CELCRISIS DOOR HAAGSE LAFHEID: zet criminele vreemdelingen na hun straf het land uit!

En wat is de geniale oplossing van politiek Den Haag? Meer enkelbanden, korte straffen niet uitvoeren en in het uiterste geval veroordeelde criminelen eerder loslaten.

U leest het goed. Niet de gevangeniscapaciteit op orde brengen. Niet de regels voor criminele vreemdelingen aanscherpen. Nee, de Nederlandse burger moet maar accepteren dat straffen niet volledig worden uitgevoerd omdat het kartel jarenlang heeft verzuimd zijn meest elementaire overheidstaak te vervullen.

Een rechtsstaat is niet een verzameling ingewikkelde verdragen waarmee advocaten en ngo’s iedere uitzetting jarenlang kunnen traineren. Een rechtsstaat begint met iets heel eenvoudigs: de overheid beschermt haar burgers, de rechter legt een straf op en die straf wordt vervolgens uitgevoerd.

Het CBS meldde al dat korte gevangenisstraffen mede door personeelstekorten en hoge bezetting minder vaak ten uitvoer worden gelegd. In 2024 zaten ongeveer 27.000 mensen op enig moment in detentie. Bijna zes op de tien waren eerder gedetineerd geweest.

Dat laatste cijfer zegt genoeg. Nederland heeft niet alleen een capaciteitsprobleem, maar ook een recidiveprobleem. Daders lopen rondjes door een systeem dat steeds opnieuw kansen uitdeelt, terwijl slachtoffers worden afgescheept met formulieren, schade en trauma’s.

Daarbij moeten de begrippen wel correct worden gebruikt. Iemand met een “migratieachtergrond” kan in Nederland geboren zijn en uitsluitend de Nederlandse nationaliteit hebben. Zo iemand kan juridisch niet uit Nederland worden verwijderd.

Maar dat betekent niet dat er niets kan.

Bij vreemdelingen zonder Nederlands paspoort kan een strafblad gevolgen hebben voor het verblijfsrecht. De IND legt zelf uit dat onder meer de ernst van het misdrijf, de verblijfsduur en de persoonlijke omstandigheden worden meegewogen. Intrekking gebeurt alleen niet automatisch en de drempels lopen op naarmate iemand langer in Nederland verblijft.

Precies daar moet de politiek ingrijpen. Wie hier als niet-Nederlander ernstige misdrijven pleegt of hardnekkig recidiveert, heeft zijn verblijfsrecht moreel verspeeld. Na het uitzitten van de straf moet intrekking van de vergunning, een inreisverbod en overdracht aan het land van herkomst de norm worden — binnen de grenzen van het verbod op terugsturen naar foltering of onmenselijke behandeling.

Dat is geen extremisme. Dat is zelfbehoud.

Het recente WODC-overzicht laat zien dat in 2025 drie procent van de bijna 113.000 mensen die in COA-locaties verbleven als verdachte werd geregistreerd. De meeste bewoners zijn dus niet verdacht geweest. Tegelijkertijd mogen de problemen met bepaalde groepen niet worden weggemasseerd.

Onder alleenstaande minderjarige vreemdelingen werd acht procent verdacht van een misdrijf. Algerijnse, Marokkaanse, Tunesische en Georgische nationaliteiten kwamen relatief vaak in de verdachtenregistraties voor. Vermogensdelicten vormden de grootste categorie, gevolgd door geweld en verstoring van de openbare orde.

De verkeerde reactie is om alle asielzoekers als criminelen te behandelen. De even verkeerde reactie is om de oververtegenwoordiging van specifieke probleemgroepen te verbergen uit angst voor het debat.

Gerichte maatregelen zijn nodig: versnelde procedures, sobere opvang voor overlastgevers, snelle vervolging, het uitvoeren van straffen en onmiddellijke terugkeer zodra het verblijfsrecht ontbreekt of rechtmatig kan worden ingetrokken.

Nederland moet bovendien veel hardere afspraken maken met herkomstlanden. Landen die weigeren hun veroordeelde onderdanen terug te nemen, hoeven niet te rekenen op handelsvoordelen, ontwikkelingsgeld of soepele visaverlening. Machtspolitiek begrijpt men overal. Alleen Den Haag doet alsof een bezorgde brief ook beleid is.

Bouw daarnaast voldoende celcapaciteit, werf personeel en stop met het behandelen van vervroegde vrijlating als een normale beheersmaatregel. Een uitgesproken gevangenisstraf is geen vrijblijvende suggestie.

Geen enkele Nederlander hoeft genoegen te nemen met een overheid die hem vertelt dat veroordeelden eerder naar buiten moeten omdat er geen plaats is. Zeker niet zolang serieuze en recidiverende vreemdelingen na hun straf in Nederland mogen blijven.

Eerst de straf. Daarna, waar juridisch mogelijk, de grens over. Dát is een beleid dat de naam rechtsstaat verdient.