Minister Boekholt-O'Sullivan (D66) als hert in koplampen in debat: topmilitair nog geen goede bewindspersoon – Elodie Verweij jubelt over geen 'Marjolein Fabers'

Ja, u leest het goed. De vrouw die in het vorige kabinet (Schoof) als asielminister van PVV-chaos zorgde met weigeren excuses aan te bieden, lintjesgate en ruzie met collega's, wordt door de Haagse elite gebruikt als synoniem voor incompetentie. Faber was te rebels, te principieel, te veel van het volk – dus weg ermee. Nu hebben we eindelijk weer nette, hoogopgeleide, D66-proof ministers. Geen lastige types meer.

Maar dan zie je minister Elanor Boekholt-O'Sullivan (Volkshuisvesting, D66) in haar eerste echte debat. De luitenant-generaal b.d., 32 jaar Defensie, topvrouw bij de luchtmacht, klokkenluidersaffaire op de CV – en nu ineens minister van wonen. En wat zegt ze in het debat? “Ik dacht zo kijkt waarschijnlijk een hert in de koplampen hé. Dat dacht u hé?”

Dat is geen slip of the tongue. Dat is een minister die zichtbaar bevriest, geen idee heeft hoe ze moet reageren op kritiek, en dan maar een suf grapje probeert te maken over hoe ze eruitziet. Alsof ze nog in een briefing zit en niet in de Tweede Kamer, waar je geacht wordt het beleid te verdedigen in plaats van te stuntelen.

Precies dit illustreert het probleem: een indrukwekkend militair CV maakt je nog geen capabele bewindspersoon. In Defensie commandeer je orders, volg je protocollen, opereer je in hiërarchie. In de politiek moet je debatteren, improviseren, politieke messen ontwijken, coalities smeden en het volk overtuigen. Boekholt-O'Sullivan oogt als een hert in de koplampen – precies zoals ze zelf zei. En dat terwijl de woningnood schreeuwt om daadkracht.

Verweij en de rest van het journaille juichen de “niveau”-ministers toe, maar wat we zien is een kabinet vol bureaucraten en militairen die uit hun comfortzone zijn gehaald. Geen Marjolein Fabers? Nee, inderdaad. Geen mensen die vechten voor het volk, maar wel types die bevriezen bij de eerste de beste kritische vraag. Het volk merkt het verschil.

Het is tijd dat Den Haag beseft: ervaring in uniform of in de boardroom is mooi, maar zonder politieke ruggengraat en straatintuïtie val je door de mand. Kabinet-Jetten beloofde stabiliteit na de chaos – wat we krijgen is stijve onhandigheid. En dat terwijl de huizenprijzen exploderen en de wachtlijsten groeien.