BAANTJE WEL, STAD NIET: Zaanse wethouder haalt haar neus op voor de burgers die zij bestuurt

De Zaanse wethouder Saskia Groenewoud wil namelijk gewoon in Amsterdam blijven wonen. Zaanstad besturen vindt ze prima, maar er zelf wonen kennelijk niet.

Volgens Nieuws van de Dag zorgt dat voor flinke woede onder inwoners. Ebru Umar noemt de houding van Groenewoud “totale minachting” voor het ambt en de burgers.

Ze heeft volledig gelijk.

Als Zaanstad niet goed genoeg is om te wonen, waarom is de stad dan wel goed genoeg om te gebruiken als halte op een politieke carrièreladder?

Een wethouder neemt besluiten die het dagelijkse leven van inwoners rechtstreeks raken. Over woningbouw, verkeer, veiligheid, klimaatbeleid, belastingen, parkeerplaatsen, jeugdzorg en subsidies.

Dan is het nogal relevant dat zo’n bestuurder zelf ervaart wat haar beleid veroorzaakt.

Een wethouder die in de eigen gemeente woont, staat bij dezelfde supermarkt in de rij. Zij rijdt over dezelfde wegen. Zij ziet dezelfde verloedering, hoort dezelfde klachten en kan op straat worden aangesproken door inwoners.

Een wethouder die na werktijd terugvlucht naar Amsterdam, beleeft Zaanstad vooral als kantoorlocatie.

Overdag bestuurder. ’s Avonds veilig terug naar de eigen bubbel.

Dat is geen lokaal bestuur. Dat is politiek toerisme.

Groenewoud had ook simpelweg nee kunnen zeggen. Niemand heeft haar gedwongen wethouder van Zaanstad te worden.

Als zij zo sterk aan Amsterdam gebonden is dat verhuizen onbespreekbaar is, had zij daar een politieke functie kunnen zoeken. Of een andere baan kunnen nemen.

Maar kennelijk moest Zaanstad zich aanpassen aan haar persoonlijke woonwensen, in plaats van dat zij zich aanpast aan het ambt dat zij vrijwillig heeft aanvaard.

Dat verraadt een stuitende arrogantie. De baan is voor haar belangrijk genoeg om aan te nemen, maar de gemeenschap is niet belangrijk genoeg om er deel van te worden.

Inwoners voelen dat haarfijn aan. Zij vragen zich terecht af of iemand werkelijk hart heeft voor hun stad wanneer die persoon er nog niet dood gevonden wil worden.

De gemeenteraad moet hier niet omheen draaien met slappe woorden over persoonlijke omstandigheden en maatwerk.

Een wethouder hoort in beginsel te wonen waar zij bestuurt. Als daar tijdelijk een praktische belemmering voor bestaat, moet er een concrete en korte overgangstermijn zijn.

Geen eindeloze uitzonderingspositie. Geen papieren belofte. Geen bestuurlijke truc.

Verhuizen of opstappen.

Zo eenvoudig kan politiek soms zijn.

Een stad is geen abstract bestuursgebied. Het is een gemeenschap van mensen. Wie die gemeenschap wil leiden, moet bereid zijn er onderdeel van te worden.

Het wethouderssalaris wel, Zaanstad niet: dat is geen betrokken bestuur. Dat is pure minachting.