Yeşilgöz sleept Nederland Oekraïne in: militairen oefenen in Polen voor een troepenmacht, over de echte inzet belooft ze 'vertrouwelijkheid'

"De Nederlandse bijdrage aan de oefening vindt plaats in Polen", staat in de Kamerbrief van Yeşilgöz en Berendsen. Geoefend wordt vooral het verplaatsen van personeel en materieel, "voor wanneer er sprake is van beëindiging van de vijandelijkheden". Hoeveel militairen er gaan, welke eenheden en wat het kost: in de brief staat het niet.

Wat die troepenmacht straks moet doen, schrijven de twee ministers wel op. Ze "staat klaar" om de Oekraïense strijdkrachten "te land, in de lucht en op zee" te versterken en "Oekraïne gerust te stellen binnen zijn grondgebied". Binnen zijn grondgebied. Dus in Oekraïne zelf, met het Russische leger aan de andere kant van de lijn.

Het kabinet verzekert dat er nog niets besloten is. De oefening is volgens de brief geen "daadwerkelijke activatie" van de troepenmacht, en Nederlandse deelname blijft "onder voorbehoud van politieke besluitvorming". Klinkt netjes. Lees dan de zin erna. Zodra een vredesakkoord nadert, wil het kabinet bij die besluitvorming "de noodzakelijke snelheid, vertrouwelijkheid en operationele veiligheid in acht nemen".

Snelheid en vertrouwelijkheid. Vertaald uit het Haags: als het zover is, valt het besluit snel en achter gesloten deuren. De Grondwet beschermt je daar nauwelijks tegen. Artikel 100 verplicht de regering alleen om de Kamer "vooraf inlichtingen" te geven over de inzet van de krijgsmacht. Een recht om een missie tegen te houden, geeft dat artikel de Kamer niet. Dat is de lafheid van Yeşilgöz en Berendsen: de grootste beslissing die een land kan nemen, wegmoffelen achter een woord.

Het is ook niet de eerste stap. In juli zei premier Rob Jetten na een bijeenkomst van de Coalition of the Willing in Parijs tegen het ANP dat Nederland "op korte termijn" zou bepalen "op welke manier we aan die oefeningen gaan bijdragen", meldde Hart van Nederland. Toen hing alles nog af van een verzoek van Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. Ruim drie maanden later staat Nederland op de lijst. Geen debat, geen stemming. Een korte brief.

De oefening vindt plaats in Polen. Uitgerekend Polen, het land dat Rusland beter kent dan wie ook, stuurt zelf geen soldaten naar Oekraïne. Premier Donald Tusk zei na een top van de Coalition of the Willing in september vorig jaar dat Polen geen troepen naar Oekraïne wil sturen, ook niet als de oorlog voorbij is. Polen doet de logistiek. Het levert het oefenterrein, Nederland levert de soldaten. Wat Warschau te riskant vindt, vindt de VVD-minister kennelijk een prima klus voor Nederlandse jongens en meiden.

Waarom? Het antwoord staat in de brief zelf: "Onze eigen vrijheid, veiligheid en waarden staan op het spel. Daarom blijft Nederland Oekraïne maximaal ondersteunen." Maximaal. Dat woord kiezen Yeşilgöz en Berendsen zelf, en jij betaalt het.

Wat maximaal betekent, staat in een Kamerbrief van april. Eerdere kabinetten kenden al 14,3 miljard euro toe aan militaire steun voor Oekraïne. Het kabinet-Jetten doet daar van 2026 tot en met 2029 elk jaar zo'n 3 miljard euro bij. Twaalf miljard in vier jaar. Geld dat niet naar jouw wijkagent gaat, niet naar jouw ziekenhuis en niet terug in jouw portemonnee.

Zie het niet los van de rest. Terwijl Yeşilgöz militairen klaarzet voor Oekraïne, werkt haar CDA-staatssecretaris Derk Boswijk aan een selectieve opkomstplicht. Eerst je kind registreren, dan je kind oefenen, dan je kind sturen. De VVD, de onbetrouwbare verraderspartij die zich graag de partij van de veiligheid noemt, en het CDA van Berendsen marcheren er samen in mee.

Maar het is toch voor de vrede? Een troepenmacht die een bestand bewaakt, voorkomt toch een nieuwe oorlog? Dat is het verhaal van het kabinet. Alleen staat in diezelfde brief dat Rusland "vooralsnog vasthoudt aan zijn maximalistische eisen". Er is geen bestand en geen vredesakkoord, en "de contouren" daarvan zijn volgens de ministers zelf "nog onduidelijk". Wie in die situatie al soldaten laat oefenen voor inzet in Oekraïne, bouwt geen vrede. Hij kiest een kant, en zet straks Nederlanders tussen twee legers.

En wie beslist straks of het "bestand" stevig genoeg is om onze mensen erheen te sturen? Niet jij. Niet de Kamer in een open debat. Een kabinet dat nu al aankondigt dat het snelheid en vertrouwelijkheid wil.

De Kamer moet deze oefening stilleggen tot er een debat en een stemming zijn geweest. Elke Nederlandse militair die richting Oekraïne gaat, ook voor een zogenaamde geruststellingsmacht, hoort eerst een meerderheid in de Kamer achter zich te hebben. In het openbaar, met per partij zichtbaar wie voor stemde. Geen vertrouwelijk overleg, geen spoedprocedure.

En die miljarden horen terug in Nederland. Dit is niet onze oorlog. Een vrede die alleen standhoudt met Nederlandse soldaten op Oekraïense bodem, betaalt Nederland met zijn eigen mensen.

Yeşilgöz belooft Kyiv maximale steun. Jou belooft ze maximale kósten.