Kiezers slopen de verlinkste ChristenUnie: principiële SGP groeit terwijl Segers’ erfgenamen worden afgestraft

De partij verloor bij de gemeenteraadsverkiezingen bijna honderd van haar 308 zetels. Uit onderzoek van het Reformatorisch Dagblad blijkt bovendien dat de ChristenUnie uit 26 colleges van burgemeester en wethouders verdwijnt. Daar staan slechts twaalf nieuwe of hernieuwde deelnames tegenover.

Netto verliest de partij dus veertien collegeplaatsen.

De SGP beweegt ondertussen in precies de tegenovergestelde richting. De partij won 27 zetels en kwam uit op 256 zelfstandige raadszetels. Zij neemt inmiddels deel aan 42 lokale coalities en levert, inclusief combinatielijsten, 55 wethouders.

Het oordeel van de kiezer is vernietigend duidelijk: wie zijn principes bewaart, kan groeien. Wie ze verkoopt voor bestuurlijke baantjes, wordt afgestraft.

De ChristenUnie was ooit een herkenbare christelijke partij. Niet perfect, maar wel geworteld in een traditie van gezinswaarden, bescherming van kwetsbaar leven en verantwoordelijkheid tegenover God en gemeenschap.

Daar is bitter weinig van over.

Onder leiding van Gert-Jan Segers werd de partij steeds meer een religieus sausje over progressief beleid. De ChristenUnie liet zich gebruiken als christelijk uithangbord van kabinetten die Nederland verder onderwierpen aan klimaatdwang, Brusselse machtsuitbreiding en een volstrekt onbeheerst migratiebeleid.

Steeds weer werd de achterban verteld dat compromissen noodzakelijk waren. Steeds weer bleek het “compromis” erop neer te komen dat links zijn zin kreeg en de ChristenUnie een bewindspersoon of wethouder mocht leveren.

Dat is geen christelijke politiek. Dat is bestuurlijke prostitutie.

De partijtop leek vooral bezig te zijn met de vraag hoe zij aanvaardbaar kon blijven voor de progressieve elite. Kritiek van rechtse christenen werd afgedaan als hardvochtig, populistisch of onvoldoende barmhartig.

Tegelijk werd samenwerking met partijen die het ongeboren leven steeds minder bescherming willen bieden de normaalste zaak van de wereld. De ChristenUnie maakte zich druk over de toon van rechts, maar bleef opmerkelijk mild over de inhoudelijke radicalisering van links.

Op migratie werd barmhartigheid verward met bestuurlijke grenzeloosheid. Op klimaat werd dwang verkocht als rentmeesterschap. Op Europese integratie werd soevereiniteit ingeruild voor technocratische gehoorzaamheid.

En bij ieder nieuw verraad kwam hetzelfde verhaal: zonder ons zou het erger zijn geweest.

Kiezers zijn daar klaar mee. Zij willen geen partij die iedere nederlaag presenteert als invloed.

De SGP is niet perfect en ook daar worden compromissen gesloten. Maar de partij schaamt zich niet voor haar identiteit. Zij verdedigt openlijk het ongeboren leven, het gezin, de vrijheid van onderwijs en een overheid die haar grenzen kent.

Wie SGP stemt, weet in ieder geval waarvoor hij kiest.

Dat klinkt vanzelfsprekend, maar in de hedendaagse politiek is het bijna revolutionair. De meeste partijen veranderen na de verkiezingen onmiddellijk in inwisselbare bestuurdersclubs. Campagnebeloften verdwijnen, principes worden “onderhandelingspunten” en de kiezer krijgt een coalitieakkoord dat niemand heeft gewild.

De SGP is lokaal sterk omdat zij doorgaans betrouwbare, zuinige en herkenbare bestuurders levert. Geen hippe ideologische managers die de gemeente willen veranderen in een laboratorium voor klimaat- en diversiteitsbeleid, maar mensen die begrijpen dat inwoners belasting betalen voor wegen, veiligheid en degelijk bestuur.

Dat wordt beloond.

De ChristenUnie neemt nog deel aan 38 coalities en levert, inclusief combinaties, 41 wethouders. De partij is dus niet verdwenen. Maar de trend is desastreus.

Bijna een derde van de eigen raadszetels is weg. Het aantal collegeplaatsen daalt fors. Gezamenlijke lijsten met de SGP raken verder uit beeld. De partij verliest precies waar zij ooit sterk was: onder christelijke kiezers die behoefte hebben aan herkenbaarheid en betrouwbaarheid.

Die mensen zien dat de SGP principiëler blijft. Anderen kiezen voor BBB, PVV of FVD omdat zij vinden dat de culturele, nationale en economische bedreigingen voor Nederland veel harder moeten worden bestreden.

De ChristenUnie houdt zo vooral een kleine progressief-christelijke bubbel over: hoogopgeleid, bestuurlijk, mediavriendelijk en doodsbang om door de Volkskrant als “rechts” te worden omschreven.

Daarmee win je misschien een uitnodiging voor een NPO-praatprogramma. Verkiezingen win je er niet mee.

Ook VVD, BBB en andere partijen moeten opletten. Rechts campagne voeren en vervolgens links besturen heeft altijd een houdbaarheidsdatum.

Kiezers zijn niet dom. Ze zien het wanneer een partij harde woorden over migratie gebruikt, maar aan de coalitietafel iedere grens opgeeft. Ze zien het wanneer politici Brusselse bemoeienis bekritiseren en vervolgens alle EU-regels uitvoeren. Ze zien het wanneer “gezond verstand” na de verkiezingen plaatsmaakt voor bureaucratische onderwerping.

De ChristenUnie is nu het levende bewijs van wat er gebeurt wanneer een partij haar kernpubliek als hinderlijk beschouwt en de waardering van de elite belangrijker vindt.

De enige redding is een radicale koerscorrectie: terug naar het ongeboren leven, het gezin, nationale verantwoordelijkheid, begrensde immigratie en wantrouwen tegenover een almachtige staat.

Als de partij dat niet wil, moet zij ophouden zich conservatief-christelijk voor te doen. Dan kan zij beter eerlijk fuseren met het progressieve midden waar haar hart kennelijk al jaren ligt.