TOTAL LOSS: NSC is definitief stuurloos: Van Hijum vlucht weg, partij blijft LEIDERLOOS achter (en droomt van 2030)

Het vertrek van Eddy van Hijum komt niet als een verrassing, maar het is wel pijnlijk symbolisch. Van Hijum was de man die de meubelen moest redden toen Pieter Omtzigt instortte onder de druk. Hij was de degelijke bestuurder, de man van de inhoud. Maar nu de kiezer vernietigend heeft geoordeeld over het zwalkende beleid en het verraad aan de rechtse kiezer, kiest ook Van Hijum eieren voor zijn geld. "Ik moet ook weer een nieuwe baan zoeken. En het is mij ook niet te doen om met één been, het is niet eens één been, in Den Haag te blijven staan," sprak hij op het NSC-congres in Amersfoort.

Lees die woorden goed. "Ik moet een nieuwe baan zoeken." De politieke idealen zijn blijkbaar snel vergeten als het pluche onder je vandaan wordt getrokken. Het toont de ware aard van de carrièrepoliticus: als de macht verdampt, verdampt de betrokkenheid. Van Hijum heeft geen zin om in de marge te rommelen; hij wil een echte baan. De kiezer die in hem geloofde, blijft verweesd achter.

En dan de strategie van de partij die overblijft. Voorzitter Reinout van Malenstein probeerde het zaterdag nog mooi te verkopen: het is een "bewuste keuze" om nu geen politiek leider te benoemen. "Een interim-leider zou juist het verkeerde signaal zijn en zou alle dilemma's onnodig blijven oproepen," aldus de voorzitter.

Wat een onzin! Het enige signaal dat je afgeeft door géén leider te benoemen, is dat je dood bent. Een politieke partij zonder gezicht is als een voetbalclub zonder trainer en zonder sterspelers: gedoemd te degraderen naar de amateurs. Het is geen strategie, het is onmacht. Ze hébben gewoon niemand meer. Al het talent is weggelopen of weggevaagd.

Het "gezicht" van de partij is nu Dirk Gotink. Wie? Precies. Een Europarlementariër. De enige volksvertegenwoordiger die NSC nog heeft, zit in Brussel. Verder weg van de Nederlandse burger kun je niet zijn. De ironie is stuitend: de partij die de kloof tussen burger en politiek wilde dichten, wordt nu geleid vanuit de ivoren toren van de EU.

Het wordt nog triester als we kijken naar de "ambities". NSC hoopt bij de volgende Tweede Kamerverkiezingen - "realistisch gezien" pas in 2030 - terug te komen. En met hoeveel zetels denken ze dan de macht te grijpen? Met twee à drie zetels. U leest het goed. De partij die ooit op 30+ zetels in de peilingen stond, die de premier wilde leveren, heeft als hoogste doel om over vier jaar een splinterpartijtje in de marge te worden. Het is de definitie van politieke armoede. Als dit je ambitie is, kun je jezelf beter opheffen.

Maar wat gaan ze doen tot 2030? Gaan ze de straat op? Gaan ze actievoeren? Nee, natuurlijk niet. Het is NSC. Ze gaan "buitenparlementaire invloed" uitoefenen door "problemen aan de kaak te stellen". Hoe dan? Door "symposia te organiseren over uiteenlopende onderwerpen".

Hahaha! Symposia! Dat is precies waar de Nederlander die zijn energierekening niet kan betalen op zit te wachten. Een zaaltje in Amersfoort waar intellectuelen met een glas lauwe witte wijn gaan filosoferen over de rechtsstaat, terwijl het land in brand staat. NSC verandert hiermee definitief in een elitair praatclubje, een soort Rotary voor mislukte politici.

En natuurlijk is hij er ook nog bij: Pieter Omtzigt. De man die dit kaartenhuis heeft gebouwd en vervolgens liet instorten. Hij is betrokken bij de "sessies" om ideeën op te halen. Zolang Omtzigt nog op de achtergrond aan de touwtjes trekt - of juist niet trekt, en twijfelt, en dralen, en procedures eist - zal deze partij nooit meer opstaan. Het merk is besmet. De belofte is gebroken.

Ze willen nu meedoen aan de gemeenteraadsverkiezingen in Amersfoort, Apeldoorn, Den Haag, Eindhoven en Zoetermeer. Ons advies aan de inwoners van die steden: trap er niet in. Een stem op NSC is een stem op een spookpartij, een stem op twijfel, en een stem op politici die weglopen als het moeilijk wordt. NSC is dood, ze weten het alleen zelf nog niet.