Terwijl de
mainstream media en de politiek correcte brigade zich opwinden over elk mogelijk microagressie, blijft de olifant in de kamer vrolijk rondtrompetteren zonder dat iemand het durft te benoemen. Aziatische Nederlanders ervaren discriminatie, dat is waar. Maar waarom zien we niet dezelfde verontwaardiging als het gaat om de dagelijkse beledigingen en aanvallen op Joodse Nederlanders? Is hun lijden minder waard?
We leven in een maatschappij waarin de angst om te beledigen alleen selectief lijkt te gelden. Vraag maar aan de Joodse gemeenschap, die sinds 7 oktober jl. kampt met een toenemende golf van
antisemitisme, vaak verhuld onder het mom van "kritiek op Israël". Maar zodra dit ter sprake komt, wordt de discussie gesmoord of afgedaan als "complex" of je moet het zien in een ''andere context.''
Dit land wordt een rubberen tegelparadijs, waar de vrije val van de samenleving wordt gebroken door een zachte ondergrond van hypocrisie en selectieve verontwaardiging. Laten we het echte probleem aanpakken en stoppen met de dubbele standaarden.
Antisemitisme is een gif dat net zoveel bestreden moet worden als elke andere vorm van haat, dus ook Anti-Asian Hate. Het is tijd dat we ons dat realiseren voordat we volledig op de rubberen tegels landen, te zacht om nog op te kunnen staan.