DENK-leider Van Baarle en de Ombudsman eisen tot 8.000 standplaatsen voor Sinti, Roma en reizigers en klagen over 'controle'

Lees de vragen van DENK-leider Van Baarle aan minister Heerma eens door om te zien hoe ver de identiteitspolitiek in Den Haag inmiddels is doorgeschoten. Onder verwijzing naar de publicatie "Nationale ombudsman: Sinti, Roma en reizigers worden stelselmatig gediscrimineerd" vraagt Van Baarle aan de CDA-minister of hij erkent "dat discriminatie van Sinti, Roma en reizigers vrijwel genormaliseerd is, waardoor zij discriminatie ervaren op vele domeinen van de samenleving".

En daar blijft het natuurlijk niet bij.

Als het aan DENK en de Nationale ombudsman ligt, moet minister Heerma direct de portemonnee en het wetboek trekken voor een eigen categorie in het Haagse diversiteitsbeleid: "Bent u bereid om toe te zeggen dat in de nieuwe Rijksbrede aanpak tegen discriminatie en racisme, er ook expliciet aandacht zal worden gegeven aan het tegengaan van discriminatie van Sinti, Roma en reizigers ofwel antiziganisme?" Weer een nieuw subsidie- en ambtenarenwoord erbij voor de bingokaart van Binnenlandse Zaken: de Rijksbrede bestrijding van 'antiziganisme'.

Maar de echte klapper zit verderop in de vragen van Stephan van Baarle. Daar komt de concrete materiële eis op tafel: "Klopt het dat in de afgelopen drie jaar er slechts 99 standplaatsen bij kwamen, terwijl naar schatting 4.000 tot mogelijk 8.000 nieuwe standplaatsen nodig zijn? Welke extra verantwoordelijkheid gaat u nemen om ervoor te zorgen dat er voldoende standplaatsen gerealiseerd zullen worden?"

Vierduizend tot achtduizend nieuwe standplaatsen eisen midden in een wooncrisis. Bedenk even hoeveel schaarse grond, infrastructuur, rioolaansluitingen, stroomkabels en miljoenen aan gemeentelijk belastinggeld er nodig zijn om tussen de 4.000 en 8.000 ruime grondgebonden woonwagenstandplaatsen uit de grond te stampen.

Terwijl gewone Nederlandse starters en gezinnen van geluk mogen spreken als ze na jaren wachten niet worden gepasseerd door statushouders voor een piepklein driekamerappartement op vier hoog achter, eist DENK dat de minister van Binnenlandse Zaken "extra verantwoordelijkheid" neemt om duizenden nieuwe standplaatsen voor één specifieke groep af te dwingen.

Waarom moet de overheid überhaupt op basis van afkomst of groepsidentiteit duizenden speciale kavels reserveren en aanleggen, terwijl elke andere Nederlander die een stukje grond of een vrijstaande woning wil gewoon de volle marktprijs moet betalen en achteraan in de rij mag aansluiten?

En minstens zo stuitend is een volgende vraag uit het pakket dat op het bureau van CDA-minister Pieter Heerma is neergelegd: "Wat is uw reactie op de constatering van de Nationale ombudsman dat de overheid zich nog te vaak laat leiden door negatieve stereotypen over woonwagenbewoners en de nadruk te veel op controle en beheersing ligt? Op welke wijze gaat u stigmatisering en benadeling van Sinti, Roma en reizigers als gevolg van overheidsbeleid tegen?"

Controle en handhaving worden zo in één adem genoemd met "negatieve stereotypen". Wanneer de Belastingdienst, de politie, de gemeente of de netbeheerder op een woonwagenlocatie controleert of de belastingen worden betaald, of er geen illegale bouwwerken staan en of de wet wordt nageleefd zoals dat bij élke Nederlandse burger en ondernemer in een gewone rijtjeshuisstraat gebeurt, dan heet dat bij de Nationale ombudsman en bij DENK ineens dat "de nadruk te veel op controle en beheersing ligt".

Probeer dat argument als gewone Nederlandse mkb'er, zzp'er of huizenbezitter eens te gebruiken wanneer de fiscus of de gemeentelijke handhaver bij jou op de stoep staat. Als jij een schuurtje van een halve meter te hoog in je achtertuin zet, een foutje maakt in je btw-aangifte of een vuilniszak naast een volle container plaatst, krijg je zonder pardon een rekening tot 206,50 euro aan opruimkosten op de deurmat en kraait er geen ombudsman naar dat de staat bij jou te veel op handhaving en toezicht zou zitten.

Dit is de giftige vrucht van decennia aan zieligheids- en identiteitspolitiek: zodra je mensen indeelt in beschermde slachtoffergroepen, wordt elke normale wetshandhaving verdacht gemaakt als "stigmatisering" en wordt elk gebrek aan gratis overheidsvoorzieningen bestempeld tot 'stelselmatige discriminatie'.

En het gevaar is levensgroot dat een ruggengraatloze kartelminister als Pieter Heerma (CDA) straks weer diep door de stof buigt en een heel peloton ambtenaren aan het werk zet voor een speciaal actieplan 'antiziganisme'.

In een gezonde rechtsstaat zijn alle burgers voor de wet gelijk. Dat betekent dat niemand wordt gediscrimineerd, maar óók dat niemand op basis van zijn groepsidentiteit recht heeft op duizenden door de belastingbetaler aangelegde standplaatsen of op een vrijbrief van normale controle en handhaving door politie, gemeente en Belastingdienst.

Want de hardwerkende Nederlander die netjes zijn belasting betaalt en jarenlang op een betaalbare woning wacht, is het spuugzat om te zien hoe de ene na de andere voorkeursgroep in Den Haag voorrang en speciale regelingen opeist.