Berkelland lapt de oproep van Boekholt aan zijn laars en jaagt Wim (80) met een dwangsom van 10.000 euro van zijn chalet

Dat overkomt Wim, 80 jaar, op vakantiepark De Goede Hoop. Volgens Hart van Nederland kwam hij daar terecht nadat zijn relatie strandde en hij geen betaalbaar huis kon vinden. Op een seniorenwoning wacht je in de regio volgens de familie tot zes jaar. Zijn dochter Alexandra zoekt al maanden naar een andere plek en vertelt dat zijn eigen inschrijving uiteindelijk tegen hem is gebruikt. "Mijn vader dacht dat hij deed wat de gemeente van hem vroeg," zegt ze.

En de gemeente? Die noemt de situatie schriftelijk "ingrijpend", maar zegt dat eerdere besluiten "inmiddels definitief" zijn en dat ze moet optreden tegen de overtreding. Berkelland belooft de persoonlijke omstandigheden "mee te wegen". Meewegen, met een dwangsom van tienduizend euro op tafel. Hartelozer kan bijna niet, en zo ziet medemenselijkheid er dus uit in het gemeentehuis van Borculo.

Wat Den Haag deze zomer deed, maakt het nog erger. Minister Boekholt-O'Sullivan (D66) van Volkshuisvesting schrapte in juli de landelijke regel die permanente bewoning van vakantieparken mogelijk moest maken, meldde Gemeente.nu. In plaats daarvan kwamen er afspraken met de gemeenten: kijk in schrijnende gevallen eerst of je de bewoning kunt legaliseren, en lukt dat niet, help mensen dan aan een andere woning, zodat niemand zomaar op straat belandt. Handhaven alleen bij zware zaken als ondermijning of ernstige overlast. Tot er eind 2026 een handelingskader ligt, worden gemeenten gevraagd zich in te houden.

Het consumentenprogramma Kassa zocht begin deze maand uit wat die oproep waard is. Van de 112 gemeenten die al handhaafden, hadden er 97 hun beleid niet aangepast. Vorig jaar stonden bijna 60.000 mensen ingeschreven op een vakantiepark. Een oproep van een D66-minister is op het gemeentehuis minder waard dan een dwangsombrief.

Is Wim een drugsbaron die zijn chalet als dekmantel gebruikt? Bezorgt hij de buren slapeloze nachten? Niets in de berichtgeving wijst daarop. Het enige wat Wim fout deed, is wonen waar hij een dak boven zijn hoofd kon vinden. Dezelfde Boekholt vond het onlangs nog "gelukkig" dat starters bij hun ouders blijven wonen. Haar woonbeleid is één lange aaneenschakeling van mensen die nergens terechtkunnen.

Tienduizend euro. Voor iemand die alleen AOW heeft, is dat ruim een half jaar inkomen. Een man van tachtig die zijn spaargeld moet opmaken om in zijn eigen chalet te mogen blijven, of die met zijn koffers op straat komt te staan. Dat is de keuze die het college van Berkelland hem voorlegt.

"Waar moet hij dan heen?" vraagt zijn dochter. In de reactie van de gemeente staat daar geen woord over. Met een wachttijd tot zes jaar is Wim 86 voordat er misschien een seniorenwoning vrijkomt. Berkelland weet niet waar Wim naartoe moet, maar weet wel tot op de euro wat hij moet betalen als hij blijft.

Ondertussen heeft dezelfde gemeente wel ruimte gevonden. In Eibergen stelde Berkelland een stuk grond voor tien jaar beschikbaar aan het COA voor een opvanglocatie voor honderd asielzoekers, de helft alleenstaande minderjarigen. De opening staat gepland voor de zomer van 2027. Opvang is iets anders dan een woning, natuurlijk. Maar het laat wel zien waar de ruimte en de goede wil van het gemeentehuis naartoe gaan.

Wim staat niet alleen. Hij is het gezicht van een land dat zijn eigen burgers niet meer kan huisvesten. Den Haag liet de woningbouw jarenlang versloffen, en nu wonen tienduizenden mensen in chalets en stacaravans omdat er niets anders is. Eerst laat de overheid je zonder huis zitten, en daarna beboet ze je omdat je zelf een oplossing vond.

Regels zijn regels, is de gedachte in Borculo. Permanent wonen in een recreatiewoning is in Berkelland niet toegestaan; dat staat zwart op wit in de beleidskaders verblijfsrecreatie van de gemeente. Maar de afspraken met Den Haag geven de gemeente juist de ruimte om in schrijnende gevallen te legaliseren. Als een man van tachtig zonder enig alternatief geen schrijnend geval is, wat dan wel? Dat Berkelland zich verschuilt achter zijn eigen beleidskaders, terwijl de minister om terughoudendheid vraagt, is beschamend.

Het is dezelfde kille overheidsreflex die ons de toeslagenaffaire bezorgde: eerst het dossier, dan pas de mens. De gemeente belooft persoonlijke omstandigheden mee te wegen. Dan moet ze dat nu ook doen, en niet pas als de deurwaarder al op de stoep staat.

Het college van Berkelland moet de dwangsom tegen Wim vandaag nog intrekken en hem laten wonen waar hij woont, tot er een passende woning voor hem is. En Boekholt moet ophouden met vrijblijvende oproepen: maak er een harde regel van dat niemand van een vakantiepark wordt gezet zonder dat er een ander dak klaarstaat.

Wim is tachtig. Hij heeft geen tijd voor wachtlijsten van zes jaar en handelingskaders van eind 2026. Jij ook niet, als het jouw vader is. Trek die dwangsom in, Berkelland, en schaam je.