D66-minister Rianne Letschert scheept stikkende dorpsfeesten af met een 'Vergunningenatelier' en schrapt nul regels

Om te begrijpen hoe hard deze klap in het gezicht van miljoenen dorpsbewoners aankomt, moet je eerst kijken naar de verstikkende praktijk waar lokale organisatoren vandaag de dag doorheen worden gesleept. Uit de landelijke peiling van vorig jaar van de Landelijke Vereniging voor Kleine Kernen onder 130 organisatoren van dorpsfeesten en lokale festivals blijkt dat maar liefst 79 procent de gemeentelijke regelgeving als een direct blok aan het been ervaart. Bijna drie kwart, 72 procent, zegt dat de almaar uitdijende bureaucratie hun enthousiasme om überhaupt nog de kar te trekken sloopt, terwijl de helft van de organisatoren het tekort aan vrijwilligers al als een directe bedreiging voor hun evenementen ziet.

De voorbeelden uit de dorpen lezen als een psychiatrisch rapport over een doorgedraaide ambtenarenstaat. Een klein dorpsfeest met honderdvijftig bezoekers moet volgens de organisatoren soms aan dezelfde loodzware veiligheidsnormen voldoen als een groot festival. Een van de ervaren organisatoren vatte die waanzin in één vernietigende zin samen: "Wat vroeger in één avond geregeld was, kost nu veertig uur aan papierwerk."

En het wordt nog veel gekker. Zo blijkt er in Nederland een dorpsfeest te zijn dat van het gemeentehuis verplicht EHBO moet inhuren tijdens een kerkdienst, puur omdat die kerkdienst op het programmablaadje van het feestweekend staat. Een ander klein dorpsfestival moest voor de vergunningaanvraag zelfs de openingshandeling, het feestelijk doorknippen van een lintje, tot in detail op papier verantwoorden, terwijl veel dorpsfeesten professionele beveiliging moeten inhuren, ook bij kleine onderdelen met een handjevol bezoekers, wat tot enorme kosten leidt.

Wie na een volle werkweek zijn vrije avonden en weekenden opoffert om de tent op het dorpsplein op te bouwen, een optocht voor de kinderen te regelen en de ouderen uit het dorp een gezellige middag te bezorgen, wordt door de overheid niet behandeld als een held van de gemeenschap, maar als een verdachte risicofactor. Bijna 65 procent van de organisatoren voelt zich dan ook onvoldoende erkend door het eigen gemeentebestuur.

Zoals beleidsmedewerker Maarten Koreman van de vereniging voor kleine kernen het verwoordt: "Deze feesten zijn het sociale cement van onze dorpen." Maar onder het regiem van het Haagse en gemeentelijke partijkartel wordt dat sociale cement laag voor laag weggebikt door risicomijdende ambtenaren die zelf nog nooit een haring van een feesttent in de grond hebben geslagen.

Nadat in de Tweede Kamer een motie van BBB-Kamerlid Oostenbrink werd aangenomen en ook de VVD tijdens het erfgoeddebat vroeg om eindelijk iets te doen aan de vergunningenellende voor streek- en cultuurevenementen, moest D66-minister Rianne Letschert met een antwoord komen. En wat staat er nu in haar Kamerbrief van 29 oktober? Letschert begint meteen met het afschuiven van elke politieke verantwoordelijkheid door te wijzen op haar "beperkte rol bij vergunningverlening", omdat die nu eenmaal bij de gemeenten ligt.

Vervolgens heeft zij samen met de Vereniging van Nederlandse Gemeenten het voorstel voor een zogeheten handreiking met de methode "Vergunningenatelier" laten goedkeuren, gebaseerd op een verkenning van het door haar gefinancierde Netwerk Levend Erfgoed in Zevenaar, Rotterdam en Heeswijk. En zodra dat praatpapiertje in het bestuurlijk overleg was afgehamerd, veegde de D66-minister haar handen schoon met het triomfantelijke zinnetje: "Daarmee zijn zowel de motie als toezegging afgedaan."

