PostNL bedelt alweer om belastinggeld, en minister Herbert (CDA) moet nu eindelijk nee zeggen: geen cent voor steeds tragere post

PostNL bezorgt je brief sinds de zomer een dag later. Straks mag het nog een dag langer duren, en op zaterdag wil het bedrijf helemaal niet meer komen. En nu wil het bedrijf daar ook nog belastinggeld voor.

PostNL vraagt het kabinet om 80 miljoen euro voor 2027. Over 2025, 2026 en 2027 samen zegt het postbedrijf 148 miljoen euro kwijt te zijn, omdat het zich nog aan regels uit 2009 moet houden. Die rekening wil het bij de staat neerleggen, en dus bij jou.

Sinds juli doet PostNL er twee dagen over om een gewone brief te bezorgen, in plaats van één. Per 1 juli 2027 mag dat al maximaal drie dagen worden. En het bedrijf wil verder afschalen: ook de zaterdagbezorging moet eruit.

Directeur post Maurice Unck legde uit waarom de staat moet betalen: "De kosten die voortvloeien uit een wettelijke verplichting kunnen niet bij het bedrijf worden neergelegd."

Bij wie dan wel? Bij de belastingbetaler, dezelfde burger die zijn post al later krijgt. Unck spreekt van "een onacceptabele druk" op het postbedrijf en de medewerkers. Aan de belastingbetaler vraagt niemand hoe acceptabel hij het vindt. PostNL wil de lusten van de beurs en de lasten bij de belastingbetaler.

En het is niet de eerste keer. Ook voor dit jaar en vorig jaar diende PostNL steunaanvragen in. Het vorige kabinet wees ze af, en over die afwijzingen loopt nog een juridische procedure. In september 2025 wees de voorzieningenrechter van het College van Beroep voor het bedrijfsleven al een voorschot van 30 miljoen af. Het antwoord van PostNL op die uitspraak? Het wilde af van de wettelijke verplichtingen om de post te bezorgen. Geen geld, dan ook geen post: zo onderhandelt een bedrijf dat weet dat Den Haag uiteindelijk zwicht.

Begin 2025 stelde hetzelfde bedrijf, een paar dagen nadat het formeel om staatssteun had gevraagd, een dividend voor aan zijn aandeelhouders. Hand op bij de staat, geld naar de beleggers. Dat vergeten we niet.

PostNL is een beursgenoteerd bedrijf, met aandeelhouders die meedelen als het goed gaat. Wie de winst houdt, draagt ook het verlies.

Het bedrijf wijst erop dat de hoeveelheid post de afgelopen twintig jaar met 70 procent is gedaald. Dat is waar, en dat weet iedereen al twintig jaar. Een markt die krimpt, vraagt om een slimmer bedrijf, niet om een staatsinfuus dat elk jaar groter wordt.

Wie wel snel post wil versturen, betaalt dat intussen zelf al. Een brief die de volgende dag op de mat moet liggen, kost sinds juli bijna vier euro. Rouwkaarten die de volgende dag moeten aankomen, gaan sindsdien via de pakketdienst en kosten €3,25 per stuk, tegen €1,40 voor een gewone brief die er twee dagen over mag doen. Wie een overlijden op tijd wil melden, betaalt dus ruim het dubbele. De burger betaalt al meer voor minder. Daar hoort geen tweede rekening via de belasting bij.

PostNL heeft op één punt wel gelijk, en dat zegt meer over Den Haag dan over het postbedrijf. De nieuwe Postwet ligt al sinds 2020 bij de Tweede Kamer. Zes jaar laat Den Haag een wet liggen, en dan zijn ze verbaasd dat een bedrijf in de kas grijpt.

Het verzoek ligt nu bij minister Heleen Herbert (CDA) van Economische Zaken en Klimaat, die de postmarkt in haar portefeuille heeft. Zij beslist of er belastinggeld naar PostNL gaat. Het vorige kabinet zei nee. De vraag is of Herbert die ruggengraat ook heeft.

Het voor de hand liggende tegenargument: post is een basisvoorziening. Ouderen zonder internet, rouwkaarten, brieven van de gemeente en de Belastingdienst moeten aankomen. Allemaal waar. Juist daarom moet de bezorgplicht goed geregeld worden in een moderne wet, en niet met een jaarlijkse zak geld voor één bedrijf. Laat andere bezorgers meedingen naar die taak, en kijk wie het beter en goedkoper doet.

Geef PostNL nu 80 miljoen, en het staat er volgend jaar gewoon weer. Het bedrijf vraagt al drie jaar op rij. Zodra één minister toegeeft, is het een vaste post op de begroting.

Herbert moet het verzoek afwijzen, net als het vorige kabinet. Geen cent belastinggeld voor een beursgenoteerd bedrijf dat tegelijk minder komt bezorgen, en dat de rechter al eens zag weigeren.

En de Kamer moet de Postwet na zes jaar eindelijk afhandelen, uiterlijk vóór de zomer van 2027, met een bezorgplicht waar ook andere bedrijven op kunnen inschrijven. Hetzelfde patroon zie je bij de NS, die de forens weer meer laat betalen: de reiziger en de belastingbetaler zijn altijd de sluitpost.

Tachtig miljoen klinkt ver weg, een getal uit een begrotingstabel. Verdeeld over de ruim acht miljoen huishoudens in Nederland is het bijna een tientje per huishouden. Voor één jaar, voor één bedrijf, voor post die later komt dan vroeger.