaren en bewaken.

      Daarnaast is een natiestaat zoveel meer: op gebied van identiteit, taal, cultuur, kunst en politieke ontwikkeling is een afgebakend gebied waarbinnen de eigen zeggenschap en wetten bepaald worden, van levensbelang. Vandaar dat de EU nooit zal functioneren, althans niet vrijwillig en alleen onder dwang: 27 verschillende talen en culturen zijn nimmer tot een eenheid te smeden, alleen te forceren. En dat betekent per definitie onderdrukking.

      Juist in de moderne wereld is de natiestaat belangrijker en waardevoller dan ooit. Links is nihilistisch, antipatriotisch en oikofoob. Vandaar dat ze alle natiestaten het liefst zo snel mogelijk door de plee spoelen. De Internationale blijft dan ook hun lijflied.

      1.   

        “Daarnaast is een natiestaat zoveel meer: op gebied van identiteit, taal, cultuur, kunst en politieke ontwikkeling is een afgebakend gebied waarbinnen de eigen zeggenschap en wetten bepaald worden”

        Ik wijs in mijn bijdrage er op dat die nationale eigenheden verwateren met de dag, in elk geval als het gaat over de afbakening ervan.

        We leven in een globaliserende wereld (vergeef me het pleonasme) waardoor nationale culturen juist steeds minder afgebakend raken van andere culturen. Je ziet dat heel duidelijk bij de taal: op Nederlandse universiteit wordt Engels de voertaal en het is een kwestie van decennia dat dit ook op de middelbare scholen gebeurt. Het Nederlands zal in rap tempo een streektaal worden. Hetzelfde geldt voor wetgeving (die per definitie een meer internationale werking moet hebben), de kunst en de wetenschap.

        Je kunt proberen de autonomie van de afgebakende nationale staat te handhaven maar de werkelijkheid is dat die in afnemende mate nog bestaat en kan bestaan. Ik vrees dat Baudet c.s. een achterhoedegevecht voeren.

        1.   

          Je herhaalt de bespiegelingen uit je eerdere betoog, maar maakt nergens hard dat het ontbinden van natiestaten en opgaan daarvan in een anonieme, dictatoriaal bestuurde moloch noodzakelijk is om resultaten te behalen. Trotse natiestaten die hun eigenheid bewaren, maar wel hecht samenwerken op alle gebieden die voorspoed en veiligheid brengen, kunnen een veel hogere opbrengst genereren.

          1.   

            Ik beweer niet dat het ontbinden van natiestaten noodzakelijk is om resultaten te behalen; ik bepleit zelfs niet die natiestaten te ontbinden.

            De kern van mijn betoog is dat de natiestaten als afgebakende autonome entiteiten aan betekenis inboeten als gevolg van technologische, economische en geo-politieke ontwikkelingen. Daar zit betrekkelijk weinig politiek streven achter, het gebeurt gewoon. Het is dus niet zo relevant wat ik zou willen en helaas hebben politici er ook niet zoveel in te willen. Ze kunnen zich hoogstens verstandig of onverstandig verhouden tot deze ontwikkelingen.

            In het artikel wordt dit fraai geïllustreerd met het onderwerp diversiteit. Baudet c.s. verzetten zich tegen dat feitelijke gegeven terwijl Timmermans het als een feitelijk gegeven accepteert en bepleit ons ertoe te verhouden, met name door ons te concentreren op de Europese waarden waarbinnen die diversiteit vorm moet krijgen.

            Ik meen dat Baudet/Eppink/Cliteur zich hier dromers tonen en Timmermans een pragmatische realist.

  13.   

    Goed verhaal zonder gebrek. Waar Eppink het heeft over christelijk-joodse identiteit van West Europa plaatst Clitteur zijn m.i. heel terechte kritiek.
    Wat het christelijk-joodse betreft merk ik op, dat hier juist het grootste probleem ligt van het westen. Het christelijk-joodse dekt de morele onderdrukking van de westerse mens. Dat is in wezen de strijd, die altijd tussen de voorstanders van meer vrijheden en ontplooiing tegen de kerk hebben gevoerd. Altijd. De hele middeleeuwen waren ook een periode van doorlopende strijd wat in de hedendaagse geschiedschrijving wel wordt weggemoffeld. Godsdienst is dekmantel van de strijd tegen westerse verworvenheden en zal uiteindelijk geen middel schuwen om haar macht te behouden. De achterliggende macht is die van elites, die zich zoveel mogelijk verborgen wensen te houden.

  14.   

    Het woord ”tussen” is per ongeluk blijven staan. [“Tussen de voorstanders” moet dus zijn “De voorstanders””].

  15.   

    Vraagje: het zittende kabinet wil ineens heel Europa kernwapenvrij!

    Is dit niet volledig van den knotse dat een stelletje sukkels die duidelijk op hun retour zijn nog even gaan uitmaken hoe wij verder moeten de eerst komende honderd jaar????

    Dit zijn zaken waarover het volk een stem dient uit te brengen in een referendum nadat eerst voor- en tegenpunten duidelijk zijn gemaakt en hoort niet door een handjevol freaks er doorheen gedrukt te worden!

    Stem FVD of PVV!

    1.   

      “Stem FVD of PVV!”

      +1

      Bovendien is de democratische invloed van Nederland op de EU ongeveer 3,6% terwijl ze wel onze wetgeving voor 80% bepalen.

  16.   

    > Met heel Afrika als Samaria gaat Europa ten onder.

    Dhr Cliteur laat hier blijken dat het met zijn Bijbelkennis niet al te best gesteld is. Deze vergelijking is een beetje krom.

  17.   

    Veel van de EU-leiders hebben geen kinderen:

    – Macron
    – May
    – Merkel