Onthulling corona-enquête: Rutte, De Jonge en Grapperhaus regeerden als dictatoriale junta over Nederland

Keijzer verscheen zichtbaar gespannen voor de commissie met een dikke rode multomap en tientallen pagina's aan persoonlijke aantekeningen om de waarheid boven tafel te krijgen. Ze omschreef de wirwar aan overlegstructuren tijdens de pandemie als ronduit „duizelingwekkend” en noemde de uiteindelijke besluitvorming „een spiegelpaleis aan redeneringen”.

De crux van het hele schandaal zat echter in de beruchte Catshuis-sessies. Hier werden de meest ingrijpende, vrijheidsbeperkende maatregelen in een minuscuul kringetje bekokstoofd, zonder dat er ook maar één letter werd genotuleerd. De rest van het kabinet en de staatssecretarissen stonden erbij en keken ernaar; hun invloed werd vakkundig gereduceerd tot nul.

De absolute arrogantie van deze machtsbeluste kliek werd pijnlijk duidelijk toen de commissie een appbericht van Mark Rutte aan Hugo de Jonge voorlas, waarin de oud-premier letterlijk schreef:

Keijzer reageerde koeltjes maar veelzeggend op dit bericht en stelde dat dit de lading volledig dekte: „Dat beeld klopt wel.” Met een vlijmscherpe sneer voegde ze daaraan toe: „Behalve de NCTV, die waren ze vergeten.” Het bewijst dat de ministerraad louter diende als een stempelmachine voor de grillen van dit triumviraat, dat lak had aan elke vorm van dualisme of democratische controle.

🔗 Doneren kan veilig en rechtstreeks via bankoverschrijving:

IBAN: NL95RABO0159098327

T.n.v.: Liberty Media

De totale onthechting van de werkelijkheid waarin Rutte, De Jonge en Grapperhaus leefden, leidde achter de schermen tot knallende ruzies. Keijzer deed uit de doeken hoe een woedende Grapperhaus haar destijds opbelde omdat ze weigerde mee te werken aan een brief over het sluiten van winkels.

Ze waarschuwde destijds dat het beleid zou uitlopen op „een zooitje” omdat de heren in hun ivoren toren geen flauw benul hadden van het verschil tussen essentiële en niet-essentiële winkels. Ze dacht destijds gefrustreerd: „komt één van deze mannen weleens in de Hema?”

De kille, emotieloze wijze waarop de machtsdriehoek de samenleving ontwrichtte, bleek ook uit de rabiate beperkingen rondom begrafenissen. Keijzer, zelf rooms-katholiek, herhaalde geëmotioneerd dat het weghouden van naasten bij een uitvaart onverteerbaar was.

Ze noemde het begraven van de doden „een van de zeven werken van barmhartigheid”. Maar kritiek of waarschuwingen binnen de ministerraad stuitten telkens op een muur van arrogantie. Keijzer vatte de machteloosheid van de overige bewindslieden samen met de kille conclusie: „Het hielp niet.” Het werd simpelweg weggelachen of genegeerd.

Keijzer blikte ook terug op haar uiteindelijke vertrek, dat ze destijds al zag aankomen na haar explosieve interview in De Telegraaf over de uitsluiting van ongevaccineerden via de coronapas. Ze omschreef de politieke druk en de opeenvolging van crises destijds als een verstikkend „Hotel California” waaruit ontsnappen bijna onmogelijk leek, totdat ze er definitief werd uitgebonjourd omdat ze de deuglijn weigerde te volgen. Ze stoorde zich bovendien mateloos aan de spierballentaal van partijgenoot Hugo de Jonge, wiens polariserende uitspraken zoals 'Dansen met Janssen' nooit fatsoenlijk in de ministerraad waren afgestemd.

Toen het formele verhoor al was gesloten, greep Keijzer nog één keer de microfoon om de absolute waarheid over dit gitzwarte tijdperk te verkondigen. Haar vernietigende eindconclusie over de werkwijze van de junta-Rutte laat aan duidelijkheid niets te wensen over:

Het is de ultieme bevestiging van het totale failliet van het coronabeleid. Drie mannen hebben eigenhandig de fundamenten van onze democratie gesloopt, grondrechten vertrapt en critici monddood gemaakt. Dit schandaal mag nooit ongestraft blijven: de hoofdrolspelers van deze machtsdriehoek horen niet thuis in internationale topfuncties of op het pluche, maar moeten zich tot op de laatste cent verantwoorden voor de tribunalen van de geschiedenis!