Boycotten tot je erbij neervalt: het AD en de anti-Trump-obsessie

Maak kennis met Jeroen van der Lee (56). Zijn missie? Alles wat ook maar Amerikaans ruikt uit zijn leven bannen. Coca-Cola? Weg ermee. Fuze Tea? Te Amerikaans. Android? Van zijn telefoon gegooid. Windows? Verwijderd. Netflix? Exit. Nike? Taboe. Projectnaam: “USA, weg ermee”. Het leest niet als satire, maar als serieuze reportage. En het AD presenteert het zonder enige ironie als een inspirerend verhaal.

Vorig jaar begon Jeroen al met zijn boycot. Nu heeft hij een tandje bijgezet. Android eruit, vervangen door een Zwitsers alternatief. Windows ingeruild. Geen Coca-Cola meer in huis. Lipton mag wél, want Unilever is Brits. Bier is veilig, want “bijna nooit Amerikaans”. Lay’s-chips bij anderen? Ach, vooruit dan maar. Consequentie blijkt rekbaar als het uitkomt.

Wat hier vooral opvalt, is niet zijn consumptiekeuze. Iedereen mag kopen wat hij wil of juist niet wil. Het punt is de obsessie. Dagelijks bezig zijn met het uitfilteren van alles wat Amerikaans is, puur uit politieke afkeer van één man. Dat is geen nuchtere politieke overtuiging meer, dat is identiteitspolitiek in zijn meest fanatieke vorm.

En precies dát maakt dit verhaal interessant. Niet omdat iemand geen cola drinkt, maar omdat het AD er wéér voor kiest om anti-Trump-gevoelens uit te vergroten tot morele heldenverhalen. Alsof principiële distantie tot Amerika automatisch getuigt van morele superioriteit. Intussen is de werkelijkheid een stuk minder zwart-wit. De Verenigde Staten blijven een economische grootmacht. Amerikaanse technologie vormt de ruggengraat van onze digitale wereld. Amerikaanse bedrijven leveren producten waar miljoenen Europeanen dagelijks gebruik van maken. Dat kun je haten, maar het verandert niets aan de feiten.

Wat dit artikel vooral laat zien, is hoe gepolariseerd het debat is geraakt. In plaats van een inhoudelijke discussie over beleid, grenzen, economie of geopolitiek, krijgen we persoonlijke boycotverhalen als moreel spektakel. Je mag Trump bekritiseren. Je mag hem steunen. Dat is democratie. Maar wanneer media persoonlijke aversie verheffen tot inspiratiebron, wordt het meer activisme dan journalistiek. En misschien is dát wel de kern van het probleem.