Trap niet in herstelchantage: de burger is géén slavenhouder

Rechtsfilosoof Paul Cliteur sloeg de spijker dan ook magistraal op de kop in zijn recente reactie op de discussie over herstelbetalingen. Cliteur legt haarfijn de vinger op de open zenuw van dit hele debat: waar komt dat geld straks eigenlijk vandaan? Moet de koninklijke familie haar eigen immense privékas maar eens plunderen als zij zo graag morele boete wil doen, of wordt het volk opnieuw aangeslagen voor de morele zelfbevrediging van de Haagse kaste?

De vraag stellen is hem in feite al beantwoorden. Als er iets kenmerkend is voor de heersende klasse in Nederland, dan is het wel dat zij haar eigen geweten het liefst afkoopt met het zuurverdiende geld van een ander. Ministers en burgemeesters buitelen over elkaar heen om diepe buigingen te maken, tranen te plengen voor de camera's en excuses uit te spreken voor misdaden die zich eeuwen geleden hebben voltrokken. Maar zodra de kassa moet rinkelen, kijken ze met een roofzuchtige blik naar de loonstrook van Jan Modaal.

Laat één ding volstrekt duidelijk zijn: slavernij was een verwerpelijk en wreed historisch systeem dat overal ter wereld door ontelbare beschavingen is bedreven. Niemand ontkent die geschiedenis. Maar wat heeft een fabrieksarbeider in Enschede, een schilder in Emmen of een verpleegkundige in Rotterdam in hemelsnaam te maken met de suikerplantages van Suriname in de achttiende eeuw? Hun voorouders waren keuterboeren, fabrieksmeisjes of veenarbeiders die zelf in bittere armoede werden uitgebuit en amper het hoofd boven water konden houden. Het idee van collectieve, erfelijke schuld is een middeleeuws concept dat haaks staat op ieder principe van het moderne recht.

STEUN DDS IN DE STRIJD TEGEN HET KARTEL (artikel gaat hieronder verder): De gevestigde orde en het partijkartel doen er alles aan om het vrije, rechtse geluid te smoren. Wij ontvangen geen cent overheidssubsidie en buigen voor niemand, maar we kunnen deze strijd alleen voortzetten dankzij ú. Help ons werkend Nederland een stem te blijven geven en steun De Dagelijkse Standaard vandaag nog via BackMe — en meld u meteen aan voor onze exclusieve columns op DDS Substack!

Bovendien moeten we kappen met de mythe dat Nederland nog niets heeft gedaan. Het kabinet heeft al een bizar fonds van 200 miljoen euro voor kennis, herdenking en verwerking opgetuigd. Tweehonderd miljoen euro belastinggeld. Honderd miljoen voor overheidsmaatregelen en nog eens honderd miljoen voor zogeheten 'maatschappelijke initiatieven' - wat in de praktijk neerkomt op een gigantische subsidieduikplank voor linkse praatgroepjes, theatermakers en professionele klaagactivisten.

We zagen de hypocrisie van deze industrie eerder al rond de schandalige donatie van De Nederlandsche Bank aan het Elisabeth Samson Huis, waar tonnen aan publiek geld werden doorgesluisd onder het mom van historisch besef, terwijl de geëerde historische figuur zélf een meedogenloze slaveneigenares bleek te zijn. Het toont de grenzeloze blindheid van de instituties aan. Zodra het magische woord 'slavernijverleden' valt, wordt het kritische verstand volledig uitgeschakeld en worden de deuren van de schatkist wagenwijd opengezet.

De belastingbetaler is het zat om als melkkoe te dienen voor het morele masochisme van de elite. Als vermogende dynastieën, bankiershuizen of de koninklijke familie menen dat zij persoonlijk schatplichtig zijn aan het nageslacht van tot slaaf gemaakten, dan staat het hen volkomen vrij om hun eigen privégeld over te maken. Maar blijf met je tengels van de belastingaangifte van de werkende burger af.

Een belastingaangifte is een bijdrage aan de publieke voorzieningen van vandaag: aan onze wegen, onze ziekenhuizen en onze veiligheid. Het is géén schuldbekentenis voor de zeventiende eeuw. De Tweede Kamer moet iedere poging om individuele herstelbetalingen via de staatskas in te voeren keihard blokkeren. Wij zijn niemand excuses verschuldigd en we gaan nergens voor boeten.