Twee boxershorts in zijn tas: uitzendkracht op staande voet ontslagen, maar Tempo-Team kon diefstal niet aantonen en betaalt €11.609

Twee boxershorts van Calvin Klein in de tas van een uitzendkracht waren voor Tempo-Team genoeg voor ontslag op staande voet. Voor de kantonrechter in Zeeland-West-Brabant niet: diefstal stond niet vast, dus het ontslag was niet rechtsgeldig en het uitzendbureau moet €11.608,79 bruto aan vergoedingen betalen, plus €1.102 proceskosten. De beschikking van 15 september 2026 is deze week gepubliceerd.

Het beslissende punt: de werknemer had een plausibel verhaal over waar de boxershorts vandaan kwamen, en Tempo-Team bracht daar niets concreets tegenin. Wie een ontslag op staande voet geeft, moet de dringende reden kunnen bewijzen. Lukt dat niet, dan draait de werkgever op voor de schade, ook als de werknemer het ontslag zelf niet aanvecht maar om vergoedingen vraagt.

De man werkte sinds 17 juni 2024 via Tempo-Team op de afdeling Inbound van een sorteer- en distributiecentrum van een kledingbedrijf, tegen €2.717,39 bruto per maand inclusief vakantiebijslag. Zijn uitzendovereenkomst liep tot 26 juli 2026.

Op 6 maart 2026 doorzochten twee beveiligers bij het verlaten van het pand zijn tas en vonden twee boxershorts van Calvin Klein. Hij zei dat hij ze had meegenomen om na het werk te gaan sporten. Dezelfde dag ontsloeg Tempo-Team hem per brief op staande voet wegens diefstal.

De werknemer verklaarde dat hij de boxershorts enkele maanden eerder had gekocht op een sample sale van het kledingbedrijf. Hij liet een foto van 29 januari 2026 zien waarop hij een derde exemplaar van hetzelfde type droeg, dat niet meer in de winkel te krijgen was, en wees erop dat de boxershorts per drie worden verpakt. Hij nam vaker een extra exemplaar mee om te sporten.

Daar kwam bij dat hij op de afdeling Inbound geen toegang had tot onverzegelde kleding: de verzegeling gaat er pas af op een andere afdeling. Tempo-Team reageerde niet op de verpakking per drie, niet op het derde exemplaar en niet op het verzegelingsargument, en noemde geen camerabeelden of ander bewijs. "Werkgever stelt onvoldoende feiten en omstandigheden waaruit blijkt dat werknemer op 6 maart 2026 goederen van inlener heeft geprobeerd weg te nemen", schrijft de kantonrechter. De conclusie: de dringende reden is niet komen vast te staan.

De werknemer vroeg geen herstel van zijn baan, maar vergoedingen. De kantonrechter wees toe, alles bruto en met wettelijke rente:

De rechter noemt ontslag op staande voet "een uiterst middel om een arbeidsovereenkomst te beëindigen gelet op de grote (financiële) gevolgen daarvan voor de werknemer". Wie terecht op staande voet wordt ontslagen, heeft volgens de Rijksoverheid geen recht op een WW-uitkering en staat per direct zonder inkomen.

Word je op staande voet ontslagen, dan heb je twee maanden de tijd om de kantonrechter te vragen het ontslag te vernietigen of om vergoedingen toe te kennen. Na die termijn vervalt je recht. Leg direct vast wat er precies is gezegd en gevonden, en verzamel bewijs voor jouw lezing: bonnen, foto's, berichten, namen van collega's. In deze zaak maakten een foto en de verpakkingswijze het verschil.

Voor werkgevers en uitzendbureaus is de les dat een vondst bij een tascontrole op zichzelf niet genoeg is. Zij moeten onderzoek doen, de werknemer horen en de uitkomst kunnen onderbouwen, bijvoorbeeld met camerabeelden of voorraadgegevens. Een dringende reden die niet bewezen kan worden, kost al snel een half jaarsalaris aan vergoedingen.

Ben je kort geleden op staande voet ontslagen, zet dan vandaag de datum van het ontslag in je agenda en tel er twee maanden bij op: vóór die dag moet je verzoek bij de kantonrechter liggen. Vraag ondertussen de ontslagbrief en de reden schriftelijk op.