Woke-waanzin in Amsterdam: 50.000 euro subsidie voor 'Walk of Pride' tegels, echte helden vergeten

Laten we één ding vooropstellen: natuurlijk zijn sommige verhalen die hier worden aangehaald vreselijk. Dat Jillis Bruggeman in 1803 als laatste Nederlander ter dood werd veroordeeld voor sodomie, is een zwarte bladzijde. En dat Xulhaz Mannan in Bangladesh is afgeslacht door de barbaren van Al-Qaeda, is ronduit wanstaltig. Daar hoeven we niet flauw over te doen; niemand verdient zo'n lot.

Maar rechtvaardigt dat een permanente inname van de openbare ruimte met belastinggeld? Moeten we daarom de hele binnenstad weer volplempen met regenboog-symboliek? Het antwoord is nee. De obsessie van GroenLinks en D66 met seksuele geaardheid begint lachwekkende vormen aan te nemen.

Kijk eens naar wie er geëerd worden. Naast Nederlandse namen als Albert Mol en Benno Premsela, moet er zonodig ook een tegel komen voor Xica Manicongo. Wie? Precies. Dit is volgens de initiatiefnemers "de vroegste naam die we kennen van een transgender persoon uit Brazilië" uit de zestiende eeuw.

Wat heeft een zestiende-eeuwse transgender uit Brazilië in vredesnaam te maken met de straten van Amsterdam? Het is globalistische symboolpolitiek van de bovenste plank. We halen er van alles bij om maar 'inclusief' te lijken, terwijl de gemiddelde Amsterdammer zich steeds meer een vreemde voelt in zijn eigen stad.

Wethouder Touria Meliani (GroenLinks) jubelt dat "zichtbaarheid en representatie" belangrijk zijn. Maar wiens zichtbaarheid? Waar zijn de tegels voor onze zeehelden? Voor de verzetsstrijders? Voor de grondleggers van onze natie? Die standbeelden worden besmeurd of bediscussieerd, maar voor de lhbtiq+-lobby gaat de kassa wagenwijd open.

En natuurlijk is die 50.000 euro nog niet genoeg. Stichting GALA is ook nog een crowdfunding gestart omdat de subsidie "niet toereikend" is voor het onderhoud. Het is een bodemloze put van deugpronkerij. Amsterdam verandert langzaam in één groot openluchtmuseum voor linkse hobby's, en u mag de rekening betalen.