Monetair kaartenhuis wankelt: Exploderende schuldenberg jaagt rente op en brengt toekomst van de euro in acuut gevaar

De cijfers zijn ronduit angstaanjagend. In de Verenigde Staten is de federale schuld voor het eerst door de grens van 40.000 miljard dollar gebroken, goed voor ruim 120 procent van het bruto binnenlands product. Maar waar Amerika nog kan leunen op de dollar als wereldwijde reservemunt, zit het werkelijke acute gevaar in Europa. De eurozone is een wankel, politiek geconstrueerd bouwsel waarin noordelijke landen decennialang zijn gebruikt als pinautomaat voor de structurele begrotingsdiscipline in het zuiden.

Het epicentrum van de naderende storm ligt in Parijs. Frankrijk gedraagt zich als de absolute spilzieke patiënt van de eurozone. De rente op Franse tienjaarsleningen is in korte tijd omhooggeschoten naar 4,1 procent, een niveau dat we sinds de diepste dagen van de eurocrisis niet meer hebben gezien.

De rentelasten van de Franse staat bedroegen in 2020 nog een overzichtelijke 30 miljard euro per jaar, maar zijn inmiddels verdubbeld naar 60 miljard euro. Tegen 2030 stevent Frankrijk af op een astronomische 120 miljard euro aan jaarlijkse rentebetalingen. Dat bedrag is zo gigantisch dat het alle andere overheidsuitgaven aan zorg, onderwijs en infrastructuur simpelweg verdringt.

De Franse politieke kaste is volstrekt niet in staat en bereid om de tering naar de nering te zetten. Met de presidentsverkiezingen van 2027 in zicht, waar Marine Le Pen en de radicaal-linkse Jean-Luc Mélenchon in de peilingen domineren, weigert iedere politieke stroming in Parijs om harde bezuinigingen of hervormingen door te voeren.

*🔗 Doneer eenvoudig en snel via BackMe: https://dds.backme.org

💳 Of maak uw gift rechtstreeks over via bankoverschrijving:

IBAN: NL95RABO0159098327

T.n.v.: Liberty Media

Wat gaat de Europese Centrale Bank in Frankfurt doen zodra Frankrijk of Italië dreigt te bezwijken onder haar eigen rentelasten? Christine Lagarde en haar beleidsbepalers zullen precies doen wat centrale bankiers altijd doen wanneer het water hen aan de lippen staat: de geldpers aanzwengelen en staatsleningen opkopen via schimmige noodinstrumenten zoals het TPI-mechanisme.

Dit proces heeft in de monetaire economie een keurige naam gekregen: financiële repressie. In de praktijk betekent dit dat de centrale bank de rente kunstmatig lager houdt dan nodig is om de inflatie te bestrijden. De rentelasten voor verkwistende overheden blijven daardoor betaalbaar, maar de prijs wordt integraal betaald door de gewone burger via aanhoudende, gierende geldontwaarding.

Spaarders zien het rendement op hun spaarrekening verdampen, pensioenfondsen worden uitgehold en de kosten voor het dagelijks levensonderhoud blijven stijgen. De hardwerkende Nederlandse belastingbetaler wordt op deze manier via een sluiproute gedwongen om de onhoudbare schulden van Zuid-Europa te financieren.

Ondertussen stijgen ook in Nederland de rentelasten op de rijksbegroting in sneltreinvaart en worden hypotheken en bedrijfskredieten steeds duurder voor gezinnen en ondernemers.

De oproep van gevestigde economen dat de Nederlandse politiek snel een begrotingsakkoord moet sluiten om de eurozone bij elkaar te houden, toont de perverse dynamiek van het partijkartel. Den Haag moet zich weer haasten om braaf in het gelid te lopen, zodat de Brusselse transferunie niet wankelt.

De waarheid is dat een muntunie tussen fundamenteel verschillende economieën zonder gezamenlijke begrotingsdiscipline gedoemd is te mislukken. De elite probeert het onvermijdelijke einde uit te stellen door de geldpers te laten draaien en de koopkracht van miljoenen burgers op te offeren.

Het redden van een onhoudbaar monetair experiment mag niet langer ten koste gaan van het spaargeld en de welvaart van de Nederlandse bevolking. De eurocrisis is nooit weggeweest, en de rekening die nu op tafel ligt is groter dan ooit tevoren.

*⭐ Steun onze strijd voor de waarheid via BackMe: https://dds.backme.org

💳 Of doneer direct op onze officiële bankrekening: