Radboud bouwt politieke toegangstest om rechtse studenten te weren - maar eigen bureaucraten blunderen

Lees die eis nog eens goed.

Niet: houdt uw organisatie zich aan de wet?

Niet: bedreigt u andere studenten?

Niet: organiseert u geweld of intimidatie?

Nee. Uw politieke en maatschappelijke visie moet overeenkomen met de missie van de universiteit.

Dat is geen veiligheidscontrole. Dat is een ideologische zuiverheidstest.

Het bestuur van Radboud Universiteit heeft zichzelf feitelijk benoemd tot politiek keuringsbureau. Studenten mogen zich organiseren, maar alleen nadat zij aan progressieve bestuurders hebben uitgelegd dat hun ideeën voldoende “inclusief” zijn.

Alleen liep de operatie uit op een schitterende bureaucratische afgang. Iedere organisatie die het inschrijfgeld betaalde, kreeg automatisch een bevestiging. Daardoor werd de Groot-Nederlandse Studentenvereniging alsnog toegelaten.

De woke-poortwachters werden verslagen door hun eigen betaalsysteem.

De nieuwe procedure werd bedacht na jarenlange onrust over de aanwezigheid van GNSV bij de introductiemarkt. De universiteit wilde aanvragen van niet-erkende organisaties voortaan inhoudelijk kunnen beoordelen.

Volgens berichtgeving over de zaak moesten organisaties uitleggen hoe hun activiteiten bijdragen aan een campus waar alle studenten zich “welkom, veilig en vertegenwoordigd” voelen. Tevens moest hun visie overeenkomen met die van Radboud.

Maar voordat de politieke keurmeesters hun werk konden doen, stuurde het systeem automatisch een definitieve bevestiging na betaling van het inschrijfgeld.

Dat is bijna poëtisch.

Jarenlang wordt het Nederlandse onderwijs volgestopt met managers, diversiteitsfunctionarissen, communicatieadviseurs en beleidsmedewerkers. Er worden uitgebreide procedures ontworpen om een studentenvereniging ideologisch te screenen. En uiteindelijk blijkt niemand in staat een eenvoudig inschrijfsysteem goed in te stellen.

De organisatie die men mogelijk wilde weren, werd daardoor automatisch binnengelaten.

Het principiële probleem blijft ook zonder deze blunder bestaan.

Waarom moet een studentenorganisatie de missie van de universiteit onderschrijven? Studenten zijn geen werknemers van Radboud en evenmin leden van een politieke beweging onder leiding van het college van bestuur.

Een universiteit hoort plaats te bieden aan debat, onderzoek en botsende opvattingen. Zij hoort niet vooraf te beoordelen welke politieke visie voldoende aansluit bij de gewenste bestuurlijke cultuur.

De universiteit mag heldere gedragsregels stellen. Wie bedreigt, intimideert, vernielt of geweld gebruikt, wordt aangepakt. Wie strafbare feiten pleegt, krijgt met politie en justitie te maken.

Maar “uw visie past niet bij onze missie” is geen objectieve gedragsregel. Het is een excuus om politiek ongewenste organisaties buiten de deur te zetten.

Vandaag wordt dat instrument gebruikt tegen een nationalistische studentenvereniging. Morgen kan een ander bestuur ermee besluiten dat een katholieke vereniging, een orthodox-joodse groep, een pro-Palestijnse club of een radicaal-linkse beweging niet meer bij de universitaire “waarden” past.

Wie die macht accepteert wanneer zij tegen de politieke tegenstander wordt gebruikt, kan later moeilijk protesteren wanneer hij zelf aan de beurt is.

De controverse rond GNSV is niet volledig verzonnen. Een voormalig lid dat bij eerdere introductiemarkten aanwezig was, is veroordeeld voor het vervaardigen en bezitten van wapens en munitie. Hij moest deelnemen aan een deradicaliseringsprogramma.

Dat zijn ernstige feiten.

Maar juist een rechtsstaat maakt onderscheid tussen individuele schuld en collectieve verdenking. Een veroordeeld persoon wordt gestraft voor zijn eigen daden. Een complete vereniging verbieden vanwege het handelen van een voormalig lid vereist veel meer bewijs.

Als GNSV zelf geweld organiseert, strafbare activiteiten faciliteert of leden systematisch intimideert, moet Radboud dat aantonen. Dan kan gericht worden ingegrepen.

Maar wanneer de universiteit zulke feiten niet kan presenteren, blijft slechts een politieke keuring over: wij vinden uw ideeën onaangenaam en daarom moet u eerst bewijzen dat u bij ons past.

Dat is intellectuele lafheid vermomd als inclusie.

Het woord inclusie is in bestuurlijk Nederland steeds vaker het tegenovergestelde gaan betekenen van wat het belooft.

Iedereen is welkom — zolang hij dezelfde opvattingen heeft.

Iedereen mag meepraten — zolang hij dezelfde woorden gebruikt.

Iedereen mag zich organiseren — zolang zijn missie overeenkomt met die van de instelling.

Een rechtse vereniging moet uitleggen of progressieve studenten zich bij haar “vertegenwoordigd” voelen. Maar moet een communistische vereniging bewijzen dat ondernemers en conservatieven zich bij haar thuis voelen? Moet een klimaatactiegroep aantonen dat boeren en werknemers in de industrie zich veilig voelen? Moet een pro-Palestijnse vereniging vooraf garanderen dat iedere Joodse student zich door haar vertegenwoordigd weet?

Natuurlijk niet.

De inclusietaal wordt selectief ingezet. Zij functioneert als bestuurlijk wapen tegen groepen die afwijken van de progressieve consensus.

Studenten zijn volwassen mensen. Laat hen zelf bekijken wie achter GNSV zit. Laat hen vragen stellen, folders lezen, kritiek leveren of met een grote boog om de kraam heen lopen.

Laat tegenstanders demonstreren zolang zij zich aan de wet houden. Laat journalisten onderzoek doen. Laat een open debat zien welke ideeën overtuigen en welke door de mand vallen.

Dat is een universiteit.

Een bestuur dat studenten tegen verkeerde ideeën wil beschermen, behandelt hen als kleuters. Bovendien verandert het controversiële organisaties in martelaars. Iedere poging tot uitsluiting wordt het bewijs dat de gevestigde orde bang is voor hun boodschap.

Radboud moet daarom niet alleen het administratieve proces repareren. Het moet de ideologische keuring volledig afschaffen.

Stel regels aan gedrag, niet aan gedachten.

De universiteit probeerde een politieke douanepost te bouwen, maar vergat haar eigen automatische kassasysteem uit te schakelen. Dat is grappig.

Dat zij zo’n systeem überhaupt wilde bouwen, is veel ernstiger.