Politieke chaos bij D66 Rotterdam: eigen wethouderskandidaat onverwacht weggestemd

Niet zij, maar haar eigen partijgenoot Joan Nunnely kreeg de benodigde meerderheid. Heijblom bleef steken op 21 stemmen. Nunnely kreeg er 23.

De officiële kandidaat van D66 werd dus door de gemeenteraad afgeserveerd en vervangen door een raadslid dat kort daarvoor luidkeels had geklaagd over de vermeende ‘witheid’ van het nieuwe Rotterdamse college.

Het woke gif heeft eindelijk zijn eigen makers bereikt. En wat is het genieten.

Nunnely had vooraf grote bezwaren tegen het beoogde college. Een stadsbestuur met vrijwel uitsluitend witte mensen was volgens haar “onacceptabel in 2026”.

Niet onbekwaam. Niet corrupt. Niet onervaren. Nee: wit.

Dat is hoe diep het raciale denken bij D66 inmiddels in de organisatie is doorgedrongen. Een bestuurder wordt niet langer in de eerste plaats beoordeeld op deskundigheid, ervaring of politieke ideeën, maar op afkomst en huidskleur. De partij die voortdurend beweert racisme te bestrijden, ziet werkelijk overal ras en kleur.

En kijk nu eens wat er gebeurt. Tijdens een geheime stemming schrijven voldoende raadsleden de naam van Nunnely op om de zorgvuldig klaargestoomde Heijblom te verslaan.

Nunnely beweert zelf dat ze van niets wist. Dat kan best waar zijn. Door het geheime karakter van de stemming is vooralsnog onbekend wie deze politieke coup precies heeft georganiseerd. Maar dát er sprake is van een coup, staat buiten kijf.

De partijleiding wilde Heijblom. De raad koos Nunnely. Einde oefening.

Het drama voor Heijblom kan nauwelijks groter zijn. Zij was directeur-generaal Digitalisering en Overheidsorganisatie bij het ministerie van Binnenlandse Zaken en maakte zich op voor de overstap naar Rotterdam.

Alles was geregeld. De functie, de portefeuilles, de verwachtingen en zelfs de bloemen.

Vervolgens wordt ze in het openbaar vernederd door haar eigen politieke familie. De partij die zich presenteert als de belichaming van fatsoenlijk en professioneel bestuur blijkt in werkelijkheid een meedogenloze slangenkuil waarin niemand zijn positie zeker is.

Na de stemming vertrok Heijblom zonder commentaar. De D66-fractie verdween kort daarna eveneens uit de raadszaal. Geen uitleg, geen openheid, geen opgewekte woorden over ‘verbinding’. Alleen totale paniek.

Zo kennen we D66 weer.

De Rotterdamse coalitie van PRO, D66, VVD, Volt en CDA beschikt over precies 23 van de 45 zetels. De meerderheid bedraagt dus één zetel.

Juist daarom is deze stemming zo explosief. Wanneer coalitieleden tijdens de installatie van het nieuwe college al weigeren om de officieel voorgedragen kandidaat te steunen, is het onderlinge vertrouwen vanaf dag één morsdood.

PRO beweert dat de eigen fractie keurig op alle afgesproken kandidaten heeft gestemd. Maar iemand binnen de coalitie kan hebben gelogen. Of de voltallige oppositie heeft Nunnely gesteund en haar zo bewust als splijtzwam in het college geplaatst.

Beide scenario’s zijn vernietigend.

Rotterdam wordt de komende jaren bestuurd door een wankele verzameling progressieve partijen, een stuurloze VVD en een CDA dat blijkbaar alles best vindt zolang het maar ergens aan tafel mag zitten. Nog voordat de eerste serieuze beslissing is genomen, ligt het gezelschap al vechtend over straat.

Dit is uiteindelijk de onvermijdelijke uitkomst van identiteitspolitiek. Zodra huidskleur belangrijker wordt gemaakt dan geschiktheid, ontstaat een permanente oorlog om baantjes, quota en vermeende representatie.

D66 heeft deze manier van denken jarenlang aangemoedigd. Nu wordt de partij er zelf door verscheurd.

De officiële kandidaat is wit en ligt eruit. De criticus van het ‘witte college’ krijgt plotseling de zetel. De partijtop weet niet wat haar overkomt en de coalitie begint met een vertrouwenscrisis.

Het is politieke gerechtigheid van het mooiste soort. D66 wilde Rotterdam besturen op basis van diversiteit, inclusie en woke rekenmodellen. Nu krijgt de partij precies de chaos die ze zelf heeft gecreëerd.