Maandag 2 december, een suffe commissiezaal in de Tweede Kamer. Het debat over de
publieke omroep is gaande – hervormingen staan op de agenda. Achterin, op de tribune, zit Arjan Lock, de EO-godfather, driftig te tikken op z’n telefoon. Een Kamerlid krijgt een melding: ping, bericht van Lock. “Vraag dit eens aan die NPO-haters,” lijkt de strekking. Even daarvoor, bij een schorsing, sprint diezelfde Lock als een bezetene naar een ander Kamerlid. Debat hervat, en jawel: ineens komt er een spervuur van gedetailleerde vragen. “Ingefluisterd door Lock,” gonst het in de gangen aldus
De Telegraaf. Lock zelf? Die ontkent met droge ogen vraagsuggesties te sturen. “Ik app alleen wat, voor, tijdens en na,” zegt-ie schijnheilig. Ja, vast. En ik ben de paus.
Dan heb je het Hilversumse pluche, waar types als Lock zich vastklampen alsof het hun levensader is. Sinds 2008 zwaait hij de scepter bij de EO, én hij runt Productiehuis EO B.V. alsof het z’n persoonlijke speelgoed is. Terwijl de Kamer pleit voor een eind aan die eeuwige zittingstermijnen, wil Lock doodleuk tot 2028 blijven plakken. Andere dinosaurussen zoals Jan Slagter (Omroep MAX) en Dominique Weesie (PowNed) doen hetzelfde kunstje: ze vertikken het te vertrekken tot de hervormingen klaar zijn. Waarom? Omdat zíj het spel kennen – het wheelen, dealen en manipuleren. Dit is geen omroepbestuur, dit is een maffia die de
politiek bij de ballen heeft.
Het resultaat? Een
publieke omroep die geen bal meer te maken heeft met objectiviteit of de burger dienen. Het is een speeltuin voor machtsgeile baasjes die Kamerleden als marionetten bespelen en ons, de kijker, volproppen met hun gekleurde onzin. Dat er überhaupt nog iemand naar die NPO-troep kijkt, is een godswonder. Dit lobbycircus bewijst: media en
politiek zijn zo verstrikt dat het één gore kluwen is. En wij? Wij mogen de
desinformatie slikken en de rekening betalen.