Moeder vraagt €200 kinderalimentatie, maar krijgt €130: nieuwe echtgenoot telt mee

Dat blijkt uit een beschikking van de rechtbank Den Haag van 4 september 2026. De zaak laat zien hoe een nieuwe gezinssituatie een alimentatieberekening kan veranderen. Tegelijk krijgt de vader geen vrijstelling voor de bedragen die hij eerder had moeten betalen: een aanzienlijke achterstand blijft staan.

De ouders hadden in 2021 afgesproken dat de vader €125 per maand zou betalen. Door de jaarlijkse wettelijke indexering werd dat bedrag hoger. Voor 2026 kwam de rechtbank uit op €156 per maand. De moeder wilde dat de bijdrage op €200 werd vastgesteld.

Intussen waren de omstandigheden veranderd. De moeder was op 9 mei 2025 getrouwd met haar nieuwe partner. Haar kind maakte deel uit van dat gezin. Zelf had zij geen inkomen uit werk meer en haar WW-uitkering was afgelopen. Het inkomen van haar echtgenoot beperkte bovendien haar aanspraak op kindgebonden budget.

De rechtbank nam voor de moeder een minimale draagkracht van €25 per maand aan. De vader vond dat rekening moest worden gehouden met inkomen dat zij zou kunnen verdienen. Daar ging de rechter niet in mee. De moeder had toegelicht dat zij werk zocht en de rechtbank wilde voorkomen dat een fictief inkomen tot een tekort voor het kind zou leiden.

Omdat de moeder was getrouwd en het kind tot hun gezin behoorde, was de stiefvader onderhoudsplichtig. De moeder vond dat zijn bijdrage minder zwaar moest wegen, maar de rechtbank zag daarvoor in deze zaak onvoldoende reden.

Zijn inkomen bepaalde immers mede wat het gezin kon uitgeven. Tegelijk zorgde datzelfde inkomen ervoor dat de moeder minder kindgebonden budget kreeg. Het zou volgens de rechtbank niet passend zijn om zijn financiële ruimte vervolgens maar beperkt mee te tellen en zo meer bij de vader neer te leggen.

Voor de stiefvader berekende de rechtbank een draagkracht van €671 per maand. Bij de vader was dat €668. Die bedragen zijn wat zij volgens de berekening kunnen bijdragen, niet hun volledige netto-inkomen.

De kosten van het betrokken kind werden voor 2026 op €382 per maand vastgesteld. Met de financiële ruimte van beide ouders en de stiefvader kwam het aandeel van de vader eerst op €187 uit. Daarmee was de berekening nog niet klaar.

De vader moest ook voor twee andere kinderen bijdragen. Eén van hen studeerde en had hogere kosten. De rechtbank kwam voor alle drie de kinderen samen op een bedrag dat boven zijn beschikbare draagkracht lag. Daarom werd die ruimte verdeeld naar de berekende aandelen in hun kosten.

Voor het kind van de moeder bleef daardoor €149 per maand over. Daar ging vervolgens €19 zorgkorting vanaf. De rechter gebruikte een korting van 5 procent, mede omdat de ouders nog wachtten op begeleide omgang en op korte termijn geen omvangrijke zorg door de vader werd verwacht. De uiteindelijke bijdrage werd zo €130.

Ook rond de meerderjarigheid kunnen afspraken veranderen: vanaf 18 jaar heeft het kind zelf recht op de alimentatie. De financiële verantwoordelijkheid houdt door die verjaardag op zichzelf niet op.

De lagere bijdrage geldt vanaf de datum van de beschikking. Over de eerdere periode blijft de oude, geïndexeerde verplichting gelden. Tot en met december 2025 stond volgens de rechtbank €5.921,11 open. Daar kwamen de onbetaalde termijnen van 2026 tot de beschikking nog bij. Voor de achterstand stond de rechter maandelijkse aflossingen van €100 toe.

Hertrouwen leverde hier dus geen automatische verlaging op. De uitkomst volgde uit het huwelijk, de samenstelling van het gezin, de inkomens en de verplichtingen voor de andere kinderen. Wie een bestaande bijdrage wil aanpassen, zal die omstandigheden moeten laten doorrekenen. Deze vader bleef ondertussen verantwoordelijk voor de oude schuld; het lagere bedrag voor de toekomst poetste die niet weg.