Twintig jaar inreisverbod wegens veiligheidsgevaar: hoeveel mensen vertrekken werkelijk uit Nederland?

Maar wie de moeite neemt om achter de ambtelijke façades te kijken, stuit op een ontluisterende realiteit die je haren te berge doet rijzen.

Uit recent onderzoek van Nieuwsuur blijkt dat de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) in de afgelopen tien jaar ongeveer zeventig mensen heeft aangemerkt als een ernstig gevaar voor de nationale veiligheid. Tegen deze lieden is het zwaarste administratieve middel ingezet dat onze wet kent: een inreisverbod van maar liefst twintig jaar. Dat klinkt indrukwekkend, nietwaar? Twintig jaar lang niet welkom in Nederland of de Europese Unie.

Maar dan komt de cruciale vraag waar het hele Haagse kaartenhuis op instort: hoeveel van die zeventig staatsgevaarlijke personen zijn daadwerkelijk het land uitgezet?

Het verbijsterende antwoord van het ministerie? Dat weten we niet. Er zijn simpelweg geen cijfers beschikbaar over hoeveel van deze individuen inmiddels op vrije voeten door onze straten lopen, en het ministerie kan evenmin aantonen in hoeveel gevallen het vertrek daadwerkelijk is gerealiseerd.

💳 Wilt u ons steunen om dit onafhankelijke journalistieke tegengeluid overeind te houden? Maak dan vandaag nog een donatie over naar:

Laat dat even heel goed tot u doordringen. De Nederlandse overheid stelt officieel vast dat iemand een acuut gevaar vormt voor de veiligheid van onze burgers, tikt een beschikking van twintig jaar inreisverbod uit, en heeft vervolgens geen flauw idee of diegene nog altijd gezellig in een Nederlandse stad rondwandelt. Dit is geen beleid meer, dit is het totale failliet van de rechtshandhaving.

Een papiertje van de IND boekt immers geen vliegticket. Een juridisch stempeltje zet een extremist niet over de grens. Het toont precies aan waar de zwakte van onze rechtsstaat zit: men denkt in Den Haag dat een probleem is opgelost zodra er een ambtelijk document is opgesteld. De ambtenaren hebben hun vinkje gezet, het dossier kan worden gearchiveerd, en ondertussen draagt de samenleving het levensgrote risico.

Natuurlijk komen de woordvoerders van minister Bart van den Brink en minister David van Weel direct met de bekende excuses aanzetten. Het zou allemaal zo ingewikkeld zijn. Herkomstlanden zoals Marokko, Algerije of Syrië weigeren mee te werken, verstrekken geen paspoorten of nemen hun eigen criminelen simpelweg niet terug. En linkse advocaten vechten ieder uitzettingsbesluit tot aan de allerhoogste Europese rechters aan, waardoor procedures eindeloos voortslepen.

Maar sinds wanneer is ingewikkeldheid een vrijbrief om de veiligheid van de eigen bevolking te verkwanselen? Als een overheid iemand bestempelt als een gevaar voor de nationale veiligheid, dan hoort er maar één reactie te volgen: opsluiten in vreemdelingendetentie totdat het vertrek daadwerkelijk geregeld is. Geen vrijheden, geen omzwervingen door onze steden en geen slappe compromissen.

Het is werkelijk van een stuitende arrogantie dat het ministerie beweert geen cijfers te hebben. Een middelgroot bedrijf weet precies waar elke euro en elke medewerker zich bevindt, maar een ministerie met duizenden ambtenaren weet niet of er zware extremisten vrij rondlopen in onze wijken? Dat gelooft natuurlijk geen zinnig mens. Men wil die cijfers waarschijnlijk helemaal niet publiceren, omdat de uitkomst te gênant voor woorden is. Het zou zwart-op-wit aantonen dat het Nederlandse terugkeerbeleid een tandeloze papieren tijger is.

De Tweede Kamer mag dit schandaal onder geen beding laten passeren met een beleefd debatje. Er moet keihard geëist worden dat minister Van den Brink met de billen bloot gaat. Hoeveel van deze zeventig personen zitten vast? Hoeveel zijn er vertrokken? En hoeveel lopen er momenteel vrij rond in Nederland?

Als een regering niet eens in staat is om bewezen staatsgevaarlijke vreemdelingen uit te zetten, waarom verwachten we dan nog dat zij de gewone burger beschermt tegen inbraken en straatgeweld? Het terugkeerbeleid moet worden ontdaan van alle juridische taboes. Geen medewerking van het herkomstland? Dan stoppen we per direct alle ontwikkelingshulp en visumverstrekking aan dat land totdat ze hun onderdanen terugnemen. Het beschermen van de Nederlandse burger hoort de allereerste prioriteit van de staat te zijn, niet het ambtelijke comfort van falende ministers.