PARTIJKARTEL BELOONT ZICHZELF: Jetten maakt Timmermans, De Graaf en Remkes minister van Staat

Dat blijkt vandaag opnieuw. Premier Rob Jetten draagt Frans Timmermans, Thom de Graaf en Johan Remkes voor als minister van Staat. Volgens het kabinet is dat een erkenning voor hun ‘langdurige en bijzondere verdiensten’. De drie worden door de koning benoemd op voordracht van het kabinet.

Jawel. Frans Timmermans.

De man die Nederland wilde opzadelen met een nog radicalere klimaatagenda. De onvermoeibare verkoper van de Europese Green Deal. De beroepsbestuurder die twee keer probeerde premier te worden en twee keer nul op het rekest kreeg van de kiezer.

Diezelfde Timmermans krijgt nu alsnog een van de chicste eretitels die bestuurlijk Nederland kent.

Dit is precies waarom zoveel Nederlanders hun vertrouwen in de politiek zijn kwijtgeraakt. De kiezer mag af en toe een rood potlood vasthouden, maar de bestuurlijke adel bepaalt vervolgens zelf wie wordt geëerd, wie wordt benoemd en wie de geschiedenisboeken in mag als groot staatsman.

Verkiezingsuitslagen zijn tijdelijk. Het netwerk is eeuwig.

Ook de keuze voor Thom de Graaf is veelzeggend. De D66-prominent stapte ooit op nadat zijn kroonjuweel, de gekozen burgemeester, in de Eerste Kamer sneuvelde. Daarna volgden gewoon weer nieuwe functies, culminerend in het vicepresidentschap van de Raad van State.

In normaal Nederlands: een van de machtigste niet-gekozen posten van het land.

En dan Johan Remkes. De eeuwige VVD-reparateur die telkens uit de Haagse kast wordt gehaald zodra de gevestigde orde een probleem heeft dat zij zelf niet meer kan uitleggen.

Stikstofcrisis? Remkes.

Bestuurlijke chaos? Remkes.

Vertrouwensprobleem? Zet Remkes aan tafel en doe alsof de oplossing daarmee automatisch boven de partijen staat.

Natuurlijk heeft men de onderscheidingen politiek netjes verdeeld. Een sociaaldemocraat, een D66’er en een VVD’er. Zo kan niemand in Den Haag klagen dat zijn eigen zuil is overgeslagen.

Maar voor de gewone Nederlander maakt die verdeling helemaal niets uit. Het zijn drie vertegenwoordigers van dezelfde bestuurscultuur: meer macht naar Den Haag en Brussel, meer invloed voor ongekozen instituties en vooral nooit toegeven dat de bevolking misschien iets heel anders wil.

Het ministerschap van Staat geeft geen dagelijks regeringsgezag. Het is een eretitel. Juist daarom is de keuze zo onthullend.

Met zo’n titel vertelt het kabinet wie volgens de macht respect verdient, wie als voorbeeld geldt en wiens carrière als dienst aan het land moet worden gezien.

En dus kiest Jetten voor Timmermans, De Graaf en Remkes.

Niet voor een ondernemer die zonder subsidie duizenden banen schiep. Niet voor iemand die jarenlang waarschuwde voor de gevolgen van massamigratie. Niet voor een criticus die zijn nek uitstak toen de overheid tijdens corona grondrechten vertrapte.

Nee. De medailles blijven binnen de familie.

De boodschap van Jetten aan Nederland is helder: u mag stemmen wat u wilt, maar aan het einde van de rit beloont het partijkartel vooral zichzelf.