Maar lees eens heel goed wat volgens de eigen brief van Letschert het doel van dat 'Vergunningenatelier' is. Staat daar dat gemeenten verplicht worden om meerjarige vergunningen af te geven, dat dorpsfeesten onder de tweeduizend bezoekers vergunningsvrij worden gemaakt of dat de idiote beveiligings- en EHBO-dwang bij een kerkdienst en het doorknippen van een lintje verboden wordt? Geen sprake van.

Letschert schrijft letterlijk dat het 'Vergunningenatelier' tot doel heeft dat het traject soepeler verloopt én "dat de kwaliteit van vergunningaanvragen door vrijwilligers van georganiseerde evenementen verbetert". Laat die grenzeloze onbeschoftheid even tot je doordringen: de timmerman, de boer en de buurtmoeder die nu al veertig uur van hun vrije tijd kwijt zijn aan een stapel gemeentelijke formulieren, krijgen van D66-minister Letschert te horen dat het probleem bij hén ligt en dat ze in een 'Vergunningenatelier' moeten leren om nóg betere vergunningaanvragen voor het stadhuis te produceren.

Het is precies dezelfde zieke regentenmentaliteit waarmee VVD-minister Sophie Hermans een dag later aankondigde dat vrijwilligers op de kinderboerderij en in de speeltuin voortaan voor rookpolitie moeten spelen op straffe van een NVWA-boete vanaf 600 euro, en waarmee in steden als Groningen vergunningen voor reguliere evenementen al minstens acht weken van tevoren met complete situatietekeningen moeten worden ingeleverd. De overheid stapelt plicht op plicht op de rug van onbetaalde burgers, en als die burgers dreigen te bezwijken, stuurt D66 een gesubsidieerde gespreksleider met geeltjes en viltstiften.

Dat Rianne Letschert wel degelijk in actie kan komen als het om haar eigen linkse en Randstedelijke hobbyprojecten gaat, bewijst een andere passage in dezelfde Kamerbrief van 29 oktober. Kort vóór haar kille afscheepverhaal over de streekevenementen doet de D66-minister namelijk verslag van haar bemoeienis met het geplande Nationaal Slavernijmuseum in Amsterdam.

Omdat het stadsbestuur van PRO-burgemeester Femke Halsema er weer eens een puinhoop van maakt, heeft de gemeente Amsterdam aan Letschert moeten opbiechten dat het nieuwe museumgebouw niet in 2030, maar "op zijn vroegst in 2033" opengaat. En zei Letschert toen óók dat zij daar vanuit Den Haag nu eenmaal een beperkte rol in heeft en dat het museum maar een atelier moet organiseren? Natuurlijk niet. De D66-minister klom persoonlijk in de pen en verzocht de gemeente Amsterdam direct "om een tijdelijke locatie voor het museum", zodat de woke subsidiemachine alvast jarenlang vanuit een vervangend pand kan gaan programmeren.

Dáár heb je de prioriteiten van D66 en het kabinet-Jetten in één oogopslag. Voor een vertraagd Slavernijmuseum aan het IJ rent de minister van Cultuur zich de benen uit het lijf, en over een Filmfonds dat ruim een half miljoen euro belastinggeld uitgaf aan een film die nooit kwam, zwijgt ze, maar het traditionele dorpsfeest op het platteland mag stikken in veertig uur aan gemeentelijke formulieren.

Tegenover de kille formulierendwang van D66 en de VNG staat het nuchtere gelijk van de dorpsbewoners en vrijwilligers zelf, die weten dat een jaarlijks feest het dorp bij elkaar houdt en niet als een gevaar voor de openbare orde moet worden behandeld. Een gezonde samenleving drijft op de mensen die zonder een cent subsidie de schouders zetten onder het dorpshuis, de schutterij, de Oranjevereniging, de Sinterklaasintocht en de jaarlijkse feesttent.

Vrijwilligers hebben geen enkel 'Vergunningenatelier' van Rianne Letschert en de VNG nodig, zij hebben een overheid nodig die opkrast uit hun bestuurskamer. Schaf de vergunningsplicht en alle leges voor kleinschalige dorps- en buurtfeesten per direct af, voer voor grotere terugkerende dorpsfeesten één eenvoudige vijfjarige standaardvergunning in en verlos onze vrijwilligers van de verstikkende D66- en VNG-bureaucratie!