Boekholt-O'Sullivan (D66) wil beëdigd vertaler voor 'vreemde taal' bij Kadaster schrappen, maar eist tot 20.000 euro van eenmanszaken

Het staat allemaal zwart op wit in de Nota naar aanleiding van het verslag bij het wetsvoorstel Verzamelwijziging Kadasterwet (Kamerstuk 37 000, document 2026D56233 van 6 november 2026). Het wetsvoorstel regelt onder meer "de verplichting voor de bewaarder om voortaan stukken in te schrijven die gesteld zijn in een vreemde of de Friese taal". Dat het Fries als erkende taal in Friesland een plek heeft in het rechtsverkeer is volkomen logisch, maar voor het internationale vastgoedverkeer gaat het kabinet nu heel ver door ook buitenlandse stukken zonder beëdigde vertaler toe te laten.

Zelfs de eigen D66-fractie in de Tweede Kamer vroeg zich bij vraag 1 enigszins bezorgd af hoe de kwaliteit van de Nederlandse vertaling in onze openbare vastgoedregisters nog wordt geborgd wanneer die vertaling voortaan "ook door het notariskantoor zelf mag worden verzorgd, zonder tussenkomst van een beëdigd vertaler". De openbare registers van het Kadaster vormen immers de ruggengraat van de eigendomszekerheid in Nederland: één vertaalfout in een buitenlandse akte kan grote juridische gevolgen hebben.

Maar kijk eens hoe soepel en welwillend D66-minister Boekholt-O'Sullivan meedenkt wanneer het om internationale vastgoedpartijen en grote gespecialiseerde notariskantoren gaat. Zij antwoordt: "Het ook in die gevallen vasthouden aan de eis van een vertaling door een beëdigde vertaler zou een onnodige administratieve last betekenen." En mocht er achteraf toch een fout in die onbeëdigde vertaling blijken te zitten waardoor een burger of bedrijf schade lijdt? Dan zoekt die burger het zelf maar uit in de rechtszaal: "Als een burger of bedrijf hierdoor schade lijdt kan die burger of dat bedrijf de notaris daarvoor in rechte aanspreken."

Onthoud die woorden van Boekholt-O'Sullivan goed: een beëdigd vertaler inschakelen bij een officiële Kadaster-akte in een vreemde taal vindt de minister dus "een onnodige administratieve last" die het internationale verkeer maar in de weg zit. Wat een begrip, wat een deregulering, wat een hart voor het verminderen van papierwerk.

Blader vervolgens door naar paragraaf 2.8 en 4.3 van exact dezelfde nota van Boekholt-O'Sullivan. Daar gaat het niet over buitenlandse akten, maar over de 25 Nederlandse ondernemingen die op contractbasis kadastrale gegevens doorleveren, bijvoorbeeld voor kredietbeoordelingen. Volgens de minister zelf bestaat "het merendeel daarvan" uit een "kleine onderneming" met minder dan twintig werknemers.

Via een algemene maatregel van bestuur (AMvB) waarvan de consultatie eind dit jaar start, wil Boekholt-O'Sullivan die kleine Nederlandse bedrijven een loodzwaar pakket aan erkenningseisen opleggen, waaronder een verplichte Verklaring Omtrent het Gedrag (VOG) én een zware internationale ISO 27001-certificering voor informatiebeveiliging die elk jaar opnieuw gecontroleerd moet worden. Wie niet aan dat dure keurmerk voldoet, raakt zijn contract met het Kadaster kwijt en wordt afgesneden van gegevens.

En wat kost dat verplichte ISO 27001-circus volgens de eigen schatting van het ministerie? Bij vraag 9 en 10 staat het prijskaartje dat elke ondernemer moet slikken: een eenmalige factuur die oploopt van 5.000 tot maar liefst 20.000 euro, én daarbovenop nog eens jaarlijks terugkerende controlekosten van 2.000 tot 5.000 euro per jaar. Zelfs coalitiepartner CDA vroeg de D66-minister hoe zwaar die rekeningen drukken op een klein bedrijf dat maar af en toe kadastrale stukken doorgeeft, en of er geen betaalbaar alternatief mogelijk is.

