Slecht voor donateurs, slecht voor de slachtoffers en slecht voor de goede doelen zelf.
Een uitstekende column van James Worthy in Spits getiteld 'Alles is Bono': de man is hard op weg onze eigen Jeremy Clark te worden. Helaas trekt Worthy aanzienlijk minder internationale pers, waardoor de rake en vlijmscherpe observaties van de man lang niet zo goed belicht worden als wenselijk zou zijn. Het niewste kindje van de Spitscolumnist? Hij richt zich tegen de malafide goededoelenindustrie die in Nederland is ontstaan.
Erover praten is een absoluut taboe in de mainstream media, dat meestal gelooft in sprookjes en oprechte intenties van mensen. Dat mensen écht vanuit de grond van hun hart een tientje overmaken naar Unicef, het KWF of Greenpeace. Niks blijkt minder waar, want het is puur eigenbelang. Een tientje om jezelf weer in de spiegel te kunnen kijken, dat je toch niet compleet harteloos en/of vervuilend bent:
'Ik recycle niet, jaag ieder weekend op edelherten en paal geregeld de beste vriendin van mijn dochter, MAAR dankzij mijn maandelijkse 2 euro en 93 cent hebben blinde en uitgehongerde Afrikaantjes nieuwe kleurpotloden en elektrische vliegenmeppers.' Heel goed meneer de gemiddelde Nederlander, veeg je zondes maar lekker onder een dik tapijt van gekunstelde liefdadigheid.
Maar Average Joe is niet het enige slachtoffer wat Worthy in z'n schrijfsel maakt: ook de charitieve instellingen zelf moeten eraan geloven. Hij verwijt ze dat ze het probleem niet oplossen. A bold statement, zoals Engelsen zouden zeggen, maar is het ook een onterechte?
Ik denk van niet. Unicef, het Wereld Natuur Fonds, KWF Kankerbestrijding, de Hartstichting. Stuk voor stuk sturen ze al tientallen jaren huismoeders langs te deuren om te collecteren en plaatsen ze al evenzolang bedeladvertenties in uw krant, uw opinieblad en komen tegenwoordig zelfs op internet om financiële steun vragen. Copieuze hoeveelheden geld zijn er in deze goede doelen annex zwarte gaten gestoken. En welk goede doel kan u noemen, dat door uw loyale steun zichzelf overbodig heeft gemaakt? U weet wel: voldoende geld vergaard om het probleem wat ze zouden oplossen, daadwerkelijk hebben opgelost?
Precies. Nul. Dat komt omdat goede doelen geen enkel belang hebben bij het overbodig maken van hun eigen werk: dat maakt hun eigen - vaak bijzonder leuk betaalde - baantjes namelijk ook volstrekt overbodig. Dan moeten ze een 'gewoon' kantoorbaantje accepteren bij een kapitalistische marktinstelling, en kunnen de ex-goededoelwerknemers niet meer opscheppen op verjaardagen over die moreel hoogverantwoorde post die ze bekleden.
Dan is er nog een derde categorie slachtoffers van de goededoelenzwendel die niet besproken wordt door Worthy: de daadwerkelijke slachtoffers van een bepaalde aandoening of toestand. De goedgelovige AIDS-patiënten, Ethiopiërs en Latijns-Amerikaanse wezen. Niet alleen worden ze om de tuin geleid met de oplichterij dat hun problemen binnenkort opgelost zullen worden door één of andere hemelse Westerse organisatie, maar ook worden hun problemen op full breedbeeld bekeken op miljoenen televisies. Zogenaamd om fondsen te werven, maar natuurlijk in het echt om zowel leedvermaak op te wekken. Zodat de goededoelengever zich speciaal voelt ('Zie je wel, ik heb het zelf heel goed voor elkaar. Wat sneu voor die mensen in de reclame: laat ik nog maar wat doneren.. dan ben ik helemaal een held!'). Even bot gezegd: het is je reinste porno.
Misschien wordt het eens tijd mijn eigen goede doel op te richten: het goede doel dat alle goede doelen overbodig gaat maken. Weg met de egostrelerij en grootschalige corruptie die de hele 'geef gul'-maatschappij heeft voortgebracht. Maar ja, dat zou niks opleveren, toch? Behalve een pijnlijke paradox.
Bron foto: nelly_555 / Photobucket.com
Bedel&Co
Ik geef al jaren niets meer, zolang "directeuren" meer dan een ton verdienen en rond rijden in auto's met chauffeur en de halve wereld overvliegen om met eigen ogen te zien hoe erg het is, krijgen ze geen cent.
Goed stuk Tim!
Goed geschreven Tim.
Ondanks dat ik best bereid ben, om een ander wat te gunnen, begin ik mij toch de laatste jaren te storen aan deze industrie.
