Haagse asieldictatuur escaleert: Van den Brink zet 63 gemeenten onder curatele

Laat dat getal even goed tot u doordringen. Drieënzestig gemeenten. Dat betekent dat op dit moment exact één op de vijf gemeenten in Nederland onder curatele staat van een doorgedraaid ministerie. Van Heerenveen in het hoge noorden tot Weert in het zuiden van Limburg, en van het Noord-Hollandse Enkhuizen tot het Zeeuws-Vlaamse Sluis: overal worden gekozen volksvertegenwoordigers en wethouders klemgezet. Zoals financieel-economisch analist Maarten van den Berg op X haarscherp en zonder omwegen constateert: de Spreidingswet is een volstrekt doodlopende weg.

Wat het wankele minderheidskabinet onder leiding van Rob Jetten hier ten tonele voert, heeft met fatsoenlijk openbaar bestuur of respect voor de lokale democratie niets meer van doen. Dit is kille intimidatiepolitiek. Gemeenschappen die weigeren om klakkeloos te buigen voor de Haagse dictaten, simpelweg omdat hun dorpen al overvol zitten en er geen snipper maatschappelijk draagvlak meer bestaat, worden zonder pardon op het strafbankje gezet.

Minister Van den Brink hanteert zijn bureaucratische 'interventieladder' niet als een instrument voor overleg, maar als een knuppel om lokale besturen tot overgave te dwingen. Gemeenten die opkomen voor hun eigen bewoners worden maandelijks publiekelijk te schande gemaakt en met toezicht gewurgd. De volgende trede op die dictatoriale ladder is immers nog veel erger: indeplaatsstelling, waarbij het Rijk de bevoegdheden van de gemeenteraad simpelweg annuleert en eigenhandig een azc in een wijk dumpt. Hoe durft een CDA-bewindspersoon, afkomstig uit een partij die decennialang de mond vol had van het maatschappelijk middenveld en de soevereiniteit in eigen kring, zich te ontpoppen tot de ultieme uitvoerder van deze Haagse dwang?

STEUN DDS IN DE STRIJD TEGEN HET KARTEL (artikel gaat hieronder verder): De gevestigde orde en het partijkartel doen er alles aan om het vrije, rechtse geluid te smoren. Wij ontvangen geen cent overheidssubsidie en buigen voor niemand, maar we kunnen deze strijd alleen voortzetten dankzij ú. Help ons werkend Nederland een stem te blijven geven en steun De Dagelijkse Standaard vandaag nog via BackMe — en meld u meteen aan voor onze exclusieve columns op DDS Substack!

De geografische spreiding van deze 63 gemeenten toont onomstotelijk aan dat het verzet geen geïsoleerd fenomeen is. Dit is geen handvol toevallige dwarsliggers; dit is een massale, landelijke opstand van de lokale realiteit tegen de Haagse ivoren toren. Van Heerenveen tot Weert, van Enkhuizen tot Sluis: overal stuiten de Haagse ambtenaren op een keiharde muur van gezond verstand.

En geef deze gemeenten eens ongelijk. Lokale bestuurders zien dagelijks wat de heren en dames in de residentie angstvallig weigeren te erkennen: de voorzieningen bezwijken. De woningmarkt zit muurvast. Onze eigen jongeren moeten tot ver na hun dertigste op een zolderkamertje bij hun ouders blijven wonen omdat er geen betaalbare starterswoning te vinden is. Ondertussen eist het ministerie dat er binnen enkele maanden tientallen opvangbedden en tijdelijke woonunits verrijzen voor vreemdelingen die amper een dag in het land zijn. Scholen kunnen het lerarentekort niet meer bolwerken, huisartsenpraktijken hanteren patiëntenstops en de politiecapaciteit in de regio is tot op de draad versleten. Hoe kan een minister met droge ogen beweren dat een gemeente haar 'wettelijke taak verzaakt', terwijl de overheid zelf op ieder ander kerndossier faalt om haar eigen burgers te beschermen?

De stuitende lafheid achter dit beleid is misschien wel het meest wrange van alles. In plaats van de bron van het probleem aan te pakken door de landsgrenzen hermetisch te sluiten en de ongebreidelde asielinstroom een halt toe te roepen, kiest het kabinet-Jetten voor de vlucht naar voren. Men wil de overlast, de ontwrichting en de financiële aderlating simpelweg uitsmeren over elke vierkante kilometer van Nederland.

Minister Van den Brink strooit in praatprogramma's graag met holle frasen over Europese afspraken en zogenaamde terugkeerhubs, maar in de praktijk gebeurt er helemaal niets. Criminelen en kansloze asielzoekers worden niet uitgezet en de grens staat zo lek als een mandje. Het kabinet durft in Brussel geen vuist te maken en durft verdragen niet op te zeggen, maar durft wél de duimschroeven aan te draaien bij een wethouder in Westland, Weert of Enkhuizen. Dat is de omgekeerde wereld. De minister vertoont spierballentaal richting de eigen burgers, maar kruipt op de knieën zodra een Brusselse bureaucraat een boze blik werpt.

Wanneer één op de vijf gemeenten in opstand komt en onder toezicht moet worden geplaatst, is er geen sprake meer van handhaving van de wet. Dan is er sprake van een wet die volstrekt failliet is. De Spreidingswet lost namelijk geen enkel fundamenteel probleem op; het verplaatst de chaos slechts van Ter Apel naar de dorpspleinen van rustige Nederlandse gemeenten.

De enige uitweg uit deze vicieuze cirkel is niet méér toezicht, méér sancties of het intimideren van burgemeesters. De enige echte oplossing is het per direct intrekken van deze gehate dwangwet en het invoeren van een onvoorwaardelijke asielstop. Gemeenten moeten niet langer fungeren als het afvoerputje van een falend kabinetsbeleid. Het verzet van deze 63 gemeenten verdient geen ministeriële berisping, maar diep respect. Zij kiezen voor hun eigen inwoners, hun eigen jeugd en hun eigen leefbaarheid. Het Haagse partijkartel kan dreigen wat het wil, maar de wal keert definitief het schip.