Israël weigert interventie Iran: Alleen op verzoek VS – INSS-expert waarschuwt voor scenario's protesten

Michael laat geen ruimte voor misverstanden. Israël grijpt alleen in als de Verenigde Staten daar expliciet om vragen. En dat is geen lafheid, maar strategisch realisme. Waarom zou Israël zijn eigen soldaten riskeren in een geopolitiek wespennest, zolang het niet absoluut noodzakelijk is?

De achtergrond is explosief. Iran wordt opgeschrikt door de grootste protesten sinds de Islamitische Revolutie van 1979. Wat begon als onvrede over torenhoge broodprijzen en economische ellende, is uitgegroeid tot een brede volksopstand tegen het ayatollah-regime.

Volgens mensenrechtenorganisaties zijn in korte tijd duizenden demonstranten gedood. Velen zijn willekeurig neergeschoten door veiligheidstroepen. Tienduizenden Iraniërs verdwenen in gevangenissen, het internet is grotendeels platgelegd en onafhankelijke media zijn monddood gemaakt. Het vertrouwde draaiboek van elke wankelende dictatuur: geweld, censuur en angst.

Waar Europa zich verliest in betekenisloze verklaringen, kiest de Amerikaanse president Donald Trump voor een andere koers. Hij schaart zich openlijk achter de demonstranten, roept hen op vol te houden en waarschuwt het regime in Teheran nadrukkelijk tegen verdere escalatie.

Trump heeft onderhandelingen afgebroken en een importtarief van 25 procent ingesteld voor landen die zaken blijven doen met Iran. Dat is geen symboliek, maar economische druk met echte gevolgen. Hard, direct en doelgericht. Precies het tegenovergestelde van het Europese eindeloze gepraat over “dialoog”.

In Globes schetst prof. Michael twee realistische scenario’s. Het eerste is somber, maar volgens hem het meest waarschijnlijk op korte termijn. Het regime slaagt erin de protesten met brute kracht neer te slaan. De straten worden schoongeveegd, maar de woede verdwijnt niet. Die smeult onder de oppervlakte door, gevoed door een economie zonder perspectief. De recente tijdelijke afname van demonstraties kan daar al een voorbode van zijn.

Het tweede scenario is gevaarlijker voor het regime. De protesten blijven opflakkeren, putten de machtsstructuren uit en creëren openingen voor buitenlandse inmenging. Dat proces kost tijd. De val van de sjah in 1979 duurde ook ruim een jaar. Deze opstand is pas enkele weken oud. Als de onrust aanhoudt, wordt externe interventie steeds waarschijnlijker.

En Israël? Dat houdt zich bewust afzijdig. Michael is glashelder: geen eigen interventie, tenzij Washington daarom vraagt. Niet uit angst, maar uit strategisch inzicht. Israël weet dat solo optreden in Iran politieke en militaire gevolgen heeft die verder reiken dan de regio.

De Arabische wereld kijkt mee, maar is vooral bezig met haar eigen problemen. Israël observeert, analyseert en wacht. Geen overhaaste stappen, geen heldendom voor de bühne.

Dit alles is een wake-upcall voor wie nog gelooft in het sprookje van een “gematigd” of “vreedzaam” Iran. Het regime is rot tot op het bot en houdt zich alleen staande door geweld. Verandering komt niet door vriendelijke gesprekken, maar door keiharde externe druk.

Israël speelt het spel koel en verstandig. En Trump? Die doet wat anderen niet durven: druk zetten waar het pijn doet.