D66-minister Stientje van Veldhoven viert klimaatsucces terwijl 80 procent van de industriële CO2-daling uit fabriekssluiting komt

Laat dat cijfer even tot je doordringen, want het legt in één klap de hele zwendel van het ministerie van 'Klimaat en Groene Groei' bloot. Vier vijfde deel van de gevierde industriële uitstootdaling in Nederland heeft helemaal niets te maken met slimme uitvindingen, groene waterstof of rendabele verduurzaming. Het is het directe gevolg van het feit dat fabrieken in Nederland hun deuren sluiten, productielijnen stilleggen en naar het buitenland vertrekken omdat de energieprijzen, de nationale CO2-heffingen en het overvolle stroomnet het ondernemen hier onmogelijk hebben gemaakt.

Dat is de methode-Van Veldhoven in haar puurste vorm: je jaagt een fabriek met duizenden banen het land uit, de schoorsteen dooft, de productie verhuist naar de Verenigde Staten, Azië of elders op de wereld waar de schoorstenen op volle toeren blijven roken, en op het ministerie in Den Haag vinken de ambtenaren van D66 trots een lagere nationale CO2-uitstoot af. Voor het wereldwijde klimaat helpt het letterlijk nul komma nul, maar voor de Nederlandse welvaart, onze vakmensen en onze belastinginkomsten is het een economische sloopkogel.

Hoe bont het kabinet het inmiddels maakt met deze boekhoudkundige truc, blijkt uit de moties die bij het notaoverleg over het Nationaal Plan Energiesysteem zijn ingediend en waarover de Tweede Kamer aanstaande dinsdag 3 november stemt.

Op de officiële agenda van de Tweede Kamer prijkt onder nummer 29023-744 een motie van VVD-Kamerlid Müller c.s. die de regering oproept om "emissiereductie door productievermindering" expliciet niet als beleidsdoel of verduurzamingsroute te hanteren.

Het zegt alles over de staat waarin ons land verkeert onder het kabinet-Jetten dat het parlement er een formele motie aan moet wijden om een minister van 'Groene Groei' te verbieden het kapotgaan van bedrijven als een beleidsmatig succes in de boeken te zetten. Als een chirurg beweert dat hij de bloeddruk van zijn patiënten met 80 procent heeft verlaagd, en bij navraag blijkt dat vier van de vijf patiënten op de operatietafel zijn overleden, dan raakt hij zijn artsenbul kwijt. Op het ministerie van Klimaat en Groene Groei noemen ze dat het behalen van de klimaatdoelen.

Tijdens het Kamerdebat over het Nationaal Plan Energiesysteem bleef er van het papierwerk van minister Van Veldhoven dan ook geen spaan heel. Terwijl de linkse oppositie en de duurzame subsidielobby klaagden dat het kabinet een "keuze voor fossiel" zou maken omdat hun onbetaalbare wind- en waterstofdromen in de praktijk vastlopen, ziet elke nuchtere waarnemer het echte probleem: het kabinet probeert met miljarden aan belastinggeld en verstikkende regelgeving een energiesysteem af te dwingen dat technisch én economisch aan alle kanten kraakt.

Kijk naar de werkelijkheid waarin Nederlandse bedrijven en huishoudens dit najaar zitten. Het elektriciteitsnet zit van Noord-Brabant tot de Randstad potdicht door netcongestie, waardoor nieuwe woonwijken en groeiende mkb-bedrijven jarenlang op een aansluiting moeten wachten. Tegelijkertijd betalen gezinnen die een nieuw energiecontract moeten afsluiten in oktober tot 583 euro per jaar meer, met gasprijzen die weer richting de twee euro per kuub schieten, mede doordat de overheid de energiebelasting op gas torenhoog houdt om burgers richting de warmtepomp te dwingen.

En precies diezelfde combinatie van torenhoge nettarieven, energiebelastingen en onzekerheid over de stroomvoorziening drijft onze energie-intensieve maakindustrie over de grens. De zestig grootste industriële bedrijven van Nederland zijn niet zomaar wat anonieme multinationals; daarachter hangt een gigantische keten van duizenden Nederlandse toeleveranciers, transportbedrijven, machinebouwers, installateurs en technisch onderhoudspersoneel. Als de grote fabrieken in Rotterdam, Zeeland, Limburg of de IJmond hun productie zien krimpen of hun deuren sluiten, voelt het mkb in de hele regio de klap.

Vanuit onze libertarisch-conservatieve overtuiging wijzen wij er al jaren op wat er gebeurt als een overheid met strafheffingen, nationale koppen en dwangregels op de stoel van de ondernemer gaat zitten.

Politici van D66, CDA en VVD doen graag alsof industriële heffingen en klimaatregels alleen op het bordje van grote directiekamers belanden. In werkelijkheid betaalt de gewone Nederlander de rekening dubbel en dwars: eerst via het verlies van goedbetaalde banen in de industrie en de toelevering, en vervolgens aan de kassa en op de energierekening, waar elk duur gemaakt product en elk miljard aan netkosten rechtstreeks aan het huishouden wordt doorberekend.

Daar komt nog bij dat het kabinet-Jetten met dit beleid onze strategische onafhankelijkheid bij het grofvuil zet. Als wij onze eigen chemie, onze eigen staalproductie, onze eigen kunstmestfabrieken en onze eigen voedselverwerking laten sluiten om op de grafiekjes van Stientje van Veldhoven wat minder CO2 te noteren, worden we voor elk basismateriaal 100 procent afhankelijk van import uit landen die zich geen seconde druk maken om de klimaatpreken uit Den Haag. Je maakt Nederland armer, afhankelijker en kwetsbaarder, en je noemt het vooruitgang.

Het is dezelfde bestuurlijke hoogmoed waarmee het kabinet dorpen als Moerdijk in totale onzekerheid laat zitten over gigantische energie-infrastructuurprojecten en dorpen bij Gorinchem en Arkel wil opzadelen met megawindturbines die voor tientallen miljoenen euro's aan woningwaardeverlies zorgen. Overal waar het energieplan van D66 neerstrijkt, verdwijnen de banen, stijgen de lasten en verdampt de waarde van het bezit van gewone burgers.

De cijfers uit het Kamerdebat over het Nationaal Plan Energiesysteem zouden op elk normaal ministerie leiden tot een onmiddellijke noodstop. Als 80 procent van je CO2-daling in de industrie voortkomt uit fabriekssluitingen en productievermindering, dan voer je geen klimaatbeleid, maar de-industrialisatiebeleid. Dan ben je niet bezig met groene groei, maar met het afbreken van het fundament onder de Nederlandse economie.

Nederland heeft geen behoefte aan nieuwe papieren energieplannen van Stientje van Veldhoven waarin krimp als overwinning wordt gevierd.

Wat ons land nodig heeft is een radicale koerswijziging: haal een dikke streep door de Klimaatwet en alle nationale CO2-koppen, verlaag de energiebelastingen voor gezinnen en het bedrijfsleven drastisch, stop met het volbouwen van het landschap met gesubsidieerde windturbines en zet vol in op de snelle bouw van moderne kerncentrales die dag en nacht betrouwbare, betaalbare stroom leveren. Alleen met overvloedige en goedkope energie houd je fabrieken én banen in Nederland overeind.