Schande in onze azc’s: christenen bedreigd om hun geloof - kabinet hield niet eens cijfers bij

En vervolgens word je in een Nederlands asielzoekerscentrum opnieuw bedreigd omdat je christen bent.

Dat is geen theoretisch scenario. Uit antwoorden op Kamervragen blijkt dat er ernstige signalen zijn van intimidatie, bedreiging en fysieke agressie tegen christelijke asielzoekers en bekeerlingen. Het kabinet noemt dat “onaanvaardbaar”, maar moet tegelijkertijd erkennen dat religieus gemotiveerde incidenten niet systematisch werden geregistreerd.

Men weet dus niet eens hoe groot het probleem is.

De vragen werden gesteld door SGP-Kamerlid Diederik van Dijk en ChristenUnie-Kamerlid Don Ceder. Aanleiding waren onder meer berichten over Syrische christelijke bekeerlingen in Vlissingen en een Iraans christelijk gezin in Bergschenhoek.

Volgens de oorspronkelijke Kamervragen zouden mensen na hun doop zijn bedreigd, geïntimideerd en fysiek belaagd. Het betreft juist een uiterst kwetsbare groep. In verschillende islamitische milieus wordt het verlaten van de islam niet behandeld als een individuele gewetenskeuze, maar als verraad waarop sociale uitsluiting, geweld of zelfs de dood kan volgen.

Wie denkt dat zulke ideeën bij de Nederlandse grens magisch verdwijnen, weigert de werkelijkheid onder ogen te zien.

Asielminister Bart van den Brink erkent in zijn antwoorden dat intimidatie vanwege het christelijke geloof onacceptabel is. Maar op de vraag hoe vaak dit voorkomt, blijft een werkelijk schokkend antwoord over: religieus gemotiveerde incidenten werden niet systematisch als zodanig bijgehouden.

Het Reformatorisch Dagblad vat het bestuurlijke falen pijnlijk samen. Het kabinet wil dat de registratie verbetert, maar kan niet zeggen hoe vaak christenen in de Nederlandse opvang vanwege hun geloof worden bedreigd.

Dit is kenmerkend voor het hele migratiebeleid. De overheid weet precies hoeveel bedden, maaltijden, begeleiders en vierkante meters er nodig zijn. Er zijn eindeloze protocollen over de rechten en behoeften van bewoners. Maar wanneer christenen aangeven dat zij worden bedreigd door medebewoners, blijkt de relevante achtergrond plotseling niet geregistreerd.

Dat is geen kleine administratieve omissie. Dat is morele blindheid.

De gebruikelijke bestuurlijke reactie zal ongetwijfeld bestaan uit trainingen, gesprekken, vertrouwenspersonen en nieuwe formulieren. Maar dit probleem vraagt om veel meer dan een nieuwe registratiecategorie.

Er zijn hier daders en slachtoffers.

Wie een medebewoner bedreigt vanwege zijn bekering tot het christendom, pleegt geen onschuldige culturele misstap. Hij laat zien dat hij de meest fundamentele vrijheid van onze samenleving niet respecteert: de vrijheid van geweten en godsdienst.

Daar moeten directe gevolgen aan worden verbonden. Beschuldigingen moeten zorgvuldig worden onderzocht, slachtoffers moeten onmiddellijk veilig worden ondergebracht en bewezen bedreiging of geweld moet worden vervolgd. Waar de verblijfsstatus dat juridisch toelaat, moet ernstig religieus geweld ook gevolgen hebben voor het recht om in Nederland te blijven.

Het kan niet zo zijn dat Nederland een veilige haven belooft aan vervolgde christenen, maar vervolgens weigert hen te beschermen uit angst om de ideologische achtergrond van hun bedreigers te benoemen.

De pijnlijke waarheid is dat de multiculturele reflex van de overheid vaak de agressor beschermt. Bestuurders vrezen “stigmatisering” en spreken daarom liever over spanningen tussen groepen. Daarmee wordt een valse gelijkwaardigheid gecreëerd tussen de christen die in vrijheid wil geloven en degene die hem daarvoor bedreigt.

Dat is laf.

Het christendom ligt aan de basis van onze beschaving. De waardigheid van ieder mens, de vrijheid van geweten, vergeving, persoonlijke verantwoordelijkheid en de scheiding tussen geestelijke en wereldlijke macht zijn niet uit het niets ontstaan. Zij zijn diep gevormd door het christelijke Europa.

Juist Nederland zou daarom ondubbelzinnig moeten zijn: wie hier bescherming zoekt, respecteert het recht van een ander om christen te zijn, moslim te zijn, van geloof te veranderen of geen geloof te hebben.

Dat het kabinet nu zegt de registratie te willen verbeteren, is op zichzelf noodzakelijk. Maar het mag niet eindigen in een statistische oefening.

We moeten weten waar de incidenten plaatsvinden, wie de daders zijn, welke motieven een rol spelen en hoe het COA heeft gereageerd. Ook moet duidelijk worden hoeveel slachtoffers na een melding daadwerkelijk veilig zijn overgeplaatst en hoeveel daders zijn aangepakt.

Nederland heeft al te lang gedaan alsof iedere cultuur automatisch dezelfde opvatting heeft over vrijheid. Dat is aantoonbaar onwaar. Sommige mensen nemen ideeën mee die frontaal botsen met de christelijke en vrije fundamenten van onze samenleving.

Daarover zwijgen helpt niemand - en de bedreigde christelijke asielzoeker al helemaal niet.