Waar Boekholt-O'Sullivan een paar pagina's eerder nog op de bres sprong tegen "een onnodige administratieve last" bij het vertalen van akten in een vreemde taal, verdwijnt haar medeleven met de regeldruk als sneeuw voor de zon zodra het om een kleine Nederlandse ondernemer of zzp'er gaat. Op de vraag van het CDA over het prijskaartje tot 20.000 euro antwoordt de D66-bewindsvrouw ijskoud: "Ook als een onderneming een gelijkwaardig alternatief voorstelt horen daar concrete maatregelen bij, dus aanvullende lasten lijken onvermijdelijk. ISO-27001 is de internationale standaard voor informatiebeveiliging en is ook toepasbaar voor kleine ondernemingen. Ook eenmanszaken kunnen gecertificeerd worden."

Bovendien weigert de minister pertinent om de zwaarte van die eisen af te stemmen op de vraag hoe weinig gegevens een klein bedrijfje daadwerkelijk afneemt, zodat een zelfstandige met een bescheiden klantenkring aan exact dezelfde dure papierwinkel wordt onderworpen als een groot dataconcern.

"Ook eenmanszaken kunnen gecertificeerd worden." Je moet echt nog nooit in je leven een eigen bedrijf hebben gerund om zo'n zin zonder blikken of blozen op papier te zetten. Voor een zelfstandige zonder personeel of een piepklein mkb-kantoor dat slechts een handjevol kadastrale berichten meelevert in een dossier, betekent een aanschafrekening van 20.000 euro plus 5.000 euro per jaar aan externe auditors voor "governance en verantwoordelijkheden, structureel risicomanagement" en "keten risico's" simpelweg dat die dienstverlening onbetaalbaar wordt.

En wat zegt de minister als zo'n kleine Nederlandse leverancier die duizenden euro's aan certificeringsbureaus niet kan opbrengen en daardoor moet stoppen? Bij vraag 6 haalt Boekholt-O'Sullivan haar schouders op: "In het algemeen geldt dat de afnemers van een leverancier naar verwachting niet in de problemen komen als de leverancier niet aan de nieuwe voorwaarden kan voldoen en dus geen gegevens meer ontvangt. Die afnemers kunnen dan namelijk kiezen voor een alternatieve partij, of de gegevens rechtstreeks bij het Kadaster afnemen."

Kijk eens hoe onthullend die redenering is. Als kleine Nederlandse bedrijfjes en eenmanszaken door een staatsverplichting van 20.000 euro uit de markt worden gedrukt, is er volgens de D66-minister niets aan de hand, want dan lopen hun klanten toch gewoon over naar een grote concurrent of rechtstreeks naar het staatsmonopolie van het Kadaster zelf. En het Adviescollege toetsing regeldruk (ATR) keek volgens de brief vrolijk de andere kant op en selecteerde het plan niet eens voor een formeel advies.

Zo werkt het technocratische kartel van D66, VVD en CDA in vrijwel elke sector van de Nederlandse economie. Onder het mom van veiligheid en kwaliteitsstandaarden zadelt Den Haag de markt op met peperdure ISO-certificaten, externe audits en compliance-regels die een groot internationaal concern met twee vingers in de neus betaalt, maar die voor een eenmanszaak of nieuwkomer een onneembare muur van 20.000 euro opwerpen.

En ondertussen blijkt uit dezelfde brief van Boekholt-O'Sullivan dat haar veelgeprezen algehele modernisering van de Kadasterwet, die het voor gewone burgers en woningbouw makkelijker en goedkoper zou moeten maken, pas wordt verwacht "in het laatste kwartaal van 2028", terwijl bij het Kadaster nu nog steeds "ongeveer 33 procent van de 2D-splitsingstekeningen in eerste instantie afgekeurd" wordt.

Laat Boekholt-O'Sullivan eerst haar eigen falende staatsregisters op orde brengen, houd de eis van een beëdigd vertaler voor vreemde talen gewoon in stand en schrap die wurgende keurmerkdwang van 20.000 euro voor Nederlandse eenmanszaken en kleine ondernemers!