COA chanteert Terneuzen tot het azc er toch komt: 200 asielzoekers naast een buurt van 170 mensen

Donderdagavond stemde de gemeenteraad van Terneuzen na urenlang debat nipt in met de vergunning voor een azc in het voormalige Neckermann-pand aan de Handelspoort. Coalitiepartijen VVD, CDA en PRO kregen steun van een paar oppositiepartijen. De PVV, met zeven zetels de grootste partij van Terneuzen, stemde tegen, net als Hart voor Terneuzen, Sociaal Terneuzen en een deel van de eigen coalitiepartij TOP/Gemeentebelangen.

Calon vond het allemaal reuze meevallen: "Wij gaan tweehonderd mensen opvangen op een bevolking van 56.000 mensen. Wij moeten dat kunnen." Hoor je die "wij"? De wethouder rekent met de hele gemeente. De rekening komt bij één buurt.

Dit azc is in Terneuzen al eerder weggestemd. In 2024 ging de raad nog akkoord met de komst, maar op 12 november 2025 stemde dezelfde raad tegen de vergunning. Twaalf dagen later stapte burgemeester Erik van Merrienboer (PvdA) op. Twee dagen daarna lag er een dreigbrief van het COA: als de gemeente de vergunning niet volgens de regels beoordeelde, zou het naar de rechter stappen. "Indien nodig zullen we deze stap zeker zetten." Zo chanteert het COA een gemeenteraad die nee durft te zeggen.

Commissaris van de Koning Hugo de Jonge stuurde daarna oud-D66-minister Franc Weerwind als waarnemend burgemeester. In maart werd de PVV de grootste partij, en die is fel tegen dit azc. De coalitie die er kwam, zonder PVV, poetste het plan wat op met extra afspraken over veiligheid en legde het opnieuw voor. Nu is het erdoor.

Een raad die nee zegt, een COA dat met de rechter dreigt, een burgemeester die het bijltje erbij neergooit, een provinciebaas die een oud-minister stuurt. In Terneuzen mocht er net zo lang gestemd worden tot het antwoord het COA en Den Haag beviel. Dat noemen ze lokale democratie.

Calons rekensom klopt alleen op papier. Die tweehonderd asielzoekers komen niet verspreid over 56.000 inwoners te wonen. Ze komen in één gebouw, naast een buurt van zo'n 170 mensen. Daar wonen straks meer asielzoekers dan buren. Wie dan met 56.000 gaat zwaaien, zoals Calon, schoffeert precies de mensen die het straks elke dag merken.

En het komt er niet in een lege gemeente bij. In de oude bibliotheek zitten al ruim honderd mensen in noodopvang. Die opvang was tijdelijk, met een afgesproken einddatum van 1 juni 2026. Het COA vroeg om verlenging. Tijdelijk is in asielland een rekbaar begrip.

De tegenstemmers kwamen met concrete bezwaren. Sociale veiligheid, verkeersveiligheid en leefbaarheid waren volgens hen niet goed onderzocht, en Sociaal Terneuzen betwijfelde of er genoeg beveiliging en handhaving komt. Het zijn precies de vragen die een gemeente moet beantwoorden voordat ze tweehonderd mensen in één pand zet. De meerderheid stemde er gewoon overheen.

De coalitie van Calon verschool zich achter de wet: de gemeente is volgens de Spreidingswet verplicht om opvang te regelen. Calon voegde eraan toe dat het in de oude bibliotheek "goed gaat". Het zou vooral om gezinnen gaan.

Maar dat het moet van een wet die gemeenten dwingt over hun eigen buurten heen te walsen, maakt het alleen maar erger. Elders in het land zag je deze week hetzelfde: Landgraaf knielde voor de Spreidingswet en zet driehonderd asielzoekers op het Pinkpop-terrein. En het COA eist intussen acuut honderden extra plekken. Elke gemeente die buigt, is voor Den Haag het bewijs dat de volgende ook wel kan.

Het college van Terneuzen moet de vergunning pas laten ingaan als er harde, schriftelijke afspraken liggen over beveiliging, handhaving en het einde van de noodopvang in de bibliotheek, en de buurt van 170 mensen moet daarover meebeslissen. In Den Haag hoort de Spreidingswet van tafel. Een gemeenteraad die nee zegt, moet dat nee kunnen houden zonder dreigbrief van het COA.

"Wij moeten dat kunnen", zegt Calon, en zo schuift hij de rekening door naar één buurt. Woon jij straks naast de Handelspoort, dan weet je precies wie die "wij" is: jij.