mark jongeneel dagelijkse standaard column
Mark Jongeneel is redacteur voor De Dagelijkse Standaard en schrijft af en toe ook columns.

-Mark Jongeneel- Wat schiet je op met ‘bruinhemderij’? Islamolinks lacht het hardst

Opinie09 jan , 13:30
Bart Nijman kan schrijven. Dat staat buiten kijf. Hij kan analyseren, doorgronden en machtsstructuren fileren. Juist daarom is zijn recente column in Nieuwe Revu zo teleurstellend. Niet omdat hij kritisch is op Forum voor Democratie, maar omdat zijn kritiek verzandt in oude woede, grove framing en intellectuele gemakzucht.
De column leest niet als een poging om de politieke werkelijkheid te begrijpen, maar als een afrekening met Thierry Baudet. Alles draait om spot, insinuatie en historische beladen termen. “Bruinhemderij”, complotdenken, een “kudde” kiezers. Het zijn woorden die hard klinken, maar weinig uitleggen.

Wat levert dit op?

De vraag is simpel: wat schiet je hier nu mee op? Het herhalen van nazi-vergelijkingen maakt niemand wijzer. Het sluit het debat af. Het zegt tegen honderdduizenden kiezers: jullie zijn niet serieus te nemen. Jullie zijn dom, gevaarlijk of misleid. Daarmee verklaar je niets, je veroordeelt alleen.
En ondertussen gebeurt er iets veel belangrijkers, waar Nijman volledig aan voorbijgaat.

Islamolinks lacht het hardst

Terwijl rechts elkaar blijft bestoken met zware woorden en morele veroordelingen, staat islamolinks langs de kant te applaudisseren. Zij zien met genoegen hoe rechts zichzelf verzwakt, hoe kritiek op migratie, integratie en islam wordt verdacht gemaakt door het constant trekken van historische parallellen.
Zij hoeven niets te doen. Rechts doet het werk voor hen. Elke keer dat een rechtse partij of politicus wordt weggezet als “bruin”, “gevaarlijk” of “extreem”, verschuift het debat verder weg van de echte problemen: massamigratie, parallelle samenlevingen, antisemitisme, gezagsverlies en culturele fragmentatie. Precies de thema’s waar islamolinks geen inhoudelijk antwoord op heeft.

Persoonlijke rancune is geen analyse

Wat opvalt, is dat Baudet in de column niet wordt aangevallen op concrete voorstellen of recente standpunten, maar vooral als symbool. Het voelt als oude frustratie die nooit is verwerkt. Dat mag, maar noem het dan ook wat het is: persoonlijke rancune, geen journalistieke analyse.
Ook Lidewij de Vos wordt niet serieus genomen als politiek figuur, maar gebruikt als decorstuk in een groter frame. Haar ideeën doen er niet toe, alleen haar functie in het verhaal. Dat is geen kritiek, dat is karikatuur.

Rechts schiet zichzelf in de voet

Wie werkelijk bezorgd is over extremisme, ondermijning van de rechtsstaat of radicalisering, zou beter moeten weten. Het achteloos strooien met termen als “bruinhemderij” maakt die begrippen leeg. Het zorgt ervoor dat echte dreigingen niet meer worden herkend.
En nogmaals: de enigen die hiervan profiteren, zijn islamolinks, die al jaren meester zijn in het uitlokken van verdeeldheid en het wegzetten van elke vorm van weerstand als verdacht.

Kritiek vraagt ruggengraat

Dit is geen pleidooi vóór FVD. Politieke partijen moeten kritisch worden bevraagd. Maar kritiek zonder precisie, zonder afstand en zonder inhoud is geen kracht, het is ruis.
Bart Nijman kan beter. Dat weten we. Juist daarom is deze column zo’n gemiste kans. Want zolang rechts elkaar blijft bestoken met historische scheldwoorden, blijft het echte probleem buiten schot. En wie daar het hardst om lacht, zit niet bij FVD maar bij islamolinks.
Ga verder met lezen
loading
Dit vind je misschien ook leuk
Laat mensen jouw mening weten

Loading