Krokodillentranen aan de pomp: Mona Keijzer ontdekt plotseling de uitgeknepen automobilist

In een gespeeld verontwaardigd bericht op X gooit de Volendamse beroepsbestuurder haar nieuwste proefballonnetje op. "€2,70 als adviesprijs voor een liter benzine. Dit houdt toch geen stand?", briest Keijzer quasi-strijdbaar. Ze verkondigt triomfantelijk dat ze "opnieuw een voorstel heeft ingediend voor 17 cent éxtra accijnsverlaging" en sneert er meteen achteraan: "Durft een Kamermeerderheid nu eindelijk voor te stemmen?"

Het klinkt prachtig voor wie gisteren van een andere planeet is geland. Maar wie het politieke spoor van Mona Keijzer ook maar een klein beetje heeft gevolgd, kan hier slechts met open mond van verbijstering naar kijken. Wie denkt deze vrouw eigenlijk dat ze voor de gek houdt?

Mona Keijzer presenteert zich op sociale media graag als een rebelse buitenstaander die de vinger op de zere plek durft te leggen. De werkelijkheid is dat zij haar hele volwassen leven in de absolute cockpit van de Haagse macht heeft doorgebracht. Keijzer was geen toeschouwer langs de zijlijn; zij was jarenlang een van de prominentste gezichten van het CDA.

Zij zat als Kamerlid en staatssecretaris vuistdiep in de kabinetten van Mark Rutte. En wat deed het CDA in al die regeringen? Die partij behandelde de Nederlandse automobilist stelselmatig als de ultieme nationale melkkoe. Onder het bewind van Keijzers toenmalige partijgenoten werden accijnsverhogingen doorgedrukt, werd belasting op belasting geheven en werden miljarden uit de zakken van werkend Nederland geklopt om de Brusselse dwang en klimaatfondsen te spekken. Nooit hebben we Mona Keijzer op het Binnenhof stampij horen maken over de verstikkende accijnsdruk. Zij hield haar mond, stemde braaf mee met de partijdiscipline en incasseerde haar riante bestuurderssalaris.

Toen het CDA electoraal op sterven na dood lag, stapte Keijzer geruisloos over naar de BoerBurgerBeweging van Caroline van der Plas. Ze werd binnengehaald als de grote premierskandidate en schoof direct door naar het allerhoogste pluche. In het kabinet-Schoof zat Keijzer niet zomaar in de marge: zij was vicepremier en minister van Volkshuisvesting.

Daar zat ze dan, negen maanden lang aan de knoppen van de macht. Ze zat aan de formatietafel en schoof iedere vrijdag aan bij de ministerraad. Had Keijzer toen kunnen eisen dat de brandstofaccijnzen definitief werden gesloopt? Had ze toen haar ministerszetel op het spel kunnen zetten voor de miljoenen forenzen en ondernemers die maandelijks kromliggen voor een tankbeurt?

Natuurlijk deed ze dat niet. Ze liet de automobilist gewoon stikken. De stikstofmodellen bleven overeind, de klimaatlasten liepen door en de brandstofprijzen stegen gestaag door naar recordhoogte. Mona vond het allemaal prima, zolang haar dienstauto met chauffeur maar netjes voorreed.

STEUN DDS IN DE STRIJD TEGEN HET KARTEL (artikel gaat hieronder verder): De gevestigde orde en het partijkartel doen er alles aan om het vrije, rechtse geluid te smoren. Wij ontvangen geen cent overheidssubsidie en buigen voor niemand, maar we kunnen deze strijd alleen voortzetten dankzij ú. Help ons werkend Nederland een stem te blijven geven en steun De Dagelijkse Standaard vandaag nog via BackMe — en meld u meteen aan voor onze exclusieve columns op DDS Substack!

Pas toen Keijzer de interne machtsstrijd om het BBB-leiderschap roemloos verloor van Henk Vermeer en stampvoetend haar zetel meenam om het zoveelste splintervehikel genaamd 'Project 2029' in de markt te zetten, herinnerde zij zich plotseling het bestaan van de pomp.

Dit is het klassieke, doorzichtige draaiboek van de Haagse schijnoppositie. Zodra je geen ministerschap meer hebt en je eigen toko moet promoten, ga je buiten de macht plotseling stoere taal uitslaan. Dan dien je voorstellen in waarvan je drommels goed weet dat ze geen schijn van kans maken in een parlement dat wordt gedomineerd door het minderheidskabinet van Rob Jetten. Het kost Mona helemaal niets om nu 17 cent accijnsverlaging te eisen, want ze draagt nul komma nul bestuurlijke verantwoordelijkheid. Het is louter bedoeld als gratis verkiezingsmateriaal voor de bühne.

En de brutaliteit om dan retorisch te vragen of de Kamermeerderheid "nu eindelijk durft voor te stemmen", tart iedere beschrijving. Waar was Mona's eigen moed toen zíj onderdeel was van die meerderheid? Waarom stemde 'Lid Keijzer' in de Tweede Kamer keer op keer mee met het kartelblok wanneer er concrete voorstellen lagen om geld uit nutteloze klimaatpotten terug te geven aan de burger?

Dat de brandstofprijs van 2,70 euro een regelrechte schande is, behoeft geen betoog. De Nederlandse overheid roomt via accijnzen en 21 procent btw meer dan de helft van het pompbedrag af. Het kabinet-Jetten gedraagt zich als een roofzuchtige bende die forenzen, gezinnen en het mkb financieel wurgt.

Maar de verlossing van die roverheid gaat gegarandeerd niet komen van politici die decennialang zelf het fundament onder deze belastingtirannie hebben gemetseld. Mona Keijzer heeft jarenlang bewezen dat het pluche haar oneindig veel liever is dan het lot van de burger. Haar plotselinge bezorgdheid over de literprijs is geen principiële omkeer, maar pure politieke baantjesjagerij. Wie de automobilist echt wil bevrijden, trapt niet in de krokodillentranen van deze Haagse beroepsbestuurder.