Vrede in Syrië

Foto:

Het kan! 

Samenvatting

De strijd in Syrië is vreselijk bloedig. Net als een paar jaar geleden strijden fundamentalistische soennieten tegen een relatief moderne staatsmacht. Arabische en westerse regimes steunen de rebellen met het doel de positie van Iran te verzwakken. Intussen lijdt de bevolking in Syrië en is er geen zicht op een oplossing zolang westerse landen met hun beleid doorgaan. Westerse burgers hebben nauwelijks kennis van de betrokkenheid van hun landen en hoe de besluitvorming verloopt; de regeringen gaan hun eigen gang. 

Vrede is mogelijk als het regime van Assad het bondgenootschap met Iran beëindigt, en als het regime in ruil daarvoor garanties krijgt voor zijn voortbestaan. Westerse burgers zouden er goed aan doen om hun regeringen te bewegen om vredesbesprekingen daarover te beginnen.

Bevolking

Syrië heeft veel verschillende bevolkingsgroepen.

Naar afkomst: 90% Arabieren; daarnaast Armeniërs, Assyriërs, Groeken, Koerden, Palestijnen, Sjiieten, Turkomannen, Tjerkessen.
Naar godsdienst: soennieten (74%), shiieten (13%, onder hen voornamelijk alawieten), christenen (10%), druzen (3%)
Alawieten zijn als minderheid eeuwenlang vervolgd door soennitische islamitische heersers. Politiek-sociaal zijn de alawieten tegenwoordig veelal seculier en gemoderniseerd, met name bij de jeugd van deze minderheid treft men een meer liberale levenshouding aan dan binnen de soennitische moslimmeerderheid in Syrië gebruikelijk (Wikipedia).

Strijd

Het relatief liberale alawitische regime moet om te overleven hard optreden tegen soenitische tegenstanders. Eind jaren 70 en begin jaren 80 was er een Islamitische opstand door de Moslim Broederschap. Dit kwam tot een hoogtepunt in 1982, met de massamoord in de Hama, waarbij het leger 10 duizend tot 40 duizend mensen vermoordde.
Het regime van Assad is ook nu wreed tegen de rebellen, maar dat is geen reden om de rebellen te steunen; die zijn namelijk zo mogelijk nog wreder. De strijd tussen de rebellen en het regime van Assad is verschrikkelijk bloedig. Sinds het begin van de rebellie is er veel meer narigheid over Syrië gekomen dan Assad het land in tientallen jaren zou aandoen. De bevolking zou beter af zijn geweest zonder rebellie, en ook nu nog zou het stoppen van de rebellie goed zijn voor de bevolking.
Assad en zijn medestanders hebben alles te verliezen wanneer de rebellen zouden winnen; hoe meer het regime in gevaar komt hoe bloediger de strijd daarom wordt.Her regime van Assad heeft een kans om de rebellie het hoofd te bieden, al kan dat lang duren. Als de rebellen toch het regime verslaan dan komt er waarschijnlijk een nog veel ergere burgeroorlog, en dreigt er een dodelijke vervolging van de alawieten.

Geopolitieke Situatie

- Syrië heeft veel invloed in Libanon; het heeft daarmee kwaad aangericht, bijvoorbeeld met de moord op premier Hariri in 2005
- Syrië is een bondgenoot van Iran en van de Libanese Hezbollah.
- Iran ontwikkeld kernwapens en vormt daarmee een bedreiging voor Israël en Arabische landen (buiten Syrië)
- Hezbollah heeft veel raketten van Iran ontvangen, deels via Syrië, en vormt zo een bedreiging voor Israël.
- Een oorlog tussen Iran, eventueel via Hezbolla, en Israël bedreigt de wereldvrede, en daarom willen Westerse regimes Iran dwarszitten
- Syrië bezit chemische wapens. Die vormen een bedreiging vormen voor Israël, vooral ook wanneer het regime van Assad zou vallen.
- De rebellie in Syrië is opgezet door Arabische regimes, vooral Qatar, om de invloed van Iran terug te dringen, en om de soenitische islam te versterken
- Westerse mogendheden steunen de rebellen, ook om de invloed van Iran terug te dringen
- Rusland steunt Assad; het heeft er belangrijke havenfaciliteiten, en het heeft er commerciële belangen als wapenleverancier en investeerder
- Ook China steunt Assad; het drijft veel handel met Syrië en heeft er een groot aandeel in de olie-industrie. China ziet Syrië en Iran daarnaast als buffers tegen Westerse mogendheden.

