Amsterdam wordt een expathotel: gezinnen betalen de prijs voor de internationale groeidroom

Het op 8 oktober gepresenteerde gemeentelijke onderzoeksrapport Een stad voor iedereen? legt deze ontwrichtende waarheid genadeloos bloot. Het rapport beschrijft haarfijn hoe de tomeloze instroom van expats en de focus op internationale bedrijven hand in hand gaan met de massale uittocht van gezinnen en mensen met vitale beroepen. De nieuwbouw in Amsterdam bestond de afgelopen jaren vrijwel uitsluitend uit piepkleine, onbetaalbare studio’s en hokken die perfect zijn voor tijdelijke expats met buitenlandse belastingvoordelen, maar volstrekt ongeschikt zijn voor een gezin met opgroeiende kinderen.

De gevolgen voor de stad zijn desastreus. Scholen in de hoofdstad kampen met chronische lerarentekorten omdat een onderwijzer simpelweg geen woning kan huren, laat staan kopen. Ziekenhuizen krijgen hun roosters niet rond omdat verpleegkundigen dagelijks urenlang moeten forenzen vanuit omliggende provincies. Maar in plaats van de noodrem over te halen, blijft de Stopera de rode loper uitleggen voor multinationals die tienduizenden hoogopgeleide immigranten naar binnen trekken die de huizenprijzen verder opdrijven.

Een levendige stad kan niet functioneren zonder sociale cohesie. Een wijk draait op ouders die actief zijn op de sportclub, buren die elkaar al decennia kennen en mensen die zich verbonden voelen met hun straat. Een expat blijft gemiddeld een paar jaar, betaalt de hoofdprijs voor een gemeubileerde studio en vertrekt weer naar de volgende metropool zodra de belastingdeals aflopen. Je bouwt geen gemeenschap op passanten met rolkoffers; je bouwt een gemeenschap op mensen die wortelen en blijven.

De hypocrisie van de heersende linkse kliek in Amsterdam is stuitend. Partijen als GroenLinks en D66 hebben de mond vol van 'inclusiviteit', maar hun beleid sluit de eigen inwoners genadeloos buiten. Ze weigeren categorisch te erkennen dat de gigantische bevolkingsgroei door ongebreidelde immigratie de kernoorzaak is van de verstikkende woningnood.

FVD-Kamerlid Tom Russcher fileerde de D66-leugens over woningbouw en immigratie al eerder genadeloos: je kunt niet eindeloos blijven bouwen zolang de immigratiekraan wagenwijd openstaat. En wanneer linkse activisten een woonprotest organiseren op de Dam, zwijgen ze angstvallig over de olifant in de kamer: de open grenzen.

Het Amsterdamse stadsbestuur moet per direct haar prioriteiten omgooien. Stop met het bevoordelen van buitenlandse kennismigranten via oneerlijke fiscale trucs. Stop met de bouw van torenhoge, piepkleine beleggersappartementen die louter dienen als melkkoe voor projectontwikkelaars. Bouw ruime, betaalbare gezinswoningen en geef voorrang aan mensen die een wezenlijke bijdrage leveren aan onze samenleving: de leraar, de politieagent en de timmerman.

Amsterdam hoort toe aan de Amsterdammers, niet aan de internationale elite die de stad gebruikt als pretpark en vertrekt zodra de rekening wordt gepresenteerd. Wie zijn eigen inwoners verjaagt, verliest het recht om een stad te besturen.