-Mark Jongeneel- Selectieve verontwaardiging is geen menselijkheid

Volgens berichten uit Iran zijn inmiddels rond de 40.000 burgers omgekomen door het geweld van het regime. Dat aantal kan de komende dagen fors oplopen, nu het internet in grote delen van het land weer online komt en getuigenissen, beelden en namen naar buiten sijpelen. Families die verdwijnen. Artsen die worden doodgeschoten. Jongeren die op straat worden geëxecuteerd. Dit is geen vaag conflict op afstand, dit is rauwe staatsrepressie.

Waar zijn de hashtags? Waar zijn de massademonstraties? Waar zijn de opiniestukken vol morele verontwaardiging? Stilte. En die stilte is oorverdovend. Het patroon kennen we inmiddels. Als Israël zich verdedigt, staat het halve Westen op de achterste benen. Universiteiten bezetten, vlaggen zwaaien, termen als “genocide” en “apartheid” vliegen over tafel. Maar wanneer een islamitisch regime zijn eigen bevolking afslacht, kijken dezelfde mensen weg. Dan wordt het ineens “complex”. Dan moeten we “nuanceren”. Dan is er opeens begrip voor context.

Dat is geen toeval. Het is dezelfde morele asymmetrie die we al jaren zien. Israël wordt aan een standaard gehouden die voor geen enkel ander land geldt. Democratische staten worden genadeloos gefileerd, terwijl dictaturen en theocratieën met fluwelen handschoenen worden aangepakt. Wie werkelijk om mensenrechten geeft, meet met één meetlat. Die veroordeelt Hamas én Teheran. Die spreekt zich uit tegen oorlogsmisdaden, ongeacht wie ze pleegt. Die staat op voor burgers, of ze nu in Tel Aviv wonen of in Teheran.

Maar wie alleen woedend wordt wanneer het over Israël gaat, en zwijgt wanneer islamitische machthebbers hun eigen volk afslachten, heeft geen universeel moreel kompas. Dan gaat het niet om mensenrechten. Dan gaat het niet om burgers. Dan gaat het om ideologie. En ja, soms ook om iets nog ongemakkelijkers: een diepgewortelde obsessie met de Joodse staat, die alles overschaduwt. Dat verdient een naam. En het verdient tegenspraak.

De komende dagen zullen we meer horen uit Iran. Meer verhalen. Meer cijfers. Meer gezichten achter de statistiek. Laten we hopen dat het eindelijk de ogen opent van iedereen die zichzelf zo graag humaan noemt. Want echte menselijkheid is niet selectief. Die zwijgt niet bij 40.000 doden.