Vredesplan

Syrië is een speelbal van internationale belangen. Daarbij komt dat er veel onderlinge haat tussen de bevolkingsgroepen is. Aan de andere kant zijn veel mensen de strijd beu. Blijvende steun aan de rebellen door Arabische en westerse regimes zorgt voor aanhoudende ellende.Vrede is mogelijk wanneer die steun ophoudt; Arabische en westerse regimes zullen dat alleen doen wanneer hun doel, beperking van de Iraanse invloed, bereikt wordt. 

Het regime van Assad zou wellicht het bondgenootschap met Iran en Hezbollah willen verbreken wanneer die niet meer nodig is voor haar overleven, en wanneer tegelijk ook de rebellie vastloopt door gebrek aan steun uit het buitenland. Dit is mogelijk en zou de inzet moeten zijn van vredesbesprekingen. De Navolanden, Rusland en China zouden daarbij moeten aanbieden de stabiliteit van het regime te garanderen door middel van een internationale vredesmacht.

Conclusie

Dit plan lijkt me de enige reële kans op vrede. Maar de westerse regimes hebben zich tot nu toe onbezonnen bemoeid met de Arabische lenteperikelen. Ze zullen zich niet vanzelf wijzer gaan gedragen met betrekking tot Syrië. Daarom is het zaak dat de westerse burgers hun regimes eens gaan aansporen om vrede te brengen in Syrië in plaats van oorlog.  

Bronnen

http://nl.wikipedia.org/wiki/Syri%C3%AB
http://en.wikipedia.org/wiki/Syria
http://nl.wikipedia.org/wiki/Alawieten
http://nl.wikipedia.org/wiki/Rafik_Hariri
http://www.newyorker.com/online/blogs/evanosnos/2012/07/how-long-will-china-back-assad.html
http://today.ucla.edu/portal/ut/PRN-russia-s-support-for-assad-regime-228392.aspx
http://nationalinterest.org/commentary/why-china-would-intervene-syria-7197
http://www.reuters.com/article/2012/07/17/us-syria-crisis-china-idUSBRE86G02X20120717
http://news.yahoo.com/qatar-faces-backlash-among-rebel-groups-syria-062403683.html
http://hoeiboei.blogspot.nl/2012/12/brekend-prof-dr-mr-maurits-berger-ging.html
 

 

Het kan! 

Samenvatting

De strijd in Syrië is vreselijk bloedig. Net als een paar jaar geleden strijden fundamentalistische soennieten tegen een relatief moderne staatsmacht. Arabische en westerse regimes steunen de rebellen met het doel de positie van Iran te verzwakken. Intussen lijdt de bevolking in Syrië en is er geen zicht op een oplossing zolang westerse landen met hun beleid doorgaan. Westerse burgers hebben nauwelijks kennis van de betrokkenheid van hun landen en hoe de besluitvorming verloopt; de regeringen gaan hun eigen gang. 

Vrede is mogelijk als het regime van Assad het bondgenootschap met Iran beëindigt, en als het regime in ruil daarvoor garanties krijgt voor zijn voortbestaan. Westerse burgers zouden er goed aan doen om hun regeringen te bewegen om vredesbesprekingen daarover te beginnen.

Bevolking

Syrië heeft veel verschillende bevolkingsgroepen.

Naar afkomst: 90% Arabieren; daarnaast Armeniërs, Assyriërs, Groeken, Koerden, Palestijnen, Sjiieten, Turkomannen, Tjerkessen.
Naar godsdienst: soennieten (74%), shiieten (13%, onder hen voornamelijk alawieten), christenen (10%), druzen (3%)
Alawieten zijn als minderheid eeuwenlang vervolgd door soennitische islamitische heersers. Politiek-sociaal zijn de alawieten tegenwoordig veelal seculier en gemoderniseerd, met name bij de jeugd van deze minderheid treft men een meer liberale levenshouding aan dan binnen de soennitische moslimmeerderheid in Syrië gebruikelijk (Wikipedia).

