Machiavelliprijs voor burgemeester Ter Apel: Politieke schouderklop voor zijn status quo-houding

Terwijl Ter Apel voortdurend in het nieuws is vanwege de overvolle opvangcentra en de groeiende problematiek rond asielzoekers, wordt de burgemeester geprezen voor zijn niet-polariserende communicatie. Maar wat heeft deze zogenaamde niet-polariserende houding ons gebracht? Meer chaos, meer overlast en een gemeenschap die de druk van een falend asielbeleid moet dragen. Ter Apel heeft juist een burgemeester die met zijn vuist op tafel durft te slaan maar deze burgemeester volgt gewoon slaafs de dictaten vanuit Den Haag op.

De toekenning van de Machiavelliprijs aan een D66-burgemeester roept vragen op over de criteria voor deze prijs. Is het daadwerkelijk een erkenning van constructieve communicatie, of een symbolische schouderklop voor het in stand houden van de status quo? Terwijl de gemeenschap van Ter Apel gebukt gaat onder de gevolgen van dit beleid, wordt de burgemeester beloond voor zijn zachte aanpak. Zachte heelmeesters maken juist stinkende wonden.

Dit is een duidelijk signaal dat de echte problemen in Ter Apel en vele andere Nederlandse gemeenten nog steeds niet worden aangepakt. De Machiavelliprijs zou moeten gaan naar degenen die echte oplossingen bieden en durven op te komen voor de belangen van hun gemeenschap, niet naar degenen die de problemen met mooie woorden toedekken.