JAREN AAN DEUGWAANZIN VERSPILD: Amsterdamse anti-racismepaal na één jaar bij het grofvuil

Het resultaat: een paal.

Een heuse Amsterdamse ‘selectiepaal’ die bij politiecontroles willekeurig moest bepalen wie gecontroleerd werd. Niet de ervaring van de agent. Niet verdacht gedrag. Niet concrete informatie. Nee, een veredeld Amsterdammertje met een knop.

Raakte u de paal aan en sprong het licht op rood, dan werd u gecontroleerd. Werd het groen, dan mocht u door.

Waarom? Omdat de Amsterdamse politietop zo doodsbang was voor beschuldigingen van ‘etnisch profileren’ dat zij haar eigen agenten kennelijk minder vertrouwde dan een stuk straatmeubilair.

Nu verdwijnt de deugpaal alweer. Na amper een jaar is het prestigieuze project mislukt. Volgens De Telegraaf wil de politie niet eens duidelijk maken welke resultaten ermee zijn geboekt.

Waarschijnlijk omdat er helemaal niets is om trots op te zijn.

Het idee achter de paal was absurd. Politiewerk is nu juist gebaseerd op waarneming, ervaring, informatie, gedrag en omstandigheden. Een goede agent kijkt niet alleen naar wie iemand is, maar naar wat iemand doet, waar dat gebeurt en welke informatie beschikbaar is.

Dat professionele oordeel kan verkeerd worden gebruikt en moet controleerbaar zijn. Maar het volledig vervangen door willekeur is geen verbetering. Het is bestuurlijke lafheid.

De politieleiding wilde vooral kunnen zeggen dat zij ‘iets deed’ tegen etnisch profileren. Of criminelen daardoor gemakkelijker konden worden opgespoord, was kennelijk bijzaak.

Het belangrijkste was dat de diversiteitsindustrie tevreden werd gehouden.

Het wrange is dat de agent op straat de rekening betaalt. Die moet functioneren in wijken waar het gezag steeds verder afbrokkelt. Die moet messen, vuurwapens, drugs en explosieven vinden. Die moet in een fractie van een seconde risico’s inschatten.

Maar vanuit het veilige hoofdkantoor wordt hem verteld dat zijn professionele oordeel verdacht is.

Druk maar op de paal, agent.

Laat een lampje maar bepalen wie u controleert.

En als het misgaat, bent u alsnog verantwoordelijk.

Het project is daarmee een perfect symbool voor de bestuurlijke cultuur onder burgemeester Femke Halsema. Alles draait om beeldvorming, inclusiviteit en ideologische correctheid. De vraag of beleid daadwerkelijk werkt, komt ergens onderaan het lijstje.

Amsterdam heeft geen gebrek aan criminaliteit. De hoofdstad heeft schietpartijen, explosies, straatrovers, drugsbendes en wijken waar vrouwen zich ’s avonds niet veilig voelen.

Maar de politietop vond jarenlang tijd om een paal te ontwikkelen.

De Amsterdamse politie moet nu volledige openheid geven. Wat heeft de ontwikkeling gekost? Hoeveel ambtelijke uren zijn eraan besteed? Hoe vaak is de paal ingezet? Hoeveel wapens, drugs of andere verboden goederen zijn erdoor gevonden?

En vooral: waarom wordt het project precies beëindigd?

Geen wollige managementtaal over ‘geleerde lessen’ en ‘nieuwe fasen’. Geef de belastingbetaler gewoon de waarheid. Het project werkte niet en het geld is weggegooid.

Agenten hebben geen woke roulettepaal nodig. Zij hebben politieke rugdekking, voldoende collega’s, goede uitrusting en ruimte voor professioneel handelen nodig.

De paal kan weg. Het ideologische denken dat hem voortbracht helaas nog niet.