Strijd

Het relatief liberale alawitische regime moet om te overleven hard optreden tegen soenitische tegenstanders. Eind jaren 70 en begin jaren 80 was er een Islamitische opstand door de Moslim Broederschap. Dit kwam tot een hoogtepunt in 1982, met de massamoord in de Hama, waarbij het leger 10 duizend tot 40 duizend mensen vermoordde.
Het regime van Assad is ook nu wreed tegen de rebellen, maar dat is geen reden om de rebellen te steunen; die zijn namelijk zo mogelijk nog wreder. De strijd tussen de rebellen en het regime van Assad is verschrikkelijk bloedig. Sinds het begin van de rebellie is er veel meer narigheid over Syrië gekomen dan Assad het land in tientallen jaren zou aandoen. De bevolking zou beter af zijn geweest zonder rebellie, en ook nu nog zou het stoppen van de rebellie goed zijn voor de bevolking.
Assad en zijn medestanders hebben alles te verliezen wanneer de rebellen zouden winnen; hoe meer het regime in gevaar komt hoe bloediger de strijd daarom wordt.Her regime van Assad heeft een kans om de rebellie het hoofd te bieden, al kan dat lang duren. Als de rebellen toch het regime verslaan dan komt er waarschijnlijk een nog veel ergere burgeroorlog, en dreigt er een dodelijke vervolging van de alawieten.

Geopolitieke Situatie

- Syrië heeft veel invloed in Libanon; het heeft daarmee kwaad aangericht, bijvoorbeeld met de moord op premier Hariri in 2005
- Syrië is een bondgenoot van Iran en van de Libanese Hezbollah.
- Iran ontwikkeld kernwapens en vormt daarmee een bedreiging voor Israël en Arabische landen (buiten Syrië)
- Hezbollah heeft veel raketten van Iran ontvangen, deels via Syrië, en vormt zo een bedreiging voor Israël.
- Een oorlog tussen Iran, eventueel via Hezbolla, en Israël bedreigt de wereldvrede, en daarom willen Westerse regimes Iran dwarszitten
- Syrië bezit chemische wapens. Die vormen een bedreiging vormen voor Israël, vooral ook wanneer het regime van Assad zou vallen.
- De rebellie in Syrië is opgezet door Arabische regimes, vooral Qatar, om de invloed van Iran terug te dringen, en om de soenitische islam te versterken
- Westerse mogendheden steunen de rebellen, ook om de invloed van Iran terug te dringen
- Rusland steunt Assad; het heeft er belangrijke havenfaciliteiten, en het heeft er commerciële belangen als wapenleverancier en investeerder
- Ook China steunt Assad; het drijft veel handel met Syrië en heeft er een groot aandeel in de olie-industrie. China ziet Syrië en Iran daarnaast als buffers tegen Westerse mogendheden.

Vredesplan

Syrië is een speelbal van internationale belangen. Daarbij komt dat er veel onderlinge haat tussen de bevolkingsgroepen is. Aan de andere kant zijn veel mensen de strijd beu. Blijvende steun aan de rebellen door Arabische en westerse regimes zorgt voor aanhoudende ellende.Vrede is mogelijk wanneer die steun ophoudt; Arabische en westerse regimes zullen dat alleen doen wanneer hun doel, beperking van de Iraanse invloed, bereikt wordt. 

Het regime van Assad zou wellicht het bondgenootschap met Iran en Hezbollah willen verbreken wanneer die niet meer nodig is voor haar overleven, en wanneer tegelijk ook de rebellie vastloopt door gebrek aan steun uit het buitenland. Dit is mogelijk en zou de inzet moeten zijn van vredesbesprekingen. De Navolanden, Rusland en China zouden daarbij moeten aanbieden de stabiliteit van het regime te garanderen door middel van een internationale vredesmacht.

Conclusie

Dit plan lijkt me de enige reële kans op vrede. Maar de westerse regimes hebben zich tot nu toe onbezonnen bemoeid met de Arabische lenteperikelen. Ze zullen zich niet vanzelf wijzer gaan gedragen met betrekking tot Syrië. Daarom is het zaak dat de westerse burgers hun regimes eens gaan aansporen om vrede te brengen in Syrië in plaats van oorlog.  

Bronnen

http://nl.wikipedia.org/wiki/Syri%C3%AB
http://en.wikipedia.org/wiki/Syria
http://nl.wikipedia.org/wiki/Alawieten
http://nl.wikipedia.org/wiki/Rafik_Hariri
http://www.newyorker.com/online/blogs/evanosnos/2012/07/how-long-will-china-back-assad.html
http://today.ucla.edu/portal/ut/PRN-russia-s-support-for-assad-regime-228392.aspx
http://nationalinterest.org/commentary/why-china-would-intervene-syria-7197
http://www.reuters.com/article/2012/07/17/us-syria-crisis-china-idUSBRE86G02X20120717
http://news.yahoo.com/qatar-faces-backlash-among-rebel-groups-syria-062403683.html
http://hoeiboei.blogspot.nl/2012/12/brekend-prof-dr-mr-maurits-berger-ging.html
 

 

Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Like nu onze nieuwe pagina voor nieuws en opinie!