Het valt me op, dat de bedelacties vanaf eind november in volle hevigheid losbarsten, iedere dag een brief met een accept girokaart erbij.
Wat ik het meest laakbaar vind, dat zijn de dikke salarissen van de DIRECTEUREN der GOEDE DOELEN.
Daarbij krijg ik vaak het wrange idee, dat zij het GOEDE DOEL ZIJN!
Velen van hen 10.000 den EURO boven de BALKENENDE norm!
Als we niet uitkijken, redden we dadelijk de hele WERELD, maar gaan zelf FAILLIET!
O ja, dan moeten we volgens Mw. MALMSTROM van POLITBURO EU ook nog de hele WERELD TOELATEN in ons land!
Ja, langzaam loopt mij de gal over.
There is a lot of money to be
There is a lot of money to be made from the poor, en al die goede doelen zijn daar voorbeelden van.
De dag dat ik mijn eerste baan kreeg, nam ik direct een Foster Parentsplan kind, gewoon omdat dat me juist leek iets te delen. Dat (voor wie het was weet ik niet want correspondentie e.d. leek me niet in ons beider belang) storten heb ik jaren volgehouden, inderdaad totdat al die salarissen en andere emolumenten voor de directie, de bekende Nederlanders en joost mag weten wie nog allemaal meer, bekend werden. Subiet gestopt, want om nou de kinderen van de directeur van Plan te gaan onderhouden, dat was misschien de bedoeling van die directeur maar zeker niet die van mij. Voor Japan heb ik dit jaar wel gestort, én omdat ik het vermoeden had dat dat wel niet al te vaak zou gebeuren, én omdat ik meen dat eventuele steun daar wel goed en te bestemder polaatse terecht zou komen.
Zie ook de situatie in Haiti en Chili: de aarbeving in Chili was zwaarder dan die in Haiti, maar Chili bedankte voor de internationale hulpkaravaan en heeft de zaken inmiddels geheel en al opgelost en hersteld, terwijl men in Haiti nog op de puinhopen zit, dit terwijl er voor alle miljarden toch tenminste een paar huizen ofzo gebouwd hadden moeten kunnen worden. Idem Christ Church in Nieuw Zeeland, geen internationale hulp en geen problemen. Dat geeft te denken, als je al niet aan het nadenken was.
Als die internationale hulp die maakt dat de leiders in de ontvangende landen belang hebben bij het instandhouden van armoede, want anders houdt de hulp op en daarmee de mogelijkheid om er flink wat geld van af te romen om op een Zwitserse bank te zetten dan wel direct op shopping spree in Zurich te gaan. Alleen al daarom, om het belang dat bij het instandhouden van armoede aan de leiders wordt gegeven, is internationale hulp (anders dan misschien tenten, water en voedsel in rampgebieden, maar ook dat zouden de getroffen landen zelf dienen te regelen voor het geval dat) eigenlijk een van de meest immorele daden die je kunt bedrijven.
Kleine goede daden in de directe omgeving van jezelf werken veel beter, zo steun ik de Dierenbescherming niet maar wel het asiel hier bijvoorbeeld door daar een kat van in huis te halen en brokjes te leveren. De wereld verandert er niet ingrijpend door, maar je maakt die in ieder geval ook niet slechter, en dat is al heel wat in een wereld waar geholpenen slechts zelden de mensen zijn die gered hadden moeten worden.
Goede doelen
Het erge is dat de grotere giften/schenkingen en erfenissen aan door de fiscus erkende goede doelen zijn vrij gesteld van schenk- respectievelijk erfbelasting. Eerder betaalde men nog 25% maar daar heeft de CDA-minister een eind aan gemaakt. Wat dat de schatkist kostte moest dan uit de overige schenkingen en erfenissen worden opgebracht. In de praktijk gaat dat bijna altijd over schenkingen en erfenissen in de familiesfeer. Heel erg is zeker dat sinds de nieuwe wet broers en zusters van de schenker resp. overledene het volle tarief dat geldt voor niet- familieleden moeten betalen.
Daarnaast is er een giftenregeling in de inkomstenbelasting en vennootschapsbelasting. Ook geldt wat hier het voordeel is voor de gever moet door anderen worden opgebracht. Het kwalijkste van dit alles is dat ook kerken en andere levensbeschouwelijke instellingen en charitatieve instellingen volop van de wettelijke regelingen profiteren. Hiermee stelt de overheid zich wel heel subjectief op. Tegenstanders van bepaalde soorten instellingen betalen zo ongewild mee aan de giften van anderen. Het beste zou zijn de gehele giftenregeling af te schaffen en alle instellingen ook schenk- en erfbelasting te laten betalen als waren ze niet-familieleden.