40-jarige gooide vuurwerk naar gezicht handhavers - supersnelrecht is "lang niet altijd effectief"

Eén man. Eén zitting. Terwijl tijdens de afgelopen jaarwisseling zo'n 250 mensen zijn opgepakt voor geweld tegen hulpverleners, molotovcocktails onder politieauto's en het terroriseren van hele wijken. Laat dat even tot je doordringen.

En alsof dat nog niet belachelijk genoeg is: het supersnelrecht dat als wondermiddel werd aangekondigd, blijkt volgens De Telegraaf "lang niet altijd effectief" te zijn. Sterker nog, het zou vooral "voor de bühne" zijn.

Ooit werd het supersnelrecht gezien als een soort wondermiddel, meldt De Telegraaf. Het zou zelfs een afschrikkende werking hebben. Maar de afgelopen jaren is duidelijk geworden dat het lang niet altijd geschikt is.

Als het gaat om relatief eenvoudige zaken waar geen of nauwelijks onderzoek voor nodig is, én als de verdachte dat zelf wil, kan hij al binnen enkele dagen voor de rechter komen. Het voordeel is dat een zaak dan snel is afgerond.

Maar daar houdt het goede nieuws ook wel op.

Er zijn namelijk ook nadelen - en die zijn niet mis. Een veelgehoord kritiekpunt is dat het ten koste kan gaan van een goede verdediging van een verdachte. Juist omdat het zo snel gaat, is er weinig tijd en ruimte voor onderzoek.

En nu komt het: snelrechtzittingen kunnen - zeker als er veel maatschappelijke verontwaardiging is - als statement worden gebruikt door het Openbaar Ministerie en de rechter. Het zou dan vooral voor de bühne zijn.

Lees dat nog eens. Voor. De. Bühne.

De 40-jarige Eindhovenaar is vooralsnog de enige die zich in de rechtbank moet melden voor een supersnelrechtzitting, omdat hij zich zou hebben misdragen tijdens oud en nieuw. Mogelijk komen daar volgende week nog meer zittingen bij.

Mogelijk. Nog meer. Volgende week.

Dus terwijl molotovcocktails onder politieauto's werden gegooid, agenten werden bekogeld tijdens het reanimeren van een baby, en hele wijken werden geterroriseerd, zit er tot nu toe één persoon op een supersnelrechtzitting. De rest? Die wachten lekker rustig af. Misschien krijgen ze wel een taakstraf. Of een boete. Of helemaal niks.

Een aantal van de 250 arrestanten zit nog vast, maar hoeveel? Dat vertelt men ons lekker niet. Transparantie is niet aan dit stelletje besteed.

De politierechter legt geregeld taakstraffen op. In de politiek wordt momenteel gewerkt aan een taakstrafverbod voor mensen die hulpverleners belagen.

"Het is absoluut onacceptabel dat handhavers en hulpverleners te maken krijgen met geweld terwijl zij zich bezighouden met onze veiligheid en gezondheid", zei minister Foort van Oosten van Justitie en Veiligheid daarover.

"Voor daders die zich schuldig hebben gemaakt aan dit soort schandalige acties is enkel een taakstraf geen passende straf", aldus de minister.

Prachtige woorden, minister. Echt ontroerend. Maar wanneer komt dat taakstrafverbod er dan? Want "in de maak" kan in Den Haag van alles betekenen. Dat kan volgende maand zijn, of over twee jaar, of nooit.

En ondertussen? Ondertussen kunnen relschoppers die agenten bekogelen tijdens het redden van levens gewoon rekenen op een taakstrafje. Een beetje onkruid wieden in het park, en klaar is Kees.

Laten we eerlijk zijn over wat hier gebeurt. Dit is symptoombestrijding van het laagste niveau. Dit is een kabinet - of een aankomend kabinet-Jetten - dat doet alsof ze het probleem aanpakken, terwijl ze in werkelijkheid alleen maar bezig zijn met PR.

Supersnelrecht klinkt stoer. Het klinkt alsof er eindelijk eens hard wordt opgetreden. Maar als het "vooral voor de bühne" is, zoals De Telegraaf stelt, dan is het niets anders dan schijnvertoning. Theater voor de tv-camera's.

En de échte daders? Die lachen zich kapot. Want ze weten donders goed dat dit systeem ze niet kan raken. Geen capaciteit bij de politie om iedereen op te pakken. Geen capaciteit bij justitie om iedereen te vervolgen. En straks geen taakstrafverbod omdat het "in de maak" is maar nooit af komt.

Dit is Nederland 2026. Een land waar 250 mensen worden opgepakt voor ongekend geweld tijdens de jaarwisseling, maar waar er één - één - op een supersnelrechtzitting verschijnt. Een land waar ministers mooie woorden spreken over onaanvaardbaar geweld, maar waar taakstraffen gewoon blijven bestaan.

En wij? Wij worden geacht te geloven dat dit gerechtigheid is.