Vrije meningsuiting onder vuur: abjecte speech op de Dam is walgelijk, maar mag niet verboden worden

De spreker in kwestie, Abdelmounaim El Houmani, eigenaar van een fietsenwinkel in Amsterdam-West, liet weinig aan de verbeelding over. Vanaf het podium op de Dam schreeuwde hij onomwonden:

Het is retoriek die regelrecht uit de allerdonkerste krochten van de geschiedenis lijkt te komen. Toen journalisten deze man opbelden voor een noodzakelijk weerwoord, verloor hij volledig de controle. Na een agressieve tirade beëindigde hij het telefoongesprek luidkeels met de woorden: "Sterf! Sterf!". Later probeerde hij via een omweg zijn teksten nog in te dekken door te claimen dat hij doelde op de Tweede Intifada, maar de maskers waren toen al lang en breed afgevallen.

Natuurlijk sprak burgemeester Femke Halsema direct haar "grote afschuw en verontwaardiging" uit. Ze noemde de speech "Een grove schande en ronduit antisemitisch". Ook Naomi Mestrum van het CIDI deed per direct aangifte en sprak vol afgrijzen over "onversneden antisemitisme". D

e menselijke emotie achter deze reacties is volkomen begrijpelijk, maar de politiek-juridische reflex die daarop volgt, is fundamenteel fout. Halsema liet direct optekenen na te gaan of ze "mogelijkheden hebben om demonstraties van deze organisatie te verbieden."

Hier raken we exact de rotte kern van het huidige maatschappelijke debat in Nederland. Zodra een groep zich beledigd, gekwetst of aangevallen voelt, grijpt de overheid onmiddellijk naar de censuurbijl. Maar absolute vrijheid van meningsuiting betekent exact dat: de onvoorwaardelijke vrijheid om een mening te uiten, hoe kwetsend die mening ook is.

Het is de ultieme lakmoesproef van een werkelijk vrije samenleving. Als we als land alleen meningen toestaan die keurig binnen de opgerekte grenzen van het heersende 'fatsoen' vallen, hebben we geen meningsvrijheid, maar enkel nog door de staat geregisseerde spreekregels.

Het Nederlands strafrecht kent bepalingen rondom groepsbelediging en aanzetten tot haat (het welbekende artikel 137), en het Openbaar Ministerie zal zich hier ongetwijfeld gretig over buigen. Maar filosofisch en strategisch gezien snijden we onszelf met de roep om verboden gruwelijk in de vingers.

Het is vele malen beter, gezonder en veiliger dat mensen als El Houmani in de open lucht op de Dam, met een microfoon in de hand, aan heel Nederland exact laten zien wat ze ten diepste denken.

Zodra de staat dit soort uitingen verbiedt en organisaties monddood maakt, verdwijnen deze denkbeelden namelijk niet. Integendeel. Ze gaan ondergronds verder in besloten chatgroepen en donkere achterafzaaltjes, ver buiten het zicht van de open samenleving. Door het extremisme vol in het harde daglicht te laten staan, kan het publieke debat erop reageren.

Het is hoog tijd dat Nederland weer een ondoordringbare huid kweekt en stopt met het juridisch pamperen van gekwetste gevoelens, hoe abject de man op de zeepkist ook is.

SLUIT U AAN BIJ HET VERZET! Hamer onophoudelijk op de onvoorwaardelijke bescherming van het vrije woord, juist als het schuurt. Steun de onafhankelijke pers die weigert mee te buigen met de cancelcultuur! Mis helemaal niets en abonneer u direct via deze link. Elke dag de keiharde waarheid, gratis in de mail!