Apartheid: een vreemdelingenloket

Jouw oog valt op een folderrek waar informatiebrochures insteken. Geen informatie over de stad, toerisme, verenigingen, cultuur, sport maar enkel folders en flyers over ... taal, taal, taal ... integratie, integratie, integratie. Nu voel je woede opborrelen, je wordt kwaad, je voelt je gekwetst. En je maakt dit ook duidelijk aan het personeel. Je spreekt onze taal en kan duidelijk maken dat dit niet humaan is, dat je je een tweederangsburger voelt. "Waarom moeten wij, mede-inwoners van deze stad, ergens verscholen apart 'behandeld' worden", denk je luidop.

'Apart' is het juiste woord, in jouw geval niet meer samen met jouw stadsgenoten waarmee je al bijna 50 jaar samenleeft en samenwerkt, vreugde en verdriet deelt. Kwaad vraag je nog terloops of het normaal is dat je nu geen oproepingsbrief kreeg. Inderdaad "ze kunnen het toch niet lezen", is het antwoord van de zichtbaar gegeneerde stadsbediende.

'Ze', dat ben jij ook. Iedereen geschoren over dezelfde kam, iedereen 'vreemdeling', gebruikt met de meest negatieve bijklank. Even keek je in het rond op zoek naar een verborgen camera. Tegen beter weten in, want je wist toen al dat het geen opname was voor 'foute vrienden'.