Ralf Dekker en Peter van Duijvenvoorde (FVD) fileren de Haagse verbodsstaat waar 'alles wat het leven leuk kan maken' wijkt

Het eerste schot voor de boeg kwam van waarnemend FVD-fractievoorzitter Ralf Dekker tijdens de stemmingen op dinsdag 27 oktober over de wijziging van de Wegenverkeerswet. Daar lag een amendement op tafel om het maximaal toegestane alcoholpromillage in het verkeer voor iedereen terug te brengen naar exact nul. Niet om zware drankrijders of veelplegers aan te pakken, want daar gelden in de huidige wet al terecht strenge straffen voor, maar om ook de burger die bij een etentje één enkel glaasje bier of wijn drinkt als verkeerscrimineel op de bon te slingeren.

Dekker liep naar de microfoon en hield een stemverklaring die je eigenlijk boven de ingang van de Tweede Kamer zou moeten beitelen. "Rijvaardigheid wordt door ontelbare factoren beïnvloed. Ernstig drankmisbruik is hier ongetwijfeld een van. Hieraan zijn in de huidige wetgeving dan ook terecht strenge eisen gesteld. Maar voor één enkel glaasje bier of wijn geldt dit niet."

En toen volgde de zin waarmee Dekker de hele tijdgeest van de Haagse betuttelstaat fileerde: "Iedere bewegingsvrijheid, ja, alles wat het leven leuk kan maken, moet blijkbaar wijken voor theoretische veiligheid. Risicomijding voor alles! Hier hebben wij principieel bezwaar tegen. Risico's horen bij het leven, genot en vrijheid gelukkig ook. Daarom stemt FVD tegen dit amendement." Zelfs één enkel glas wijn bij het eten moet van de drammers strafbaar worden.

Een dag later, tijdens het plenaire debat van woensdag 28 oktober, trok FVD-Kamerlid Peter van Duijvenvoorde die principiële vrijheidslijn van Dekker naadloos door naar de rest van onze economie en infrastructuur. Toen CDA-Kamerlid Zwinkels de risicogerichte benadering verdedigde, liet Van Duijvenvoorde zien dat precies die angstcultuur ons hele land verlamt.

Van Duijvenvoorde hield het CDA voor dat Forum voor Democratie mensen vrij wil laten en dat daar ook risico bij hoort: "Met betrekking tot de leefomgeving willen wij gewoon niet alles van tevoren al vastzetten en uit angst alles dekken. Zo komt er een deken van regels over de samenleving, waardoor wij, de minister incluis, helemaal niet meer kunnen handelen. Voor ons staat het handelen centraal, de werkende economie, de werkende samenleving. Als daarvoor meer risico nodig is, vinden wij dat de werkende samenleving het wint van de risicovermijding."

Hoe waar die woorden zijn, zie je elke dag om je heen. In de negentiende eeuw bouwde Haussmann in vijftig jaar een compleet vernieuwd Parijs, merkte Van Duijvenvoorde droogjes op; in het Nederland van 2026 "ben je vijf jaar bezig als er een vleermuis in je dak zit". Zelfs het onderhoud van bruggen en tunnels wordt onbetaalbaar gemaakt omdat angstige bestuurders voor elk theoretisch promille gevaar miljardenverslindende bureaucratische procedures optuigen.

Hoe gevaarlijk het groene wensdenken in de Tweede Kamer is, bleek toen Van Duijvenvoorde tijdens datzelfde debat de degens kruiste met PRO-Kamerlid Ani Zalinyan. Voor de groene planeetredders van PRO is geen enkel verbod ooit snel of radicaal genoeg. Zalinyan eiste nationale maatregelen om zo snel mogelijk een streep te zetten door het gebruik van PFAS.

Van Duijvenvoorde prikte direct door die romantische luchtbel heen: "Het is toch interessant dat PRO blijkbaar een enorm romantische partij is die denkt dat alles wat natuurlijk is, goed is en dat alles wat onnatuurlijk is, fout is. Mijn vraag is toch iets anders. We kunnen pfas gewoon nog niet totaal verbieden, omdat het enorm belangrijk is voor de elektronica, de luchtvaart en de medische wetenschap. Stel dat we zo snel mogelijk een totaalverbod zouden invoeren, welke prijs is PRO dan bereid daarvoor te betalen?"

Zalinyan beweerde daarop dat er voor 92 procent van de producten al een vervanger te vinden zou zijn. Maar toen Van Duijvenvoorde haar voorlegde wat PRO doet wanneer het nog een heel decennium kost eer zulke vervangers betaalbaar en grootschalig inzetbaar zijn, en of PRO het verbod voor die 92 procent dan ook tien jaar uitstelt, viel het masker bij de linkse drammers volledig af.

"Wij zijn zeker niet van plan om te wachten", antwoordde Zalinyan ijskoud. Volgens PRO komt de aanmoediging voor het bedrijfsleven pas op het moment dat de overheid keihard normeert. PRO wil 92 procent verbieden terwijl er voor veel sectoren nog geen werkbaar alternatief is.

Eerst de bijl in de Nederlandse maakindustrie, de elektronica en de medische sector zetten, en daarna mogen de puinhopen in gesprek met het kabinet worden opgeruimd. Dat is de economische sloopkogel van links in één zin.

Van Duijvenvoorde fileerde die linkse sloopmethode direct bij de interruptiemicrofoon: "Dat zie ik de hele tijd gebeuren. Dit is ook de oorzaak van de netcongestie: we moeten het maar gewoon doen, want dan stimuleren we mensen om echt te veranderen. Vervolgens hebben we een hiaat van een aantal jaren waarin er economische problemen gaan ontstaan en waarin bedrijven niet kunnen starten. Het voelt toch weinig realistisch om dit te gebruiken om mensen te tunen als het gaat om wat zij moeten doen volgens PRO."

Daar heb je het hele echec van de energietransitie, het stikstofbeleid en de Haagse regeldruk haarscherp samengevat. Eerst dwingen politici burgers en bedrijven van het gas af en verplichten ze elektrische auto's en warmtepompen om de samenleving te sturen, en vervolgens staat het stroomnet jarenlang op zwart en kunnen nieuwe bedrijven geen aansluiting meer krijgen.

En nog hebben ze er bij PRO, D66 en het CDA helemaal niets van geleerd. Terwijl dertien in een dozijn Kamerleden elke dag wedijveren wie het volgende verbod, het volgende quotum of de volgende boete kan verzinnen, staan Ralf Dekker en Peter van Duijvenvoorde in de Tweede Kamer pal voor de volwassen burger en de ondernemer die gewoon met rust gelaten willen worden.

Nederland snakt niet naar nog meer betuttelende verboden, maar naar ruimte om te ondernemen, te bouwen en te leven. FVD heeft gelijk dat een levende en vrije samenleving het moet winnen van krampachtige dwang. Haal die verstikkende deken van verboden van Nederland af en geef burgers hun vrijheid, hun glas wijn en hun werkende economie terug.